‘ไทรักอรนะ รักมานานแล้ว รักั้แ่วันแรกที่พบกัน อรคบกับไทนะ’
‘ไท...’ คนถูกสารภาพรักรู้สึกใ เพราะไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกกับเธอแบบนี้แต่สำหรับเธอนั้นั้แ่รู้จักกันมา ความรู้สึกที่มีต่อเขาเป็ได้แค่เพียงเพื่อนกันเท่านั้น
‘อรรักไทแบบเพื่อนเท่านั้นอรดีใจนะที่ไทมีความรู้สึกดีๆ ให้อร แต่อรรับมันไว้ไม่ได้จริงๆเราสองคนเป็เพื่อนที่ดีต่อกันแบบนี้ตลอดไปเถอะนะ อย่าเปลี่ยนมันเลยนะไท’
“เฮ้อ...” อรปรียาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อเดือนก่อน เพราะหลังจากวันนั้นเธอก็ไม่ได้เจอไผทอีกเลยเขาคงจะโกรธเธอมาก แต่จะให้ทำไงได้ในเมื่อเธอไม่ได้รักเขาแบบนั้น พูดกันตรงๆ ให้เข้าใจไปเลยเสียดีกว่าจะได้ตัดใจได้ง่ายขึ้น
ปลายนิ้วเรียวกดลงบนปุ่มสั่งทำงานของเครื่องถ่ายเอกสารหญิงสาวยืนถ่ายเอกสารที่้าอยู่ครู่จนเสร็จก็นำมันไปวางไว้บนโต๊ะของตนเอง ร่างบางทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้แล้วยกมือขึ้นกุมขมับสีหน้าติดจะเคร่งเครียดเพราะมีเื่กลัดกลุ้มใจให้ต้องคิดหนัก ซึ่งเป็เื่เกี่ยวกับร้านอาหารของครอบครัวเธอเองเนื่องจากตลอดระยะเวลาสามเดือนที่ผ่านมาร้านอาหารประสบภาวะขาดทุนมาโดยตลอดลูกค้าเข้ามาทานอาหารที่ร้านน้อยมากจนน่าใจหาย
ที่เป็แบบนี้ก็สืบเนื่องมาจากพิษเศรษฐกิจที่กำลังตกต่ำอยู่ในขณะนี้อาหารสดอาหารแห้งที่นำมาปรุงอาหารขายนั้นมีราคาสูงขึ้นกำไรที่ได้มาก็ลงไปอยู่ในทุนที่ใช้ซื้อของหมด และถึงแม้ข้าวของจะแพงขึ้นทว่าราคาอาหารก็ไม่สามารถขึ้นตามได้เพราะถ้าขึ้นราคาลูกค้าก็ไม่เข้าร้านอีก
ตอนนี้ภาระหนี้สินของครอบครัวเธอเยอะมากบ้านที่อาศัยอยู่มาั้แ่เกิดก็นำไปจำนองกับธนาคารเอาไว้เพื่อนำเงินมาเปิดร้านอาหารซึ่งต้องหาเงินมาส่งธนาคารทุกเดือน แถมตอนนี้ครอบครัวเธอยังไปกู้เงินนอกระบบเพื่อนำเงินมาทำทุนร้านอาหารต่อไปอีกด้วย
โชคดีหน่อยที่เ้าของเงินให้กู้นั้นเคยเป็ลูกศิษย์ของบิดาเธอมาก่อนจึงให้กู้ง่ายโดยไม่ต้องมีหลักค้ำประกันอะไร แต่ดอกเบี้ยที่ต้องส่งต่อเดือนนั้นก็แพงจับใจเลยทีเดียวทำเอาเธอกลุ้มใจจนไม่รู้จะทำยังไงดี ลำพังแค่เงินเดือนของเธอกับบิดาก็ไม่ได้มากมายอะไรนักแล้วไหนยังจะค่าใช้จ่ายภายในบ้านรวมถึงต้องกินต้องใช้อีก
อรปรียาจมอยู่กับความคิดของตนเองจึงไม่ได้ยินคำพูดที่เพื่อนพูดด้วยวิภาดาเห็นเพื่อนไม่ตอบก็เดินเข้ามาใกล้แล้วเอื้อมมือไปแตะไหล่อีกฝ่ายและเขย่าเรียก
“อรๆ เป็อะไร”
“อะไรเหรอวิ” อรปรียาตื่นจากภวังค์ความคิด เงยหน้าเอ่ยถามเพื่อนด้วยสีหน้างุนงง
“เป็อะไรไป เราถามไม่ได้ยินเหรอมีเื่อะไรหรือเปล่า ดูอรหน้าเครียดๆ นะ”
“มีเื่กลุ้มใจที่บ้านนิดหน่อยน่ะว่าแต่ว่าวิถามอะไรเราเหรอ”
“เราถามว่าเที่ยงนี้จะไปกินข้าวร้านไหนกันดีอ้าว...เที่ยงพอดีเลย” วิภาดาพูดเมื่อหันไปมองนาฬิกา “ไปกันเถอะ หิวจะแย่แล้ว วันนี้กินข้าวร้านป้าสุกก็แล้วกันนะฉันอยากกินข้าวขาหมู” หญิงสาวฉุดแขนเพื่อนให้ลุกขึ้นยืนแล้วเดินควงแขนกันออกไปอรปรียาอมยิ้มพลางมองรูปร่างอวบอั๋นของเพื่อนสาวแล้วเอ่ยแซวเล่นว่า
“เธอกินพวกเดียวกันได้เหรอวิ”
“บ้า! ฉันไม่ได้อ้วนเหมือนหมูนะ ฉันแค่หุ่นอวบเฉยๆ ย่ะ”วิภาดาโต้กลับพร้อมค้อนควักให้ทีหนึ่ง ส่วนอรปรียาก็หัวเราะคิกคักสนุกที่ได้แหย่เพื่อนเล่น
“จ้า ตอนนี้ยังไม่อ้วนหรอก แต่ถ้าเธอยังกินข้าวขาหมูบ่อยๆก็ไม่แน่นะ” แล้วสองสาวก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน ขณะเดินออกจากอาคารไปยังร้านอาหารที่อยู่ข้างบริษัท
แผ่นดิน ศิธากุลเ้าของไร่ส้มศิธากุลชื่อดังในจังหวัดเชียงราย กำลังนั่งมองรูปน้องชายด้วยความอาลัยรักน้องชายเขา ไผท ศิธากุลซึ่งมีอายุห่างจากเขาเกือบสิบปีได้เสียชีวิตลงเมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมาหลังจากทราบข่าวการเสียชีวิตของน้องชาย เขาก็รีบลงมาจากเชียงรายทันทีหัวใจของเขาในตอนนั้นแตกสลายเ็ปราวกับโดนมีดทิ่มแทงก็ไม่ปานเพราะไผทเป็คนในครอบครัวคนสุดท้ายที่เขาเหลืออยู่
บิดามารดาของพวกเขาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อสิบปีก่อนจึงเหลือเพียงเขาและน้องชายเท่านั้น ชายหนุ่มมักจะอยู่ที่เชียงรายเป็หลักเนื่องจากต้องดูแลไร่ส้มที่เป็กิจการของครอบครัวส่วนผไทนั้นอยู่บ้านที่กรุงเทพเพราะยังเรียนหนังสืออยู่ และพอเรียนจบแล้วก็หางานทำที่กรุงเทพเลยไม่กลับไปช่วยเขาดูแลไร่ส้มแม้ว่าเขาจะเกลี้ยกล่อมยังไงก็ตาม โดยเขาเพิ่งทราบเมื่อปีที่แล้วนี้เองว่าสาเหตุที่ไผทไม่ยอมกลับเชียงรายเพราะติดผู้หญิง
แผ่นดินนึกถึงหญิงสาวตัวเล็กผิวขาวดวงหน้างดงามราวกับนางฟ้า 'นางฟ้าของผมครับพี่ดิน' ไผทเคยบอกเขาทุกครั้งเวลาโทรมาหาแล้วเอ่ยถึงแฟนสาวที่เรียนต่างคณะให้ฟังจนเขานึกขำและอยากเห็นหน้าแฟนน้องขึ้นมา จนกระทั่งได้มีโอกาสเมื่อเขาลงไปกรุงเทพ ซึ่งไม่รู้วันนั้นคิดยังไงถึงได้ไปหาน้องที่มหาวิทยาลัย
พอไปถึงเขาก็โทรหาแต่ดันโทรไม่ติดเพราะอีกฝ่ายปิดเครื่องเมื่อโทรหาไม่ติดเขาก็เลยคิดจะกลับทว่าพอเข้าไปนั่งในรถแล้ว สายตากลับสะดุดที่หญิงสาวคนหนึ่งในชุดนักศึกษาเข้านาทีนั้นเขามองตาค้างเพราะเหมือนได้เห็นนางฟ้าก็ไม่ปาน เธอผู้นั้นมีใบหน้างดงามและรูปร่างอรชรอ้อนแอ้นดูน่าทะนุถนอมยิ่งนักใจเขาเต้นแรงอย่างประหลาดและก่อนที่เขาจะได้คิดทำอะไรก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งวิ่งตามหลังเธอมา พอเพ่งสายตามองแล้วก็พบว่าเป็ไผทนั่นเอง
ท่าทางสนิทสนมหยอกล้อกันเล่นระหว่างเดินนั้นทำให้แผ่นดินรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นต้องเป็อรปรียา สาวที่ไผทหลงรักอย่างหัวปักหัวปำอย่างแน่นอนจู่ๆ ความรู้สึกเสียดายก็ผุดขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนชายหนุ่มจะสลัดมันทิ้งไปแล้วเปิดประตูลงจากรถเดินตามคนทั้งคู่ไปเขาอ้าปากจะเรียกน้องแต่กลับเดินไปชนใครคนหนึ่งเข้าเสียก่อน จึงหันไปเอ่ยขอโทษแล้วหันกลับมาอีกทีคนทั้งคู่ก็หายไปเสียแล้วเขาเดินหาจนกระทั่งพบคนทั้งสองนั่งคุยกันอยู่ที่โต๊ะหินอ่อน จึงเดินเข้าไปหาก่อนจะหยุดอยู่ไม่ห่างเมื่อได้ยินที่ทั้งคู่คุยกัน
'อรจ๋าเย็นนี้ไทไปกินข้าวบ้านอรด้วยนะ ไทคิดถึงกับข้าวฝีมือแม่นงค์กับอรจะแย่แล้ว'
'ได้สิไทแม่คงดีใจที่ไทไปทานข้าวเย็นด้วย เพราะเมื่อวันก่อนอรยังได้ยินแม่บ่นหาไทอยู่เลยนะยังบอกให้อรชวนไทไปทานข้าวที่บ้านด้วยเลย'
'จริงเหรอ'
'จริงสิดูท่าแม่ของอรจะติดใจความปากหวานของไทแน่ๆ เลย'
ไผทหัวเราะเสียงดัง ใบหน้าดูมีความสุขมากกว่าครั้งไหนๆที่เขาเคยเห็นเสียอีกหลังจากบิดามารดาเสียชีวิตลง แผ่นดินดีใจที่เห็นน้องมีความสุขจึงตัดสินใจหันหลังกลับไม่เข้าไปทักคนทั้งคู่อย่างที่ตั้งใจไว้ในตอนแรกและทั้งสองก็ไม่เห็นเขาเพราะนั่งหันหลังให้อยู่
ที่เขาไม่เข้าไปหาเพราะได้ยินว่าไผทนัดจะไปส่งแฟนที่บ้านและอยู่ทานข้าวเย็นด้วยเลยเขาไม่อยากขัดความสุขของน้อง ความตั้งใจที่จะชวนไปกินข้าวนอกบ้านตามประสาพี่น้องด้วยกันจึงยกเลิกไป
เท่าที่ดูความรักของไผทท่าจะไปได้สวยฝ่ายหญิงก็มีใจให้เพราะดูสนิทสนมกันมากแถมยังเข้านอกออกในบ้านกันได้เสียด้วย พ่อแม่ฝ่ายหญิงก็ดูท่าจะเอ็นดูดีอยู่แผ่นดินเดินยิ้มไปตลอดทาง แล้วอดถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกไม่ได้เห็นอย่างนี้ก็หมดห่วงไปเปลาะหนึ่งแล้ว
พอหลังจากกลับมาจากบ้านอรปรียาไผทเห็นเขาเข้าก็ตรงดิ่งเข้ามากอดด้วยความคิดถึง ถามไถ่ว่าเขามาเมื่อไรทำไมไม่บอกอยู่พักใหญ่จากนั้นก็เล่าให้เขาฟังว่าวันนี้ไปทำอะไรมาบ้างด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข เขาเองก็พลอยสุขใจตามไปด้วยแต่ต้องใเมื่อไทเกริ่นให้ฟังว่าเรียนจบแล้วจะแต่งงานเลย ทว่าเขาก็ไม่ได้ว่าอะไรถ้ามันเป็ความ้าของน้องเขาก็ยินดี
มีอยู่คืนหนึ่งเขาเข้าไปหาไผทที่ห้องแล้วเห็นน้องกำลังนั่งดูรูปอยู่ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ไผทชี้ชวนให้ดูรูปถ่ายที่ไปเที่ยวมากับเพื่อนๆซึ่งทุกรูปที่มีอรปรียาจะต้องมีน้องชายของเขาแนบชิดใกล้อยู่ด้วยเสมอเขามองกรอบรูปที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ ซึ่งแต่แรกเป็รูปของไผทแต่ตอนนี้มันกลายเป็รูปคู่ของอรปรียากับน้องชายของเขาแทนแล้ว
แผ่นดินมองดวงตากลมโตแสนหวานของอรปรียาในรูปส่วนลึกในใจยังนึกเสียดายไม่หายยอมรับเลยว่าเธอเป็ผู้หญิงที่ถูกใจเขามากที่สุดทั้งๆ ที่เห็นเพียงแค่หน้าตาแต่มันก็เท่านั้นเพราะเขาไม่อาจสานสัมพันธ์ใดๆ ด้วยได้ เพราะเธอเป็คนรักของไผทไปเสียแล้ว
ชายหนุ่มคิดว่าควรทำความรู้จักกับเธอไว้จึงบอกให้ไผทโทรไปชวนหญิงสาวให้มาทานข้าวกลางวันด้วยกันที่บ้านในวันหยุดเขาควรสนิทสนมกับเธอเอาไว้ เพราะรู้จักนิสัยน้องชายดีว่าถ้าได้ลองรักใครแล้วจะรักหมดหัวใจและทุ่มเททำทุกอย่างให้สุดกำลังฉะนั้นในอนาคตเขาและเธอคงได้เกี่ยวดองกันอย่างแน่นอนแต่เหมือนโชคจะไม่เข้าข้างเขาเลย เพราะดันมีเื่ด่วนเกิดขึ้นที่ไร่ทำให้ต้องรีบกลับไปดูเสียก่อน
หลังจากนั้นเป็เวลานานมากที่เขาไม่ได้ลงมากรุงเทพอีกเลยจนกระทั่งลงมาครั้งสุดท้ายก่อนเกิดเื่ขึ้น ภาพที่เขาเห็นนั้นแทบไม่อยากเชื่อสายตาน้องชายที่ไม่เคยดื่มเหล้ามาก่อนกลับนั่งดื่มมันราวกับน้ำเปล่าสภาพดูทรุดโทรมหนวดเครารกครึ้มผิดไปจากไผทเ้าสำอางคนเดิมไปมากทีเดียวแล้วเขาก็ได้รู้ว่าเกิดเื่อะไรขึ้นเมื่อน้องชายโผเข้ากอด ร้องไห้ปานจะขาดใจพูดพร่ำแต่ว่า
'ทำไมอรไม่รักผมทำไมถึงเป็แบบนี้ ทำไม'
'ไทเป็อะไรบอกพี่ซิใครทำอะไรนาย'
'พี่ดิน...ผมเ็ปเหลือเกินเจ็บจนทนแทบไม่ไหวอยู่แล้ว ผมไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้วผมอยากตายให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย'
'พูดอะไรบ้าๆ ฮะไทอย่าคิดทำอะไรโง่ๆ แบบนั้นนะ บอกพี่มาซิว่าเกิดเื่อะไรขึ้น'
'อรไม่รักผมแล้วพี่ดินเขาปฏิเสธความรักของผม เขาบอกว่ารักผมแบบเพื่อนเท่านั้น'
แผ่นดินอึ้ง ไม่เข้าใจว่าทำไมอรปรียาถึงได้ทำแบบนี้ในเมื่อเธอเองก็มีใจให้น้องชายของเขาไม่ใช่หรือ
'ทำไมถึงเป็แบบนี้ล่ะ'
'ผมไม่รู้ ผมไม่รู้อะไรเลยผมบอกรักเธอแต่เธอกลับปฏิเสธ ผมไม่เข้าใจเลยพี่ดิน อรมีผมเป็เพื่อนชายคนเดียวที่สนิทที่สุดเธอให้ความสนิทสนมห่วงใยผมมากกว่าใครๆ จนผมนึกว่าเธอเองก็รักผมเหมือนกันแต่แล้วมันก็ไม่ใช่' ไผทพูดทั้งน้ำตาพลางเอนหลังลงนอนข้างขวดเหล้าอย่างหมดสภาพแผ่นดินมองอย่างเวทนาสงสาร นึกโกรธอรปรียาที่ทำให้ไผทมีสภาพเช่นนี้
'ทำไมอรไม่รักผม ทั้งๆ ที่ผมรักเธอมากทำทุกอย่างให้มาโดยตลอด หรืออรจะมีผู้ชายคนอื่น อรรักคนอื่นใช่ไหมถึงปฏิเสธไทอร...ไทรักอร อย่าทิ้งไทไปนะ อย่าไปรักคนอื่น...'
แผ่นดินกัดฟันกรอดเมื่อได้ฟังคำพร่ำเพ้อของไผทอรปรียามีคนอื่นอย่างนั้นหรือถึงได้ทิ้งน้องเขาไป ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผู้หญิงท่าทางอ่อนโยนดูจิตใจดีแบบนั้นจะเป็คนหลายใจไปได้หึ...แบบนี้สินะที่เขาว่ารู้หน้าไม่รู้ใจ
นับจากวันนั้นไผทก็เอาแต่เศร้าโศกเสียใจเก็บตัวอยู่แต่ในห้องและเอาแต่ดื่มเหล้า ห้ามเท่าไรก็ไม่ฟังจนเขาเป็ห่วง จึงได้ตัดสินใจพูดกับน้องในวันหนึ่งว่า
'ไปเรียนต่อโทที่เมืองนอกไหมไท'
'ผมไม่อยากไปไหนไม่อยากทำอะไร แม้กระทั่งไม่อยากจะหายใจ'
'อย่าคิดทำอะไรโง่ๆ นะไทชีวิตนายยังมีค่า ไม่ควรหมดสิ้นเพราะผู้หญิงหลายใจคนนั้น ลืมอรปรียาไปซะเถอะ เชื่อพี่นะว่ายังมีผู้หญิงอีกมากมายให้นายเลือกไปเรียนต่อที่ต่างประเทศเถอะนะ ถ้าได้ไปไกลๆ ไม่ต้องเห็นหน้านายอาจจะลืมผู้หญิงคนนั้นได้'
'ไม่มีวันที่ผมจะลืมอรได้หรอกพี่ดินผมรักเธอสุดหัวใจ ให้หมดทั้งชีวิต ผมไม่สามารถรักใครได้อีกแล้วความตายเท่านั้นที่จะหยุดไม่ให้ผมรักเธอได้'
เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ไม่เซ้าซี้น้องอีกต่อไปเพราะรู้จักนิสัยดี เมื่อรักใครแล้วไผทจะทุ่มเทให้หมดทั้งใจไม่มีวันปันใจให้ใครอีกเด็ดขาดมันก็ดีที่มั่นคงในความรัก แต่กับผู้หญิงหลายใจแบบนั้นไม่สมควรได้รับมันเลย
แผ่นดินมองรูปน้องชายด้วยสายตาขอโทษเื่ที่เกิดขึ้นเขาโทษตัวเองว่าเป็ส่วนหนึ่งที่ทำให้น้องชายต้องตายถ้าเขาไม่มัวห่วงงานรีบขึ้นไปเชียงราย ถ้าเขามีเวลาให้ไผทมากกว่านี้ คอยดูแลเป็ที่ปรับทุกข์ให้เมื่อยามทุกข์ใจหรือมีปัญหาไผทคงไม่คิดสั้นฆ่าตัวตาย
ตอนที่ชายหนุ่มรู้ข่าวก็แทบช็อก รีบลงมาจากเชียงรายแทบไม่ทันเขาเฝ้าถามตัวเองว่ามันเกิดอะไรขึ้น ไผทฆ่าตัวตายได้ยังไงทั้งๆ ที่แม่บ้านโทรมารายงานเขาว่าน้องชายหายโศกเศร้ามากแล้วแถม่สองสามอาทิตย์มานี่ยังออกไปเที่ยวทุกคืนอีกด้วย ซึ่งทำให้เขาวางใจและคิดว่าไผทคงทำใจได้แล้ว
แต่่สามวันสุดท้ายก่อนตายไผทไม่ได้ออกไปไหนเลยเอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้องเหมือนเดิม แล้วเช้าวันรุ่งขึ้นแม่บ้านก็มาเจอไผทเสียชีวิตอยู่ในห้องน้ำนอนอยู่ในอ่างอาบน้ำที่มีน้ำอยู่เต็มอ่าง ทว่าน้ำนั้นไม่ได้ขาวใสแต่เป็สีแดงของเืที่ออกมาจากข้อมือน้องชายเขาฆ่าตัวตายโดยการเชือดข้อมือของตัวเอง!
เขาแทบเป็บ้า เพราะแทนที่จะได้เห็นอนาคตที่สดใสของน้องชายกลับต้องมาจัดงานศพให้แทนงานศพเป็ไปอย่างเรียบง่ายมีเพียงเพื่อนสนิทของบิดามารดาผู้หลักผู้ใหญ่ที่เคารพนับถือและเพื่อนสนิทของไผทเท่านั้น เพื่อนๆทุกคนต่างเสียใจและคิดไม่ถึงว่าไผทจะคิดสั้นแบบนี้โดยเฉพาะโต้งหรือพีระพลซึ่งเป็เพื่อนสนิทที่สุด
'ผมไม่คิดเลยว่าไทมันจะทำจริงๆอย่างที่พูด ผมนึกว่ามันแค่พูดประชดเพราะเสียใจที่อรไม่รักมันเท่านั้นผมคิดว่ามันคงไม่กล้าแต่มันกลับทำจริงๆ'
'ไทบอกอะไรโต้งบ้าง'เขาถามโต้งด้วยความอยากรู้ ในบรรดาเพื่อนของไผทที่คบมีเพียงโต้งคนเดียวเท่านั้นที่เขาสนิทสุด
'วันที่ไทอกหักจากอรมันโทรมาปรับทุกข์กับผมครับพี่ดิน แล้วมันก็พูดทำนองว่ามันอยากตาย เพราะถ้าไม่มีอรแล้วมันก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไปมันรักอรมากครับพี่ดิน พวกเราทุกคนรู้ดี ผมเองก็งงๆ อยู่ว่าทำไมอรถึงปฏิเสธมัน เพราะเท่าที่ผ่านมาเธอไม่เคยสนิทสนมกับผู้ชายคนไหนมากเท่าไทเลยผมยังคิดเลยว่าอรเองก็รักไทเหมือนกัน' โต้งพูดไปร้องไห้ไปแม้เขาจะไม่สนิทสนมกับอรปรียาเพราะเรียนอยู่ต่างคณะกันแต่เท่าที่ได้เจอหลายครั้งดูจากท่าทีของเธอแล้วก็คิดว่าน่าจะมีใจให้เพื่อนของเขาเช่นกันผู้หญิงถ้าไม่มีใจให้จะให้ความสนิทสนมขนาดนี้เชียวหรือ
'พี่รู้ว่าไทรักผู้หญิงคนนั้นมาก'
'แล้วนี่มีใครโทรไปบอกอรหรือยังครับพี่ดิน'
'ยังและพี่ขอให้โต้งห้ามเพื่อนๆที่รู้จักผู้หญิงคนนั้นห้ามโทรไปบอกอย่างเด็ดขาด' เขาสั่งเสียงดุดันแววตาลุกโชนด้วยความเกลียดชัง
'ทำไมล่ะครับ'
'พี่ไม่้าให้ผู้หญิงคนนั้นมาที่นี่พี่ไม่อยากเห็นหน้า ไม่อยากให้ผู้หญิงแบบนั้นมาร้องไห้ฟูมฟายต่อหน้าไทเพื่อขออภัยใดๆทั้งสิ้น ทำตามที่พี่บอกเถอะโต้ง ถ้านายยังไม่อยากเห็นพี่เป็ผู้ร้ายฆ่าคนตายเสียก่อนที่จะได้เผาศพไท'
พีระพลพยักหน้ารับรู้เพราะรู้จักนิสัยสองพี่น้องศิธากุลดีไผทอ่อนโยนติดจะอ่อนแอแถมยังอ่อนไหวง่าย ต่างจากแผ่นดินที่เข้มแข็ง สุขุม จิตใจหนักแน่นที่เป็เช่นนี้อาจเป็เพราะชายหนุ่มอายุมากกว่าน้องเป็สิบปี แถมยังต้องดูแลน้องชายดูแลกิจการคนเดียวแทนบิดามารดาที่ล่วงลับไปแล้วด้วย
โต้งรู้ว่าไผทเป็ทั้งชีวิตและจิตใจของแผ่นดินเพราะเหลือกันอยู่แค่สองคนพี่น้องแต่นี้ต่อไปพี่ชายที่เขานับถือคนนี้คงมีชีวิตที่ไร้ความสุขอย่างแน่นอน
แผ่นดินจมอยู่กับความทุกข์ปลายนิ้วที่ลูบไล้รูปไปมานั้นสะดุดกับความสากระคายบนกระจกของกรอบรูปเข้ามันเป็ข้อความที่เขียนคำว่า 'ผมขอโทษ' เป็ลายมือของไผทซึ่งเขียนด้วยตัวอักษรสีแดงสีของเืในกายที่บัดนี้แห้งกรังพร้อมกับเ้าของเืที่ดับสูญไปแล้ว เขาได้รูปนี้มาจากแม่บ้านที่เจอกรอบรูปบานนี้ตกอยู่ข้างๆอ่าง
ชายหนุ่มกำมือที่จับกรอบรูปแน่นจ้องคนในภาพที่มีดวงหน้างดงามยิ้มแย้มแจ่มใสซึ่งยืนเคียงคู่น้องชายของเขาั์ตาเศร้าแข็งกร้าวขึ้น ถามตนเองในใจว่าสมควรปล่อยผู้หญิงหลายใจคนนี้ไปอย่างนั้นหรือผู้หญิงคนนี้ทำให้น้องชายของเขาเสียใจมากถึงขนาดฆ่าตัวตาย ไผทหมดอนาคตและสิ้นลมหายใจแต่ผู้หญิงคนนี้กลับลอยนวลอยู่สุขสบาย มันยุติธรรมกับไผทแล้วอย่างนั้นเหรอ
แผ่นดินเฝ้าถามตนเองก่อนจะได้ข้อสรุปที่ว่าไม่! เขาจะไม่ยอมให้ไผทเจ็บอยู่ฝ่ายเดียวหรอก ผู้หญิงคนนี้จะต้องชดใช้ให้ไผทอรปรียาจะต้องเ็ปไม่น้อยไปกว่าที่ไผทเจ็บ!
ชายหนุ่มเดินไปที่โต๊ะเขียนหนังสือวางกรอบรูปไว้บนโต๊ะแล้วมองด้วยแววตาแข็งกร้าว ก่อนเอ่ยคำสัญญาออกมาด้วยน้ำเสียงอันหนักแน่น
“ไท...พี่สัญญาว่าพี่จะทำให้ผู้หญิงคนนั้นเ็ปที่สุดเหมือนอย่างที่นายเคยได้รับ พี่สัญญา!”
754
