โจวเถาเถาเพิ่งผ่านพ้นประตูบ้านมาไม่ทันไร น้ำสกปรกจากอ่างก็สาดเข้าหานาง หญิงสาวะโหลบะโหลบอย่างฉิวเฉียด นี่ถ้านางไม่ได้ดื่มน้ำจากมิติลับของนาง คาดว่าด้วยร่างกายที่อ้วนเทอะทะของหวังเสียวเตี๋ยคงจะหลบไม่พ้นเป็แน่
“นี่ใครกัน?” ผู้หญิงที่ถืออ่างเหล่ตามองนาง
“ไม่ได้เจอกันหลายวัน สายตาป้าหลี่มีปัญหาแล้วหรือ?” โจวเถาเถามองนางอย่างประหลาดใจ ใบหน้าป้าหลี่เปลี่ยนสีทันที นางสูดลมหายใจเข้าด้วยความโกรธ “เ้ามาทำไม?”
“ข้ามาหาฝูอัน” นางหลี่ตกตะลึงไปชั่วครู่ จากนั้นก็กวาดสายตาไล่จากบนลงล่างมองนาง"แม่หม้ายหวัง จะให้ข้าบอกเ้าสักกี่ครั้งว่าฝูอันจะไม่แต่งงานกับเ้า”
โจวเถาเถากลอกตาบน “ฝูอันอยู่หรือไม่?” หญิงสาวเสียงดังมากขึ้น “เ้าจะทำอะไร?”
เมื่อเห็นนางไม่ตอบ หลี่ซื่อจึงขมวดคิ้วกระแทกเสียง “ไม่อยู่”
สิ้นเสียงของนางหลี่ก็ได้ยินเสียงฝูอันมาจากห้องเก็บฟืน
“ใครมาหาข้าหรือ?”
ทันทีที่เขาเดินออกมาจากห้องเก็บฟืน เขาก็เห็นโจวเถาเถายืนอยู่ที่ลานบ้าน แววตาเขาฉายความประหลาดใจออกมา
“เ้ามาที่นี่ทำไม?”
ฝูอันรู้สึกกลัวที่จะสบตากับโจวเถาเถา เขาถึงกับเสไปมองที่อื่นแทน
โจวเถาเถาโล่งใจ เมื่อเห็นว่าเขาแทบจะไม่สนใจชายตาแลนางเลย นี่เป็เื่ดีถ้าเขาไม่อยากเจอนาง เขาจะได้ล้มเลิกความคิดที่จะแต่งงานกับนาง โจวเถาเถาโยนไก่ฟ้าสองตัวกลับไปที่เท้าของฝูอัน จากนั้นก็หันหลังเดินออกไป นางหลี่ยืนตะลึงอยู่กับที่ ฝูอันมองไก่ฟ้าที่แทบเท้าของเขาชั่วครู่ ไม่มีใครรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ในใจ ชาวบ้านที่ยืดคอชะเง้อดูกันข้างนอกเห็นฉากดังกล่าวแล้วก็พากันไปร่ำลือใหม่ว่าฝูอันทำแม่หม้ายหวังอกหัก…
คืนนั้นหลังจากเสี่ยวหงเอ๋อหลับไปแล้ว โจวเถาเถาก็เข้าไปในมิติอีกครั้ง ทันทีที่นางเข้าไป นางเห็นต้นพลับเติบโตรอบๆ พื้นที่ ต้นพลับต้นหนึ่งสูงราวๆ กับอายุสักห้าหรือหกปี นี่เป็ต้นพลับต้นแรกอีกไม่นานมันจะเติบโตขึ้นมากกว่านี้ แล้วออกผลโจวเถาเถาหว่านเมล็ดพันธุ์ผักที่เหลือจนหมด หลังจากเสร็จแล้วนางจึงกลับไปนอน
เช้าตรู่นั้นเองก่อนที่ลูกชายนางจะตื่น โจวเถาเถารีบเข้าไปในมิตินั้นอีกครั้ง เหลือเชื่อจริงๆ!! ผักกาดและหัวไชเท้าที่ปลูกเมื่อคืนเติบโตขึ้นอย่างเต็มที่แล้ว สิ่งที่น่าประหลาดใจที่สุดคือต้นพลับที่ออกดอกบานเต็มไปหมด
โจวเถาเถาออกจากมิตินั้นอย่างมีความสุข นางถึงกับอารมณ์ดีไปทั้งวัน เสี่ยวหงเอ๋อไม่รู้ว่าทำไมมารดาถึงมีความสุข แต่ชีวิตความเป็อยู่ในขณะนี้ของเขาราวกับอยู่ใน์ก็ไม่ปาน ท่านแม่ไม่ตีไม่ดุเขาอีกแล้ว อีกทั้งยังทำของกินอร่อยๆ ให้เขาทุกวัน นางชอบหัวเราะมาก เขาแทบจำมารดาคนเดิมไม่ได้แล้ว ตอนนี้ในสายตาและหัวใจของเขามีแต่ท่านแม่คนนี้เท่านั้น
หลังจากทำงานหนักมาตลอดสองวัน ในที่สุดโจวเถาเถาและเสี่ยวหงเอ๋อก็ตากลูกพลับจนหมด ตอนนี้ก็แค่รอจนกว่าลูกพลับจะแห้งเท่านั้น วันรุ่งขึ้นโจวเถาเถาก็ขึ้นูเาอีกครั้ง คราวนี้นางไม่ได้พาลูกชายไปด้วย นางให้เขาอยู่บ้านคอยเฝ้าระวังดูลูกพลับที่ตากแห้งในลานไม่ให้นกกาพากันมาจิกกิน
62K
