สักพักใหญ่ประตูก็เปิดออกมา
ทำให้ไอยูที่กำลังพริ้มๆ อยู่นั้น
สะดุ้งตื่นขึ้นมา
หัวใจที่วูบหล่นเพราะใ
ทำให้มันกลับมาเต้นรัวแรง
เธอรู้สึกวูบวาบที่หน้าอก
เหมือนตอนที่ถูกปลุกเมื่อกำลังจะหลับลึก
มีผู้ชายรูปร่างสูงโปร่ง
แต่งตัวสะอาดสะอ้าน
เดินเข้ามา
“อีกแล้วนะ ซี
นี่เพิ่งจะเปิดเรียนวันแรก
ก็มีเื่เลยเหรอ”
ชายคนนั้นหันไปพูดกับ
ผู้ชายที่มีรูปร่างสูงกว่าเขา
ดูแข็งแรงมีกล้ามเนื้อ
เมื่อเทียบกับชายหนุ่มที่กำลังพูดอยู่
เขาเดินตามหลังมา
ด้วยสีหน้าที่ไม่เต็มใจนัก
“อ้าว!! มาแล้วเหรอ
นั่งรอแปปหนึ่งนะ”
ชายหนุ่มที่กำลังพูดอยู่เมื่อกี้หันมาทัก
เมื่อเห็นไอยูนั่งรออยู่
“ค่ะ”
ไอยูตอบรับด้วยสติที่ยังกลับมาไม่เต็มที่
คนนี้น่าจะเป็อาจารย์ห้องปกครอง
ส่วนคนข้างหลังที่สูงกว่า
น่าจะเป็นักศึกษาของมหาลัย
สามารถดูออกได้ชัดเจน
จากการแต่งตัวของพวกเขา
คนที่ทักไอยูเมื่อกี้
ใส่เสื้อเชิ้ตสีครีมเรียบๆ
กับกางเกงสีเทา
ส่วนคนด้านหลัง
ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว
ชายเสื้อหลุดลุ่ยไม่เป็ระเบียบ
กับกางเกงสีดำ
และผูกเนคไทสีกรม
ตามแบบยูนิฟอร์มของนักศึกษา
“เดี๋ยวขอจัดการธุระให้เสร็จก่อน”
เขาพยักหน้าไปทางชายหนุ่มที่สูงกว่า
เหมือนบอกว่าเขาคนนั้นคือธุระที่ว่า
ซึ่งเขาคนนั้นก็คือ....
ผู้ชายที่นอนอยู่ใต้ต้นไม้
ที่ไอยูเจอในตอนเช้า
เสื้อผ้าของเขาที่เมื่อเช้ายังคงสะอาดอยู่
กลับเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่น
และคราบเืเล็กน้อย
ริมฝีปากที่เป็กระจับสีแดงระเรื่อบางๆ นั้น
ปรากฎาแเล็กๆ ที่มุมปาก
ดูเหมือนเขาจะได้แผลมาเพิ่ม
ไอยูคิด
ชายคนที่มีาแ
ใช้ปลายนิ้วเรียวยาวของเขา
เช็ดเืที่ริมฝีปาก
อย่างหัวเสีย
จากนั้นก็ก้มดูที่ปลายนิ้วของตัวเอง
เพื่อเช็กดูว่ามีเืติดออกมาไหม
เขาแลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปากเล็กน้อย
ก่อนจะกัดมันเบาๆ
พลางหันหน้าไปมองคนที่อาจารย์ปกครองทักเมื่อกี้
ปฏิกิริยาที่เขาทำ
มันดูเซ็กซี่ยังไงไม่รู้
ไอยูคิด
เธอเผลอกัดริมฝีปากของตัวเอง
ตามที่ชายหนุ่มทำ
อย่างลืมตัว
รู้ตัวอีกทีไอยูก็เลื่อนสายตาขึ้นไป
สบกับั์ตาสีน้ำเงินประกาย
ที่เหมือนมีสายฟ้าวิ่งอยู่บนท้องฟ้าที่สดใส
ของชายหนุ่มเสียแล้ว
“ตาของเขาเป็สีแบบนี้นี่เอง!!”
ไอยูทำปากขมุบขมิบ
ทั้งสองสบตากันครู่หนึ่ง
ชายหนุ่มแสยะยิ้มมุมปากเล็กน้อย
ทำให้ไอยูรู้สึกตัวว่า
เธอกำลังจ้องมองเขาอยู่
และเธอก็กำลังกัดปากตัวเองอยู่
เขาต้องเห็นฉันกัดปากแน่เลย
บ้าจริง!!
เธอคิดพลางหลบตาคนที่กำลังมองอยู่
แล้วเบือนหน้าหนี
“นายอาจถูกพักการเรียน
หรือถ้าถึงขั้นร้ายแรง
อาจถูกไล่ออกเลยก็ได้นะ”
อาจารย์ปกครองเตือน
ไอยูนั่งฟังอาจารย์ปกครองบ่นชายคนนั้นเงียบๆ
“..........”
ชายหนุ่มที่ถูกบ่น
ถอยหลังไปยืนพิงกำแพงสีเทาข้างๆ
และหันกลับไปสนใจอาจารย์ปกครองต่อ
“ดีที่ครั้งนี้
ไม่ได้มีเื่กับเด็กในมหาลัย
แต่เป็นอกมหาลัยแทน”
อาจารย์พูดอย่างโล่งใจเล็กน้อย
“.........”
ชายหนุ่มไม่ตอบอะไร
ได้แต่ยืนเงียบๆ
“นี่ก็อยู่ปี 2 แล้ว.....”
อาจารย์เริ่มบ่นร่ายยาว
ชายหนุ่มแทบไม่พูดโต้ตอบอะไรเลย
ไม่เถียงและไม่มีข้อแก้ตัว
ได้แต่ฟังอาจารย์ปกครองบ่น
ซึ่งเอาจริงๆ ก็คงไม่ได้ฟังหรอก -_-
ดูจากสีหน้าก็รู้ว่าไม่ได้ฟังที่อาจารย์พูดเลย
ไอยูคิด
“แต่อย่าคิดว่าจะรอดตัวไปได้ละ”
อาจารย์พูดพลางหรี่ตาลง
“..........”
ชายหนุ่มมองหน้าอาจารย์
อย่างไม่เกรงกลัว
“ครั้งนี้จะให้ทำอะไรดีนะ”
อาจารย์ยังคงพูดต่อไป
โดยไม่สนใจสายตาของคนตรงหน้า
“..........”
ชายหนุ่มเหล่ตาไปมองไอยู
ที่นั่งมองพวกเขาอยู่เงียบๆ
ด้วยสีหน้าที่ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ
“งั้นไปดูแลสวนผัก
ของหอพักละกัน”
อาจารย์พูดขึ้น
หลังจากหยุดคิดไปสักพัก
“..........”
ชายหนุ่มขมวดคิ้ว
แต่ก็ไม่ได้ทำสีหน้าไม่พอใจ
“ระยะเวลา....เท่าไหร่ดี?”
อาจารย์หยุดคิดอีกครั้ง
“..........”
ชายหนุ่มทำสีหน้าที่แสดงออกว่ากำลังลุ้น
อย่างมีความหวัง
“ดูแลไปจนจบเทอมละกัน”
อาจารย์พูดพลางแตะบ่าของชายตรงหน้า
แล้วยิ้มอย่างเป็มิตร
“เอาจริงดิ”
ชายหนุ่มถามด้วนสีหน้าที่ไม่ยอมรับ
“อื้อแล้วฉันจะไปเช็คทุกอาทิตย์
ว่าไปได้สวยรึเปล่า”
อาจารย์พยักหน้าตอบอย่างมั่นใจ
“งั้นก็ไปรับน้องด้วยละ
แกต้องเข้ากิจกรรมทุกกิจกรรม!!
แม้ว่าแกจะไม่ทำอะไรเลย
ก็ต้องอยู่ตรงนั้น!!
เข้าใจนะ?
แล้วฉันจะแวะไปดูทุกครั้งที่มีรับน้อง
หรือมีกิจกรรม
ถ้าไม่เจอแกละก็เตรียมตัวได้เลย”
อาจารย์พูดขู่พลางหรี่ตาลงอย่างเยือกเย็น
แต่ไม่ได้ดูน่ากลัวเลย
สำหรับไอยู
และชายหนุ่มที่โดนขู่
อาจจะเป็เพราะภาพลักษณ์
ที่ดูอ่อนโยนของเขา
ทำให้ความน่ากลัวของอาจารย์ปกครอง
ลดลงไปมาก
“ครับ”
ชายหนุ่มตอบแบบขอไปที
“ไปได้”
เมื่ออาจารย์พูดจบ
เขาก็เดินมานั่งที่โซฟาอีกตัวข้างๆ ไอยู
“ทำไมยังไม่ไปอีก?”
อาจารย์หันไปถาม
เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มยังยืนพิงกำแพงอยู่ที่เดิม
607
![คู่มือการไต่เต้าของคุณเลขานักการเมือง [BL] 【จบแล้ว】](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1753349059_34691873.webp)
