ทางใครทางมัน! เราหย่ากันแล้ว! [สามบุพเพสกุลซือ]

แบบฟอร์มสั่งจองเล่ม 1 45 ตอน 279฿ (ตั้งแต่วันนี้ - 30 สิงหาคม 2563)https://forms.gle/BPVPfNdrtyrdj7UZ6 ได้หนังสือ335 หน้า+ที่คั่น+โปสการ์ดค่ะ....35บทสนทนาในหอสุรา นี่ข้าขุดหลุมฝังตัวเองหรือนี่!?ชิงปี้ครุ่นคิดซ้ำไปซ้ำมาด้วยความร้อนรน ในขณะที่สองเท้าย่างกรายไปตามทางที่จะเดินไปเรือนว่านโซว่จวี๋ พลันคำพูดของซือเหลียนฮวาก็ย้อนกลับเข้ามาในหัว“ข้าเสียใจด้วย... แต่หวังว่าเจ้าจะเข้าใจ...”“แน่นอนเจ้าค่ะ... ในเมื่อรู้ว่าเป็นเช่นนี้แล้ว ถึงท่านฮู หยินมิบอก ข้าก็จะขอไม่รับตำแหน่งอยู่ดีเจ้าค่ะ...”“เจ้าเป็นคนดีชิงปี้...” ซือเหลียนฮวาเอ่ยพลางมองสตรีตรงหน้าอย่างเสียดาย จากนั้นจึงคว้ามือของชิงปี้มากุมไว้เบาๆ พร้อมกล่าวปลอบใจ“ขอให้รักษาความดีนี้ต่อไป... ข้าเชื่อว่าสักวันโชคชะตาจะต้องนำเจ้าไปพบพากับคนดีๆ แน่นอน และไม่ว่าอย่างไรข้าก็พร้อมจะสนับสนุนเจ้าเสมอ”“เจ้าค่ะ” ชิงปี้รับคำอย่างว่าง่ายตรงข้ามกับความกังวลที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นภายในใจ...เกิดจะมาอยากให้เกียรติอะไรกันตอนนี้!?คุณชายสามก็เหมือนกัน... แทนที่จะรีบเอาหนังสือหย่าไปแจ้งให้มันจบๆไยต้องทำตัวเงื่อนไขเยอะด้วย!?หากแต่สิ่งที่ชิงปี้ข้องใจที่สุด... ยิ่งกว่าการที่ตนเองมิได้เป็นอนุคือ...เซียวหลินหลิงจะป่วยตายได้อย่างไร!?ในเมื่อนางถูกสังหารทิ้งกลางป่าแล้ว... หรือพวกมือสังหารจะทำงานพลาด...เห็นทีจะต้องไปสอบถามรายละเอียดจากคุณชายสามให้รู้เรื่องเสียแล้ว!หากมีอะไรผิดพลาดจะได้รีบไปพูดคุยกับคุณหนูเกาเชียนจือเพื่อหาทางแก้ไข...“คุณชายสามเจ้าคะ...” ชิงปี้ที่ยืนอยู่หน้าเรือนเอ่ยพลางยืนรอ ทว่าผ่านไปสักพักก็หาได้มีวี่แววของซือหยวนซาหรือจุ้นเผิงไม่“คุณชายสามเจ้าคะ!” ชิงปี้ลองร้องเรียกอีกทีด้วยเสียงที่ดังขึ้น แต่ผลลัพธ์ก็เป็นเช่นเดิม“คุณชายสามไม่อยู่... ออกไปข้างนอกกับคุณชายรอง” จุ้นเผิงที่เพิ่งกลับมาจากการไปกินข้าวที่โรงครัวเอ่ยด้วยท่าทางสบายๆ“ไปไหนหรือ!?”“เรื่องของผู้เป็นนาย บ่าวเช่นข้ามิกล้าไปสอดรู้สอดเห็นหรอก” จุ้นเผิงพูดพลางมองไปยังชิงปี้ด้วยแววตาเรียบเฉยรู้สึกว่าตั้งแต่คุณหนูเซียวจากไป ชิงปี้จะพยายามเข้าหาคุณชายของตนเหลือเกิน ทั้งยังอยากรู้เรื่องนั้นเรื่องนี้จนออกนอกหน้า พอไม่ตอบก็จะเซ้าซี้จนน่ารำคาญกระนั้นเขาก็ไม่ยอมพูดอยู่ดี... บ่าวที่ดีต้องรักษาเรื่องส่วนตัวของเจ้านายสิ!บอกตามตรงว่าคุณหนูเซียวยังไม่เห็นจะขนาดนี้เลย...เฮ้อ... พูดถึงข้าก็คิดถึงอาหารฝีมือนางจริงๆถ้านางไม่ทำตัวร้ายกาจให้คุณชายสามเกลียดก็คงดี“...ข้าก็ไม่ได้ตั้งใจจะสอดรู้สอดเห็น เพียงแต่มีเรื่องข้องใจที่ข้าอยาก ถามให้แน่ชัด... ขอโทษที่ทำให้เจ้าเข้าใจเช่นนั้น” ชิงปี้พูดพลางก้มหน้าลง“ข้าก็หาได้ว่าเจ้าไม่ ข้าเพียงหมายถึงตนเอง...” จุ้นเผิงกล่าวอย่างไม่ยี่หระ...------------------------------------------------------------------เหลาสุราเยว่รั่วหยิง“มีอีกเรื่องนึง... ที่ข้ายังไม่ได้บอกท่านพี่...” ซือหยวนซาพูดพลางยกจอกสุราขึ้นจรดริมฝีปาก ก่อนจะกระดกให้ของเหลวรสชาติขมปร่าไหลลงคอเพื่อลบความรู้สึกแย่ๆ ที่เกิดขึ้นนี่ก็ซัดไปเกือบค่อนไหแล้ว... ไยทุกอย่างยังเหมือนเดิม...“อะไรหรือ!?” ซือหยินซูถามพร้อมกับหันไปมองหลิวเหว่ยที่เพิ่งดื่มเข้าไปแค่สามจอกก็ออกอาการเมามายแล้ว กระนั้นก็ยังจะดื่มเพิ่ม“พอได้แล้วหลิวเหว่ย เจ้าดื่มมากไปแล้ว” ซือหยินซูพูด ก่อนจะแย่งจอกสุรามาจากมือของอีกฝ่าย“เอามาน้าขอร้าบบ ข้าเพิ่งดื่มปายแค่สามจอกเองงงง สาม... จอก...” หลิวเหว่ยพูดพลางชูสามนิ้ว พลันซือหยวนซาก็ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาว่า“เซียวหลินหลิง... ตายแล้ว...”“อะไรนะ!?” ผู้เป็นพี่ชายถามซ้ำด้วยความตกใจ คราแรกเขาตั้งใจว่าจะกลับมาสมน้ำหน้าผู้เป็นน้องชายเรื่องที่ปล่อยให้คนดีๆ หลุดมือไป แต่เมื่อเห็นอาการของอีกฝ่ายแล้ว ความคิดนั้นก็มลายหายไปทันที...“นาง... ตาย... แล้ว...” ซือหยวนซาค่อยๆ เปล่งเสียงออกมาทีละคำ... พร้อมกับแววตาที่หม่นลง“…” ซือหยินซูนิ่งไปสักพักด้วยมิรู้ว่าควรพูดอะไรออกไปดี ที่แท้น้องชายของตนอยากร่ำสุราก็เพราะเหตุนี้...“ข้าขอโทษที่เอาเสวี่ยหยวนสิงให้เจ้า...” ซือหยินซูกล่าวด้วยความรู้สึกผิด เพราะตนก็มีส่วนทำให้ซือหยวนซาเป็นเช่นนี้... หากรู้แต่แรก เขาจะรอให้เวลาผ่านไปสักระยะจึงค่อยเอาเสวี่ยหยวนสิงให้...“มิเป็นไรขอรับ... ท่านพี่เอาให้น่ะดีแล้ว...” ซือหยวนซาพูดพลางยิ้มเศร้าทำให้ข้าได้รู้อะไรมากขึ้น...“นี่ไอ้ลูกกะจ๊อก... ถามหน่อยเหอะ วันนี้เจ้าไปเอาเงินมาจากไหนเยอะแยะวะ” ชาวบ้านร่างสูงที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆ ซึ่งเป็นโต๊ะใหญ่ร่วมกับเหล่าสหายประมาณสิบคนเอ่ยเสียงดัง จนได้ยินมาถึงโต๊ะของพวกซือหยวนซา“หึๆๆๆ ฮ่าๆๆ” ชายตัวผอมสูงผู้ที่ถูกเรียกว่าไอ้ลูกกระจ๊อกหัวเราะ ใบหน้าแดงก่ำเช่นนั้น ดูก็รู้ว่ามันกำลังเมาได้ที่“พวกเจ้าอยากรู้จริงๆ หรือ!?”“ร้อยวันพันปีเจ้าจะมีกะตังค์มาเลี้ยงพวกข้า ก็ต้องสงสัยบ้างแหละ หวา...” ชายอีกคนเอ่ย“ใช่ๆ” คนอื่นๆ พูดเสริม แล้วหนึ่งในนั้นก็เอ่ยแทรกขึ้นมา“อย่าบอกนะว่า... มีคนมาจ้างเจ้าไปฆ่าคนน่ะ!?”“ถ้าใช่แล้วจะทำไม!?” เจ้าตัวตอบพลางยืดอกด้วยความภาคภูมิใจ“เพ่ย! เรื่องจริงเสียด้วย! ข้าล่ะสงสารคนที่มาจ้างเจ้าจริงๆ”“นั่นสิ... เขาใช้อะไรมอง...”“เพ่ย! พูดงี้สำรอกที่กินไปออกมาให้หมดเลย” บุรุษที่ถูกเรียกว่าไอ้ลูกกระจ๊อกเอ่ยเสียงเข้ม“ขอโทษขอร้าบท่านเจ้ามือ พวกข้าก็แค่ล้อเล่น”“ใช่ขอร้าบ”“ดีมาก! ให้มันรู้บ้างว่าใครเป็นใคร” ไอ้ลูกกระจ๊อกพูดพลางหัวเราะด้วยความพอใจ ก่อนจะยกมือเรียกเถ้าแก่แล้วสั่งสุราเพิ่ม“พูดจาถูกใจ เอาเหล้ามาอีกสามไห”“เฮ!!” คนอื่นๆ ชูมือขึ้นแล้วร้องด้วยความดีใจ“ว่าแต่... บอกข้าได้หรือไม่!? งานฆ่านั่นเป็นอย่างไรหรือ!?”“อืม... ก็ตั้งแต่อาทิตย์ก่อนน่ะ จริงๆ แล้วเขาก็ไม่ได้มาจ้างข้าโดยตรงหรอก...”“อ้าว...”“เขาจ้างลูกพี่ของข้าให้หาคนมาช่วย ลูกพี่ก็ใจดีชวนคนในกลุ่มไปเข้าร่วม เพราะงานนี้ต้องใช้คนเยอะมาก เลยมาชวนข้าไปด้วย”“อ๋ออออออ” คนอื่นๆ ลากเสียงยาวไร้มารยาทชะมัด... คุยกันเงียบๆ ไม่ได้หรืออย่างไรหรือว่าหูข้าดีเกินไป!? เพราะดูคนอื่นในร้านไม่เห็นจะมีใครสนใจเลยนี่แหละอีกเหตุผลหนึ่ง ที่ข้าไม่อยากมานั่งดื่มที่ร้าน...ซือหยวนซาคิดในใจพลางรินเหล้าใส่จอกตนเองกับพี่รอง แต่ก็ต้องไปสะดุดกับประโยคถัดมาที่คนเหล่านั้นคุยกัน“แล้วรู้หรือเปล่าว่าผู้จ้างเป็นคราย”“ใครหรือ!?”“พู่กัน... เทพ... บันดาล... ประทานพรอะไรนี่แหละ” เมื่อได้ที เจ้าลูกกระจ๊อกก็เริ่มคุยโว“อย่าบอกนะว่า... เป็นพู่กันฟ้าประทาน”หือ!? ข้าน่ะหรือ!!?ซือหยวนซาตกใจจนเกือบปล่อยไหลงจากมือ ส่วนซือหยินซูที่ตอนแรกกำลังเคลิ้มไปกับสุราที่เริ่มออกฤทธิ์ก็ได้สติกลับมาทันที“น่าจะใช่กระมัง ข้าก็จำมิค่อยได้”“โห... เล่นของสูงเช่นนี้ ระวังพี่ชายเขามาได้ยินแล้วบั่นคอเจ้านะ” สหายคนหนึ่งพูดพลางหัวเราะเบาๆข้าทำแน่!! แต่ไม่ใช่ที่นี่!! ผู้ที่ถูกพาดพิงคิดในใจ“แล้วให้ฆ่าใครหรือ!?” สหายคนเดิมเอ่ยถาม“หมู... หมา... กาหรือไก่ล่ะ!?”“หรือข้าวหนึ่งกระสอบ”“ฮ่าๆๆๆ” แล้วคนอื่นๆ ก็หัวเราะพร้อมกัน“อืม... ขอคิดสักครู่...” แล้วลูกกระจ๊อกก็เอ่ยว่า“เป็นสตรีงามนางหนึ่ง... ที่นั่งมากับรถม้า... น่าจะใช่...”สตรีงามกับรถม้า... ทำให้ข้านึกถึงเซียวหลินหลิงและพวกเหมาอี้...ปัง!!ด้วยความโมโหบวกกับความกลัดกลุ้มใจที่สะสมมา ทำให้ซือหยวนซาเผลอตบโต๊ะเสียงดังลั่นร้านทำให้ทุกคนหันมามองเขาเป็นตาเดียว“อะไรวะ!!?” หนึ่งในคนที่นั่งร่วมโต๊ะกับไอ้ลูกกระจ๊อกตะคอกเสียงดังใส่โต๊ะของซือหยวนซา“ขออภัยทุกท่านด้วย พอดีสหายของข้ากำลังเมา... มิได้มีเจตนาที่จะรบกวน” ซือหยินซูที่รีบแก้สถานการณ์โดยกดหัวน้องชายของตนลงกับโต๊ะพูดพลางยิ้มแหยๆ“ช่ายยย... คนกำลังมาววว ห้ามได้ที่ไหนกานนน” หลิวเหว่ยที่นั่งเงียบมานานจนหยินซูคิดว่าเมาหลับไปแล้วเอ่ยขึ้นมา ก่อนจะลุกขึ้นยืนพลางชูนิ้วชี้ขึ้นเหนือหัวแล้ววาดเป็นวงกลม ผู้คนจึงเริ่มหันมาสนใจเขาแทน“บนหัวข้ามีดวงอาที๊ดดดด... กับดวงจานนนน... แต่ยังม่ายมีดวงดาวววว... ช่ายยย ไม่มีดาวววว... ข้าหยักด้ายดาวว... ครายก็ด้ายพาข้าไปเอาดาวหน่อยย” การกระทำของหลิวเหว่ยที่กำลังเมาแอ๋ เรียกเสียงหัวเราะและความครื้นเครงกลับมาได้เป็นอย่างดี หลังจากนั้นทุกคนก็หันไปดื่มกินกันต่อโดยไม่มีใครสนใจใครอีก“ใจเย็นๆ ก่อนอาซา” ซือหยินซูกระซิบบอกน้องชายของตนพลางเตือนสติ ในฐานะที่ทำงานเป็นสายสืบมานาน ทำให้ยังสามารถคงความเยือกเย็นและรักษาสีหน้าให้เป็นปกติได้ผิดกับผู้เป็นน้องชายทั้งที่ในใจเดือดดาลไม่ต่างกัน... เมื่อได้ยินชื่อน้องชายของตนในบทสนทนาของคนพวกนั้น “ข้าก็ได้ยินทุกอย่างที่มันพูด... แต่พวกเรานั่งฟังกันต่อเถิด เผื่อจะได้ยินอะไรดีๆ ไว้ตอนมันออกจากร้าน พวกเราค่อยตามไปจัดการก็ได้”“ขอรับ...” ซือหยวนซาเอ่ยเสียงเบาพร้อมกับพยักหน้า ซือหยินซูจึงยอมปล่อยอีกฝ่ายให้เป็นอิสระ“มาๆ ข้าจะเล่าต่อ... เมื่อกี้โดนขัดจังหวะ... เสียอารมณ์เลยวุ้ย!” ไอ้ลูกกระจ๊อกเอ่ย“ว่ามาสิ พวกข้ารอฟังอยู่!”“ลูกพี่ข้าเสียทีนาง... ปล่อยให้นางวิ่งหนีไปได้ ก็มีข้านี่แหละวิ่งตามไปทัน!! แล้วข้าก็ใช้มีดแทงลงไปที่ตรงกลางหัวใจของนาง!!! จากนั้นนางก็ตายยยย” ไอ้ลูกกระจ๊อกเอ่ยพร้อมกับทำท่าประกอบไปด้วย ทั้งที่เรื่องที่เพิ่งพูดไปนั้นมีความจริงไม่ถึงครึ่งส่วนด้วยซ้ำ“อ๋อออออ” ทุกคนแกล้งลากเสียงยาว แล้วเอ่ยชม“เจ้าช่างเป็นนักฆ่าที่ร้ายกาจจริงๆ”“แน่นอน...” ไอ้ลูกกระจ๊อกยืดอกรับด้วยความภูมิใจ แต่หารู้ไม่ว่าเหล่าสหายของมันไม่มีใครเชื่อตั้งแต่ตอนที่มันบอกว่าพู่กันฟ้าประทานเป็นคนจ้างวานแล้ว!เพราะหากตนเองเป็นพู่กันฟ้าประทาน…พวกเขาจะยอมทุ่มเงินมากกว่านี้เพื่อแลกกับนักฆ่าที่คุณภาพดีกว่าไอ้ลูกกระจ๊อก!
Writer:ก็แบบ.. เป็นความโชคดีและบังเอิญของพี่ซาจริงๆ นะคะที่อยากจะมานั่งกินเหล้าวันนี้ ถึงมาได้ยินอะไรดีๆ 555แล้วก็.. ยกซีนให้หลิวเหว่ยนะคะ ^_^ น้อนนนน่าเอ็นดูเดี๋ยวจะอัพเล่มสองเพิ่มให้แค่ 3 ตอนนะคะ ไว้เขียนจบเมื่อไรเดี๋ยวเอามาลงเต็มๆ (ได้85%แย้ว)เบื้องลึกของน้องหลินหลิง ยุทธภพไร้ใจ แต่ตัวข้าไม่ไร้รัก (ตอนนี้ก็กำลังเพิ่มเติมและแก้ไขเนื้อหาสำนวนภาษาอยู่)ร่วมพูดคุยกันได้ที่ Han Yu หานยวี่ น้าปล.สำหรับคนชอบอ่านเรื่องสั้นๆ ปมไม่ซับซ้อนนะคะ[สามพี่น้องตระกูลหาน] แต่งกับเจ้าแล้วไง! ข้าก็ไม่ได้รักเจ้าเสียหน่อย!คู่นี้สปาร์คกันไวมาก 6 ตอนแต่งเลย จริงๆ คือโดนจับแต่ง555555 เฮฮา จิปาถะ puppy love xD

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

35:บทสนทนาในหอสุรา

คล้ายกับเรื่องทางใครทางมัน! เราหย่ากันแล้ว! [สามบุพเพสกุลซือ] ที่คุณอ่าน

ทางใครทางมัน! เราหย่ากันแล้ว! [สามบุพเพสกุลซือ]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

35:บทสนทนาในหอสุรา

คล้ายกับเรื่องทางใครทางมัน! เราหย่ากันแล้ว! [สามบุพเพสกุลซือ] ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้