พ่ายรักนางร้าย (มี E-book)

        ครึ่งเดือนให้หลัง เซียวซ่งก็กลับมาพร้อมกับซื้อพัดจีบ ที่มีทั้งอย่างไม่มีลวดลายและมีลวดลายเป็นรูปภาพต่างกันหลายขนาด รวมทั้งที่คั่นหนังสือที่ทำจากกระดาษและผ้าชนิดต่าง ๆ อีกจำนวนมาก

        เมื่อมาถึงเขาก็เร่งเขียนคำกลอนและตัวอักษรมงคลลงบนพัดและที่คั่นหนังสือเหล่านั้น ไม่คิดว่าผ่านไปเพียงไม่ถึง 10 วัน ร้านค้าสกุลผิงก็มีพัดจีบและที่คั่นหนังสือเขียนอักษรออกมาขายด้วยเช่นกัน 

        “พวกเขาช่างรวดเร็วนัก ยังดีที่ลายมือของอาซ่งงดงามหาผู้ใดเทียบเคียงได้ยาก พัดและที่คั่นหนังสือของพวกเราจึงเป็นที่นิยมกว่าทางนั้นมากอยู่” เซียวหยุนเอ่ย

        “หากเราไปหาซื้อของมาเพิ่ม คาดว่าพวกเขาก็จะยังคงทำตามได้อีกเช่นเดียวกัน เช่นนั้นข้าขายลายพู่กันของข้าเป็นหลักเห็นจะดีนะท่านพ่อ ลายพู่กันมิอาจลอกเลียนกันได้ง่าย”

        “แต่เจ้าจะเหน็ดเหนื่อยเกินไปนะอาซ่ง” เซียวหยุนเป็นห่วง ตั้งแต่กลับมาจากนอกเมืองบุตรชายก็เอาแต่เร่งเขียนอักษร เพื่อนำสินค้าออกมาขายให้เร็วที่สุด พวกเขาลงทุนไปไม่น้อยหากมัวชักช้าอาจไม่ทันการ 

        “ข้าจะไม่เขียนออกมามาก พวกเราหาจ้างบัณฑิตที่มีฝีมือในการคัดอักษรเพิ่มมาอีกสักคน ให้เขาช่วยเขียนอักษรลงบนพัด เลือกดูให้ฝีมือใกล้เคียงหรือหากเป็นไปได้ก็ให้ดีกว่าทางร้านค้าสกุลผิงก็พอ แล้วใช้ภาพอักษรของข้าเป็นสินค้าดึงลูกค้ามาทางเรา ที่คั่นหนังสือและพัดลายมือข้าก็เพิ่มราคาขยับขึ้นไปอีกนิดเพื่อให้ดูมีคุณค่า ไม่นานพวกเราคงสามารถเก็บเงินทุนกลับมาได้ทั้งหมดแน่นอนขอรับ”

        สกุลเซียวกอบกู้สถานการณ์ของร้านเครื่องเขียนขึ้นมาได้อีกครั้ง พร้อมกับชื่อเสียงของเซียวซ่งผู้มีลายอักษรพู่กันอันวิจิตรก็โด่งดังเลื่องลือไปทั่วทั้งเมืองหลวงในเวลาอันรวดเร็ว ทำให้มีผู้คนจำนวนมากหลั่งไหลเข้ามายังร้านค้าสกุลเซียวจนประตูทางเข้าร้านเหมือนดังตลาดก็ไม่ผิด

        มีหลายคนที่นำภาพวาดจากจิตรกรฝีมือดีมาให้เซียวซ่งเขียนอักษรลงบนภาพเหล่านั้น หลายครั้งภาพที่ถูกเขียนอักษรมงคลหรือคำกลอนลงไปแล้ว ถูกขอซื้อต่อกันภายในร้านค้าสกุลเซียวทำให้บรรยากาศยิ่งคึกคักมากขึ้น จนหลี่เฉียงต้องจัดโต๊ะเก้าอี้มาให้ลูกค้าเพิ่มอีกหลายชุดไว้บริการกลุ่มคนที่มารอซื้อภาพที่ตนถูกใจ

        "อาซ่ง นี่ยังเหลือเวลาอีกหลายเดือนก่อนที่พี่ชายเจ้าจะฝังเข็มจนครบ หรือพวกเราจะลงทุนครั้งใหญ่กันอีกสักรอบ หาซื้อภาพวาดชั้นดีมาเขียนอักษรเพิ่มมูลค่าแล้วขายเอง ดีกว่าที่จะเขียนลงบนภาพของผู้อื่นแต่ฝ่ายเดียวดีหรือไม่ พอถึงเวลาที่เราจะย้ายกลับไปเป่ยเจิ้งจะได้มีเงินทุนกลับไปเปิดร้านหาที่ทางเพิ่มทางนั้นได้มากหน่อย" เซียวหยุนออกความเห็น

        แม้ว่ากิจการร้านค้าสกุลเซียวจะดีขึ้นจนสร้างกำไรขึ้นอย่างต่อเนื่องในทุกวัน แต่พ่อลูกสกุลเซียวก็ไม่คิดจะยื้อเวลาอยู่ในเมืองหลวงต่อไป การลอบทำร้ายเซียวซ่านทำให้พวกเขาไม่อาจละเลยความปลอดภัยของสมาชิกในสกุลไปได้อีก ทวนเปิดเผยยังพอหลบหลีกได้ แต่เกาทัณฑ์ลับยากระวัง ไม่ต้องนับว่าเวลานี้พวกเขามีหลานชายตัวน้อยที่เป็นดังแก้วตาดวงใจของทุกคนที่ต้องคอยดูแลอยู่อีกทั้งคน

        “ท่านพ่อเห็นควรอย่างไรก็แล้วแต่ท่านได้เลยขอรับ แต่หากจะมาแย่งขายภาพกับลูกค้าเก่าก็อาจจะดูไม่ดีนัก ข้าเห็นว่าเราควรนำภาพเขียนชุดใหม่ที่เราเขียนคำเรียบร้อยแล้วไปเปิดประมูล นี่เหลือเวลาอีก 4 เดือนเศษ เช่นนั้นก็จัดประมูลคราวเดียว 1,000 ชิ้นไปเสียเลย ข้ามั่นใจว่าจะขายออกได้หมดและยังได้เงินเป็นก้อนเอากลับไปเป่ยเจิ้งด้วย”

        “ดี เช่นนั้นพ่อจะรับผิดชอบเรื่องการหาซื้อภาพเอง เจ้ารออยู่ทางนี้ก็แล้วกัน”

……….

จวนสกุลผิง

        “เซียวหยุนออกเดินทางไปแล้วงั้นหรือ? สกุลเซียวหาคิดหาช่องทางฟื้นตัวได้เร็วยิ่งนักเรื่องนี้ข้าต้องนับถือ เจ้ากลับไปก่อนเถิดชุ่ยอิง บอกเยว๋เอ๋อร์ให้ข้าด้วย อีก 10 วันให้นางมาเยี่ยมข้าและท่านพ่อที่สกุลผิงสักคราวเถิด” ผิงซีหวงกล่าว หลังจากที่ได้รับรายงานความเคลื่อนไหวของทางสกุลเซียวจากบ่าวรับใช้ชุ่ยอิง

        “ทราบแล้วเจ้าค่ะ บ่าวคารวะนายท่าน”

        “เดี๋ยว!! เอ้า!! มอบให้บุตรสาวของข้าด้วย” ผิงซีหวงโยนถุงเงินหนักอึ้งให้ชุ่ยอิง 1 ถุง 

        “ขอบคุณนายท่านเจ้าค่ะ นายหญิงต้องดีใจมากๆ เลย" ชุ่ยอิงรับถุงเงินมาแล้วเก็บเข้าไปไว้ในอกเสื้อก่อนย่อกายคำนับให้นายท่านสกุลผิง แล้วเดินออกจากจวนสกุลผิงทันที

        “นายท่านจะให้ข้าส่งคนไปกว้านซื้อภาพวาดจากจิตรกรฝีมือดีมากักตุนไว้ก่อนดีหรือไม่ขอรับ” พ่อบ้านลี่เอ่ยถามอย่างรู้ใจ

        “ไม่ต้อง ข้าใจดีกับพวกเขามานานจนเบื่อแล้ว ครั้งนี้เห็นทีจะต้องตีให้หลังหักฟื้นตัวไม่ขึ้นสักรอบ ปล่อยให้พวกเขาย่ามใจไปอีกไม่กี่เดือนหรอก” ผิงซีหวงหัวเราะเสียงดัง สีหน้าน่าเกลียดน่ากลัว

……….

        เซียวหยุนออกไปตระเวนหาซื้อภาพวาดจากจิตรกรทั่วทั้งเมืองหลวงและโดยรอบ ภาพวาดเหล่านั้นมีตั้งแต่ราคาสูงลิบจนถึงราคาไม่แพงนัก ทั้งนี้ก็เพื่อจะให้การเปิดประมูลครั้งใหญ่ของสกุลเซียวมีโอกาสต้อนรับลูกค้าหลายระดับ เขาลงทุนไปด้วยเงินจำนวนมากกว่า 30,000 ตำลึงทอง ซึ่งเป็นจำนวนเงินเกือบทั้งหมดที่พวกเขามีอยู่ในเวลานี้ 

        เซียวซ่งเองตั้งแต่ได้รับภาพวาดชุดใหม่มาก็ตั้งสมาธิ บรรจงเขียนอักษรลงบนภาพวาดตามความเหมาะสมของราคาภาพแต่ละชิ้น ภาพที่มีราคาสูงหน่อยเมื่อเขียนคำกลอนลงไปแล้วก็ถูกนำไปใส่กรอบเอาไว้อย่างดีเพื่อรอให้ถึงวันประมูลในอีก 3 เดือนข้างหน้า

        “ข้าเริ่มประกาศข่าวออกไปแล้วขอรับ ว่าร้านค้าสกุลเซียวจะเปิดประมูลภาพวาดที่เขียนอักษรด้วยลายพู่กันของคุณชายรอง พวกลูกค้าต่างก็ตั้งตารอให้ถึงวันประมูลกันถ้วนหน้า เสียดายที่พวกท่านมีภาพวาดเพียงแค่ 1,000 ชิ้น ไม่แน่ว่าอาจจะไม่พอนะขอรับ” หลี่เฉียงเข้ามาคุยกับเซียวซ่งที่ห้องหนังสือของเขาในร้านค้า

        “ทางร้านสกุลผิงไม่มีความเคลื่อนไหวใดบ้างหรือหลี่เฉียง” ชายหนุ่มวางพู่กันลงและเงยหน้าขึ้นมาถาม

        “พวกเขาก็มีภาพวาดและจ้างบัณฑิตมาเขียนอักษรเช่นเดียวกับเรา แต่ลายพู่กันของท่านเหนือกว่าพวกเขาหลายขุมนัก ครั้งนี้สกุลผิงคงต้องหาสินค้าอื่นมาแก้สถานการณ์แล้ว”

        “ระวังตัวเอาไว้หน่อยก็ดี จากนี้ข้าจะนอนที่ร้านทุกวันไปจนกว่าจะถึงวันประมูล สกุลเซียวลงทุนครั้งนี้ไม่น้อย พวกเราไม่อาจผิดพลาดได้”

        ตั้งแต่ย้ายมาอยู่เรือนแห่งใหม่ เซียวซ่งก็มักจะนอนค้างที่ร้านค้าสกุลเซียวอยู่เป็นประจำ พอกลับไปที่เรือนก็ไปนอนเฝ้าเซียวซ่านอยู่ที่เรือนของพี่ชายแทน เรือนของเซียวซ่านมีสามห้องนอน ห้องหนึ่งเป็นของเซียวซ่าน อีกห้องเป็นของเผยหลั่นหลิงและบุตรชาย ส่วนห้องเล็กก็มีไว้ให้บ่าวรับใช้หญิงชราสองคน 

        เรื่องนี้ทำให้ผิงจินเยว่ไม่พอใจอย่างหนัก แต่นางก็ยังอดทนไม่อาละวาดมาได้หลายเดือน ทำเพียงแค่เดี๋ยวก็ป่วย เดี๋ยวก็เจ็บเรียกร้องความสนใจไปเท่านั้น แม้ว่าจะพยายามอย่างไรเซียวซ่งก็ไม่ใจอ่อน แต่นางก็ไม่เคยลดละความพยายามลงแม้แต่นิด

……….

        วันเวลาผ่านไปอีกสองเดือน เหลืออีก 1 เดือนจะเป็นวันเปิดประมูลขายภาพวาดของสกุลผิง ทางเซียวซ่งและเซียวหยุนต่างก็ช่วยกันจัดเรียงภาพวาดออกเป็นชุดๆ ทั้งยังต้องว่าจ้างคนที่มีทักษะในการประมูลมาช่วยเหลือ หลี่เฉียงและลูกจ้างอีกคนก็คุมคนงานเข้ามาเตรียมจัดสถานที่ ทำให้ทั่วทั้งร้านวุ่นวายอยู่ไม่น้อย

        ทางด้านฉิงยี่เองก็เตรียมร่างสิ่งของเครื่องใช้ที่จะต้องขนกลับไปยังเมืองเป่ยเจิ้ง โดยมีเผยหลั่นหลิงสะใภ้ใหญ่ที่เริ่มแข็งแรงเนื้อตัวมีเนื้อมีหนังขึ้นมาบ้างแล้ว คอยช่วยอยู่อย่างใกล้ชิด

        “อาซ่านต้องฝังเข็มอีกเพียงแค่สองครั้งเท่านั้น เท่าที่เห็นแม่ว่าเขาก็ดูดีขึ้นไม่น้อยเลยนะหลิงเอ๋อร์”

        “ดีขึ้นจริงๆ เจ้าค่ะ ท่านพี่ขยับตัวมากขึ้นโดยที่ไม่เจ็บปวดอีกแล้ว เขาอยากจะลองเดินแต่ติดที่ท่านหมอกำชับเอาไว้ว่าห้ามลงน้ำหนักไปที่ขาซ้ายโดยเด็ดขาด เราเลยยังไม่รู้ว่าอาการบาดเจ็บหายสนิทดีหรือไม่”

        “ต้องหายสิ บุตรชายข้าเป็นคนดี สวรรค์ย่อมคุ้มครอง” หญิงสูงวัยกล่าวอย่างอารมณ์ดี การกลับเป่ยเจิ้งเป็นสิ่งที่นางคิดฝันไว้โดยตลอด นางไม่ชอบสังคมในเมืองหลวงที่ต้องคอยระมัดระวังทุกคำพูดและการกระทำ ไม่เหมือนกับเมืองในชนบทที่ทุกคนล้วนพูดคุยกันได้อย่างเปิดเผยจริงใจ