พีร์ใช้เวลาสิบห้านาทีเลือกว่าจะส่งข้อความบอกเพื่อนว่าอะไร
เขาพิมพ์ว่า “มีข่าว” แล้วลบ
พิมพ์ว่า “ณิชาท้อง” แล้วลบ
พิมพ์ว่า “กูอาจจะเป็พ่อคน” แล้วลบอีกครั้ง
ณิชานั่งมองเขาจากปลายเตียง เธอเพิ่งอาบน้ำเสร็จและกำลังเช็ดผม ผ้าเช็ดตัวผืนเล็กที่พีร์ชอบวางไว้ข้างหมอนถูกพาดอยู่บนศีรษะของเธอ
“ถ้าคุณจะส่งแค่คำว่า ‘เฮ้’ ก็ไม่ต้องส่งค่ะ”
พีร์หันมามอง “ผมกำลังหาคำที่เหมาะสม”
“ข่าวดีหรือข่าวร้ายคะ”
“ยังไม่แน่ใจ”
“งั้นส่งว่า ‘มีเื่ที่ยังไม่แน่ใจ’ ไปเลย”
พีร์ก้มมองโทรศัพท์ “มันฟังเหมือนผมจะเลิกกับเขา”
ณิชาหลุดหัวเราะ เธอยังรู้สึกตึงอยู่ในอกั้แ่วันที่เห็นสองขีด แต่ทุกครั้งที่พีร์ทำหน้าจริงจังกับเื่เล็ก ๆ ความกลัวก็คลายลงได้บ้าง
เพื่อนสนิทของพีร์ชื่อก้อง เป็เพื่อนั้แ่สมัยมหาวิทยาลัย คนที่รู้จักพีร์ก่อนเขาจะรู้จักณิชา และเป็คนเดียวที่กล้าโทรหาเขาตอนตีสองเพื่อถามว่าร้านหมูกระทะเปิดหรือไม่
พีร์สูดหายใจ แล้วกดส่งข้อความ
“ก้อง มีเื่จะบอก”
ไม่ถึงสิบวินาที โทรศัพท์ก็สั่น
พีร์มองหน้าจอเหมือนเห็นหมายศาล ก่อนกดรับสาย
“ว่าไงเพื่อน” เสียงก้องดังขึ้นทันที “มีอะไร ทำไมพิมพ์เป็ทางการ กูใ”
พีร์เหลือบมองณิชา เธอยกมือทำท่าให้พูดไป
“ณิชาตั้งครรภ์”
ปลายสายเงียบไป
พีร์ขมวดคิ้ว “ก้อง”
“ฮัลโหล”
“ก้อง ได้ยินไหม”
“ได้ยิน”
เสียงอีกฝ่ายแ่ลงอย่างผิดปกติ “มึงพูดว่าอะไรนะ”
“ณิชาท้อง”
“จริงเหรอ”
ณิชายกมือไหว้พีร์อย่างขอให้เขาพูดดี ๆ
“หมอยังนัดตรวจเพิ่มเติม แต่ผลชุดตรวจขึ้นสองขีด”
ปลายสายเงียบอีกครั้ง คราวนี้นานกว่าเดิม ก่อนเสียงก้องจะดังขึ้นเหมือนคนเพิ่งนึกอะไรได้
“เตรียมบวชได้เลยเพื่อน”
พีร์หลับตา “มึงพูดอะไร”
“กูหมายถึงเตรียมตัวเป็พ่อ ไม่ใช่เตรียมตัวบวชจริง ๆ”
“แต่ประโยคแรกของมึง...”
“มันเป็กำลังใจ”
“ไม่ใช่”
ณิชาหัวเราะจนต้องวางผ้าเช็ดผมลง เธอเห็นพีร์พยายามทำหน้าดุ แต่หางตากลับยกขึ้นเล็กน้อย
“แล้วตอนนี้ต้องทำยังไง” ก้องถาม
“พวกเรายังไม่รู้”
“งั้นต้องเริ่มจากตั้งชื่อเลย”
“ยังไม่ถึงขั้นนั้น”
“ซื้อรถเข็น”
“ก้อง”
“เตรียมห้องเด็ก”
“บ้านกูยังไม่มีห้องว่าง”
“งั้นย้ายบ้าน”
พีร์กดปิดลำโพงแล้วเอาโทรศัพท์ออกจากหู “ผมไม่น่าโทรหาเขาเลย”
ณิชาหัวเราะ “อย่างน้อยเขาก็ดีใจนะคะ”
“เขาดีใจจนกำลังจะจัดงานแต่งให้ลูกเรา”
“เรายังไม่ได้รู้เลยว่าลูกเป็ผู้หญิงหรือผู้ชาย”
“ก้องจะบอกว่าไม่สำคัญ เขาเตรียมชื่อไว้แล้วทั้งสองเพศ”
โทรศัพท์ในมือพีร์ดังขึ้นอีกครั้ง เขามองหน้าจออย่างระแวง ก่อนกดรับสายโดยไม่เปิดลำโพง
“อะไรอีก”
“กูมีคำถามสำคัญ”
“ถามมา”
“มึงแพ้ท้องแทนเมียได้ไหม”
พีร์นิ่งไป “ไม่รู้”
“ลองดู ถ้าณิชากินอะไรไม่ได้ มึงกินแทน”
“มันไม่ใช่แบบนั้น”
“กูดูสารคดีมา”
“สารคดีอะไร”
“สารคดีในคลิปสั้น”
พีร์ถอนหายใจ ณิชาจึงเอื้อมมือไปแย่งโทรศัพท์
“ก้องคะ ขอบคุณที่ดีใจกับเรานะ แต่ตอนนี้อย่าเพิ่งหาข้อมูลเพิ่มเลยค่ะ เดี๋ยวพีร์จะเชื่อว่าต้องซื้อหมอนสำหรับคนท้องสิบสองใบ”
“ผมไม่ได้จะซื้อสิบสองใบ” พีร์แทรก
“มึงจะซื้อกี่ใบ”
พีร์เงียบ
ก้องหัวเราะเสียงดัง “กูรู้แล้ว มึงเตรียมบวชได้เลยเพื่อน”
“ประโยคนี้ยังไม่ดีขึ้นเลย”
หลังวางสาย พีร์นั่งนิ่งอยู่บนเตียง เขาเปิดโทรศัพท์ดูรายการสิ่งของที่ก้องส่งมาให้ มีทั้งหนังสือเลี้ยงลูก เครื่องฟอกอากาศ รถเข็นเด็ก และรายชื่อวัดที่เหมาะกับการทำบุญ
ณิชาชะโงกหน้าไปดู “เขาส่งรายชื่อวัดมาทำไม”
“ไม่รู้ครับ”
“อาจจะยังยืนยันเื่บวชอยู่”
“ผมจะบล็อกเขา”
“อย่าค่ะ เดี๋ยวเขาน้อยใจ”
พีร์วางโทรศัพท์ลง แล้วหันมามองเธอ รอยยิ้มค่อย ๆ จางจากใบหน้า
“คุณรำคาญไหม”
“เื่อะไรคะ”
“ที่ผมดูตื่นเต้นเกินไป”
ณิชาหยุดหัวเราะ เธอสังเกตเห็นว่าพีร์ก้มมองมือของตัวเอง นิ้วโป้งถูไปมาบนข้อนิ้วเหมือนเวลาที่เขากังวล
“คุณตื่นเต้นเหรอคะ”
“ครับ”
“ฉันนึกว่าคุณเครียด”
“ก็ทั้งตื่นเต้นทั้งเครียด”
ณิชานั่งลงข้างเขา “ฉันก็เหมือนกัน”
“แต่ผมไม่อยากทำให้คุณกลัวกว่าเดิม”
“คุณไม่ได้ทำให้ฉันกลัวกว่าเดิมค่ะ”
“ก้องทำใช่ไหม”
ณิชาหัวเราะอีกครั้ง “ก้องทำให้ฉันกลัวว่าจะมีคนมาจัดงานบวชให้คุณจริง ๆ มากกว่า”
[ก่อนนอน]
ก่อนนอน ก้องส่งข้อความมาอีกครั้ง
“ฝากบอกหลานด้วยว่าอาก้องรักนะ ส่วนพีร์ ถ้าไม่บวชก็หัดเปลี่ยนผ้าอ้อมไว้”
พีร์อ่านข้อความแล้วส่งโทรศัพท์ให้ณิชา
เธออ่านจบก็หัวเราะจนตัวสั่น “เขาไม่เลิกเื่บวชจริง ๆ ด้วย”
“ผมจะไม่ตอบ”
“ตอบไปเถอะค่ะ”
“จะตอบว่าอะไร”
ณิชายิ้ม “ตอบว่า ‘ขอบใจเพื่อน แต่กูขอเริ่มจากเป็สามีก่อน’”
พีร์มองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพิมพ์ตามนั้น
ก้องตอบกลับมาในทันที
“งั้นพรุ่งนี้ไปซื้อหนังสือเตรียมเป็สามีกัน”
ณิชาหัวเราะ ส่วนพีร์กุมขมับ
คืนนั้นความกลัวไม่ได้หายไป แต่ถูกแบ่งให้เบาลงด้วยเสียงหัวเราะของคนสามคน แม้หนึ่งคนจะอยู่ในโทรศัพท์ก็ตาม
และในขณะที่ณิชากำลังจะหลับ เธอได้ยินพีร์พูดกับท้องของเธอเบา ๆ
“อย่าเพิ่งเชื่ออาก้องนะครับ พ่อยังไม่บวช”
ณิชาหลับตายิ้ม
พรุ่งนี้พวกเขายังต้องไปพบหมอ ต้องถามคำถามอีกมาก และต้องเรียนรู้ว่าการเป็พ่อแม่เริ่มต้นตรงไหน
แต่คืนนี้ อย่างน้อยพีร์ก็ยังเป็พีร์คนเดิม
สามีของเธอ
และผู้ชายที่กำลังพยายามอย่างเต็มที่ แม้จะยังไม่รู้ว่าต้องเริ่มจากตรงไหน
148
