ในตอนแรกมันก็ไม่เลวเกินไปนัก ลอร่ากับฮอลยังได้พบปะกันอยู่อย่างสม่ำเสมอแต่หลังจากนั้นพ่อของเขาก็เริ่มส่งฮอลให้ไปดูงานตามโรงแรมต่างๆ ในเครือข่ายพร้อมกับค่อยๆ ยืดเวลาที่ฮอลจะต้องทำงานอยู่ตามโรงแรมเ่าั้ออกไปเรื่อยๆระยะหลังๆหนุ่มสาวทั้งสองต้องพึ่งพาแต่จดหมายและโทรศัพท์เมื่อจะส่งข่าวคราวถึงกันเท่านั้น
ขณะนี้ฮอลมีกำหนดการที่จะต้องอยู่อคาปูลโก็ถึง ๖ อาทิตย์ซึ่งลีโอนี่ตระหนักดีว่าน้องสาวของเธอออกจะทำใจสำหรับเื่นี้ได้ยากมากลอร่าผ่ายผอมลงขอบตาดำคล้ำด้วยนอนไม่หลับ
ทั้งหมดนี้เกิดจากการกระทำของฮ็อค ซินแคลร์ที่ทำตัวเป็ดุจพระเ้าผู้กำหนดโชคชะตาให้กับลูกชายและคนรักของเขาทั้งสิ้น
ลีโอนี่ไม่สงสัยเลยว่าเมื่อเวลาหนึ่งปีนั่นสิ้นสุดลงน้องสาวของเธอก็ยังมีความหวังตั้งใจที่จะแต่งงานกับฮอลอยู่และเวลานี้หนุ่มสาวทั้งสองก็เริ่มปรึกษาหารือเกี่ยวกับการวางแผนเื่แต่งงานบ้างแล้ว
แต่อาการเจ็บไข้ได้ป่วยที่เกิดขึ้นกับลีโอนี่นั้นไม่ได้ทำให้ลอร่าจิตใจสงบลงได้เลยการผ่าตัดด่วนที่เกิดขึ้นสร้างความตื่นตระหนกให้กับสองสาวยิ่งนักและแม้เธอจะพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลหลายสัปดาห์ แต่ก็ยังไม่แข็งแรงอยู่นั่นเอง
ซึ่งตลอดเวลาที่มีเหตุวิกฤติเกิดขึ้นนี้ลอร่าต้องรับหน้าที่ดูแลทุกสิ่งทุกอย่างด้วยตัวเองทั้งหมดและวันนี้เธอก็ยังจะต้องไปพบกับเ้าของสำนักพิมพ์เพื่ออธิบายให้เข้าใจว่าเพราะเหตุใดจึงยังไม่อาจส่งต้นฉบับหนังสือที่เขารออยู่ได้
“เธอแน่ใจหรือว่าจะเจรจากับเดสมอนด์ได้ “ลีโอนี่เอ่ยถามขึ้นด้วยความกังวล แต่ก็ทำให้น้องสาวยิ้มออกมา
“ฉันรู้ว่าปกติน่ะเธอเป็คนไปเจรจาเองและเขาก็ยอมเธอมาตลอดแต่สงสัยว่าวันนี้เขาจะต้องตก-ลงกับฉันเองเสียแล้ว”
“ใช่...ฉันรู้หรอกน่าว่าเธอชอบแกล้งทำตัวเป็ฉันทุกที“ลีโอนี่อดยิ้มไม่ได้
“จะแปลกอะไรไปล่ะในเมื่อเธอก็คือฉันและฉันมันก็คือเธออยู่แล้ว ว่าแต่เธอเถอะ อยู่คนเดียวได้แน่นะ”
“แหม...อยู่คนเดียวเสียเมื่อไหร่กันเล่า “ลีโอนี่ไหวไหล่ “อย่างน้อยก็ยังมีจูนคอยดูแลเราอยู่ทั้งคน “เธอหมายถึงผู้หญิงวัยกลางคนที่เข้ามาช่วยทำงานบ้านและทำอาหารให้กินกันอยู่เพราะลีโอนี่ยังอ่อนเพลียเกินกว่าจะทำอะไรด้วยตัวเองได้ และลอร่าก็ยุ่งอยู่กับธุรกิจทั้งวัน
“ถ้าเธอ้าอะไรก็บอกเขาก็แล้วกันนะเพราะเธอยังไม่แข็งแรงหมอสั่งไม่ให้หักโหมทำอะไรด้วย”
ลีโอนี่ก็มลงมองแมวที่ขดตัวอยู่ปลายเท้าเ้าป๊อบยืดแข้งยืดขาแล้วก็ลงนอนหลับต่อ
“ฉันก็พักผ่อนมากเท่าที่ควรจะทำแล้วละตอนนี้แดดก็ร่ม ลมก็เย็น แถมยังมีเหยือกน้ำมะนาวอยู่แค่เอื้อมอีกด้วย เพราะฉะนั้นฉันเห็นจะไม่อิจฉาหรอกที่เธอจะเข้าไปในลอนดอนตอนนี้”
“ถึงยังไงมันก็ต้องมีใครสักคนไปอยู่แล้วละน่า “ลอร่าพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “เราเห็นจะต้องเอาใจเดสมอนด์ไว้หน่อยตอนนี้หนังตอนในโทรทัศน์ก็กำลังเป็ที่ชื่นชอบอยู่ในอเมริกาแต่หนังสือที่เขาจะออกควบคู่หนังตอนนั้นยังไม่เสร็จเลย”
“ที่เป็เช่นนี้ก็เพราะเธออยากไม่ยอมให้ฉันเข้าใกล้เครื่องพิมพ์ดีดนี่”
“โถ ลีโอนี่เธอก็รู้นะว่าฉันเกือบจะต้องเสียเธอไปอยู่แล้วเพราะฉะนั้นตอนนี้ฉันเห็นจะเสี่ยงกับสุขภาพของเธอไม่ได้หรอก”
ทั้งสองสาวยังจดจำภาพของเหตุการณ์วันนั้นได้อย่างดีเมื่อลอร่าต้องรีบรุดพาลีโอนี่ไปส่งโรงพยาบาลกลางดึกและหลังจากนั้นก็ยังมีการผ่าตัดตามมาอีกด้วย
เมื่อหลายเดือนก่อนทั้งสองสาวได้รับการติดต่อจากบริษัทโทรทัศน์แห่งหนึ่งในอเมริกาที่้าจะให้เธอทั้งสองเขียนบทภาพยนตร์เป็ตอนจากหนังสือที่ช่วยกันเขียนขึ้นไว้ซึ่งทั้งลีโอนี่และลอร่าได้เซ็นสัญญากับบริษัทดังกล่าวดังนั้นขณะนี้ฐานะของสองสาวพี่น้องจึงดีขึ้นกว่าแต่เดิมมากแต่กระนั้นคำพูดที่ว่า “เงินไม่อาจซื้อความสุขได้“ก็ดูจะเป็ความจริง เมื่อฮ็อค ซินแคลร์ก็าวเข้ามาจัดการชีวิตของลูกชายกับลอร่า
ลีโอนี่เม้มริมฝีปากแน่นเมื่อคิดไปถึงผู้ชายคนนั้นความรู้สึกที่เคยชื่นชมในความเปี่ยมไปด้วยพลังในตัวเขาบัดนี้ได้สูญสลายไปหมดสิ้นแล้ว
“เอาละ ฉันเห็นจะมัวนั่งบ่นอยู่อย่างนี้ไม่ได้แล้วเดี๋ยวธุรกิจที่มีกับเดสมอนด์จะไม่สำเร็จแล้วฉันก็คิดว่าตอนขากลับจะแวะเข้าไปในโรงแรมหน่อยนะ “ลอร่าบอกกับแฝดผู้พี่
ในระยะสองเดือนที่ผ่านมาน้องสาวของเธอได้ผูกมิตรกับพนักงานของโรงแรมซินแคลร์ไว้ได้อย่างไม่น้อยเลยและการแวะเข้าไปสนทนาปราศรัยกับพนักงานต้อนรับที่นั่นมันทำให้ลอร่ามีความรู้สึกว่ายังได้ใกล้ชิดกับฮอลอยู่
“ตามสบายเถอะ ไม่ต้องห่วงฮอลลี่กับฉันหรอกรับรองว่าเราอยู่กันได้”
“ฮอลคงโมโหไม่น้อยเลยนะนี่ที่ฉันไม่ได้เล่าเื่ฮอลลี่ให้เขาฟัง “เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ“แต่ถ้าเล่า เขาก็คงกลับมาอีกนั่นแหละและพ่อเขาก็คงจะหาว่าฉันไม่รักษาสัญญาอยู่ดี”
“น้องจ๋าพี่คิดว่าเื่นี้ฮอลเขาจะต้องเข้าใจทีเดียวนะ “ลีโอนี่ตัดบทด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“และเราทั้งสองคนก็ตกลงกันแล้วไงว่าจะไม่เล่าให้เขาฟังเพราะไม่อยากให้เขากังวล”
“เป็อันว่าเธอแน่ใจนะว่าบ่ายวันนี้จะอยู่กับฮอลลี่สองคนได้ถ้าคิดว่าจะลำบากฉันเอาแกไปด้วยก็ได้นะ แต่...”
“ขืนเอาไปสิ คุณเดสมอนด์จะได้สงสัยตายเลยไม่ต้องห่วงหรอกน่า รับรองว่าเราอยู่กันได้สบายมากไงล่ะ “ลีโอนี่กล่าวย้ำ
“ตอนนี้นมก็กินแล้ว ผ้าอ้อมก็เปลี่ยนแล้วและกำลังหลับอยู่ด้วย เพราะฉะนั้น...”
“ไปเถอะน่าลอร่า รับรองฉันอยู่ได้ตอนนี้ที่เธอจะห่วงคือ จะต้องพูดยังไงคุณเดสมอนด์ถึงจะยอมตกลงมากกว่า”
เธอแต่งยิ้มไว้บนใบหน้าจนเมื่อได้ยินเสียงรถวิ่งออกจากบ้านไปแล้ว
และตอนนั้นเองที่ลีโอนี่ถามตัวเองว่า เธอจะสามารถเลี้ยงดูทารกน้อยนั้นได้หรือไม่ก่อนหน้าที่ฮอล-ลี่จะเดินเข้ามาในชีวิตเธอไม่เคยมีความรู้เื่การเลี้ยงเด็กทารกเลยและฮอลลี่ก็ตัวเล็กมากตอนคลอดมีน้ำหนักแค่หกปอนด์เท่านั้น แต่ก็สวยน่ารักเหลือเกิน เรือนผมเป็สีทองดวงตาเป็สีฟ้าสดใส ที่ลอร่าบอกว่าในที่สุดมันจะต้องเปลี่ยนเป็สีเทาเข้มเนื่องจากน้องสาวของเธออ่านหนังสือทุกเล่มที่เกี่ยวกับการเลี้ยงทารกดังนั้นลีโอนี่จึงจำต้องยอมรับว่าลอร่ามีความรู้มากกว่า
ปัญหามันอยู่ตรงที่ว่าฮ็อค ซินแคลร์จะพูดอย่างไรถ้าเขารู้ว่าขณะนี้มีทารกน้อยคนหนึ่งเกิดขึ้นแล้ว ลีโอนี่ไม่กล้าคิดต่อจากนั้น...
เธออาจจะผล็อยหลับไปในท่ามกลางแสงแดดอบอุ่นเพราะมาสะดุ้งตื่นตอนที่จูนจับไหล่เขย่าอยู่เบาๆ
“มีอะไรหรือ “เธอผลุดลุกขึ้นนั่งทันที“ฮอลลี่เป็อะไร...”
“ใจเย็นๆ สิคะ “จูนหัวเราะเบาๆหล่อนเป็ผู้หญิงร่างค่อนข้างท้วม มีดวงตาคู่สีน้ำตาลอ่อนโยน เรือนผมเริ่มมีสีเทาขึ้นแซมแล้วทั้งลีโอนี่และลอร่าพอใจในอัธยาศัยของหล่อนนับแต่วันแรกที่เห็นหน้าค่าตากัน
“ดิฉันเพียงแต่จะเข้ามาบอกว่ามีคนมาเยี่ยมคุณเท่านั้นล่ะค่ะ”
ลีโอนี่กะพริบตาถี่ๆ ขับไล่อาการง่วงงุนเอื้อมมือหยิบแก็วน้ำมะนาวมาดื่มก่อนจะถามว่า
“ใครกันล่ะ”
“คุณซินแคลร์ค่ะ เขามาถามหาคุณลอร่า แต่ดิฉัน...”
“ฮอลมาหรือนี่ “ฮอลลี่ร้องอย่างดีใจรู้สึกว่าร่างกายจะมีพละกำลังขึ้นมาทันทีไม่น่าเชื่อว่าเขาจะรีบกลับมาจากอคาปูลโก็เร็วขนาดนี้คงอยากจะทำให้ลอร่าแปลกใจเล่นแน่
“เสียใจด้วยนะที่ทำให้ต้องผิดหวัง “เสียงเยาะๆ ที่คุ้นหูดังขึ้น “แต่เท่าที่ผมรู้ตอนนี้ฮอลยังอยู่ในอคาปูลโก็เลย”
ลีโอนี่เงยหน้าขึ้นด้วยความใและก็ได้พบกับสายตาคมปลาบของฮ็อคที่จ้องมองอยู่ก่อนแล้วพละกำลังในร่างกายที่เพิ่งมีขึ้นเมื่อครู่ดูจะเหือดหายไปหมดสิ้นอีกครั้ง
2K
