หลังจากออกมาจากเขตของเมืองหลวงนี้ก็ผ่านมาหลายชั่วยามแล้ว ก่อนหน้านั้นก็ได้คุยกับศิษย์พี่บ้างจึงพอทำให้รู้ว่าเป็คนพูดประหยัดคำมาก! เงียบๆ แถมติดออกจะเป็คนเ็าด้วยซ้ำ
แต่ทำไมเวลาที่แอบมองมาที่ข้าๆเห็นแววตานั้นมันติดออกจะอ่อนโยนและโหยหาด้วยซ้ำ พอข้าหันกลับไปก็กลายเป็สายตาว่างเปล่าเช่นเดิม ทั้งที่เมื่อครู่นี้ยังมองมาเหมือนคนรู้จักกันอยู่แท้ๆ แต่ข้าไม่เข้าใจว่าร่างนี้เคยเจอเขาที่ไหนหรือรู้จักคนตรงหน้าหรือเปล่า แต่สิ่งหนึ่งที่ข้ายืนยันได้คือความรู้สึกตอนนี้มันบอกว่าอยู่ใกล้ๆเขาแล้วมันอบอุ่นและปลอดภัยทั้งๆที่คนตรงหน้าดูแล้วไม่น่าจะเป็คนอบอุ่นด้วยซ้ำแถมติดออกจะเ็าหน้าตายอีกต่างหากถึงเเม้เขาจะใส่หน้ากากและเห็นแค่ครึ่งหน้าก็ตาม
เพราะแววตาของคนเราไม่เคยปิดบังความรู้สึกของเ้าของมันได้อย่าที่เขาว่ากันว่าดวงตาเป็หน้าต่างของจิตใจ และอีกอย่างข้าเป็หัวหน้าคนมาก่อนแค่นี้ทำไมจะดูไม่ออก!(ถ้าข้าไม่โง่งมจริงๆน่ะนะ)
"ท่านอาจารย์ข้ามีเื่จะถามเ้าคะ?"ชิงเซียนกล่าวถามด้วยความสงสัย
"ว่ามาสิเ้ามีอะไรข้องใจ ถ้าข้าตอบได้...ข้าก็จะตอบให้...."
"เรากำลังจะไปที่ไหนกันเ้าคะ.."
"หุบเขาหมื่นพิษมายา...."
"มันเป็ที่แบบไหนเ้าคะ แล้วทำไม่ต้องไปอยู่ที่นั้นล่ะเ้าคะ?"
"มันก็เป็หุบเขาที่เต็มไปด้วยสมุนไพรมีพิษและที่สำคัญ......มันเป็อนาเขตของสำนักที่เร้นกายตัดขาดจากยุทธภพเพื่อหลีกหนี้ความวุ่นวายเพราะวิชาที่สำนักนั้นต่างเป็ที่้าและที่เราไปที่นั้นเพราะเ้าจะไปอาศัยอยู่ที่นั้น....."
"แล้วเราจะเข้าไปได้หรือเ้าคะในเมื่อมันเป็เขตของผู้อื่น?..."
"จะว่าของผู้อื่นก็ยังไงอยู่เพราะที่นั้นเป็ที่ของข้า เอาเป็ว่าเมื่อถึงเวลาเ้าจะรู้เอง......"
เมื่อถึงที่หมายเ้าเหยี่ยวเมฆาก็ค่อยๆร่อนลง มันเป็ป่าทึบมีแต่ต้นไม้ไม่มีทางเดินด้วยซ้ำมองทางไหนก็มีแต่ป่าบรรยากาศน่าขนลุกและดูเต็มไปด้วยอันตราย
"ท่านอาจารย์เราจะไปทางไหนต่อเ้าคะไม่เห็นมีทางเดินเลย?"
" เ้านิใจร้อนจริงๆเชียว นี่เป็อักขระค่ายกลลวงตามันปิดบังเส้นทางไม่ให้ผู้อื่นเห็นทางขึ้นแต่ถ้าผู้อื่นเดินเข้าไปก็จะเห็นเป็เพียงป่ารกทึบเท่านั้น..."
"อ้อ...ศิษย์เข้าใจแล้วเ้าค่ะ!"
"ท่านอาจารย์ข้าปิดค่ายกลเรียบร้อยแล้วขอรับรีบไปกันเถอะ"ว่าจบเ้าศิษย์พี่หน้าตายก็อุ้มข้าพลาดบ่าแล้วพุ่งไปด้านหน้าด้วยความรวดเร็ว ผ่านไปไม่ถึง 1เค่อ(1เค่อ=15นาที)ก็เห็นกระท่อมหลังเล็ก 2-3 หลัง กลิ่นสมุนไพรอ่อนๆลอยเข้ามาในจมูกน้อยๆมันทำให้รู้สึกผ่อนคลาย ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางค่อยๆหายไป
"ถึงแล้ว....."ว่าจบก็เดินจากไปทันที...อะไรของเขากันพิลึกคน?
"ถึงแล้วเ้าก็พักผ่อนเถอะ ที่พักของเ้าอยู่ด้านซ้ายติดกับแปลงสมุนไพรนั่นไง เเล้วเจอกันพรุ่งนี้ยามเหม่า (05.00น. - 06.59น.).." ว่าจบก็จากไปอีกคน ข้าเดินไปยังที่พักและสำรวจของนิดหน่อยและทำการเข้ามิติไปฝึกฝนต่อทันที....
อีกด้านหนึ่ง
"เ้าจะบอกนางหรือไม่ว่าเ้าเป็คู่หมั้นของนาง?... "ผู้เป็อาจารย์ถาม
"มันยังไม่ถึงเวลาขอรับ...."-__-
"แล้วแต่เ้าแล้วกัน....ข้าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเื่ส่วนตัวของเ้า ส่วนเื่ที่จะฝึกวิชานั้นเ้าจะฝึกหรือไม่นั้นมันขึ้นอยู่ที่เ้า ส่วนนางข้าจะถามความสมัครใจนางอีกที แต่เ้ารู้ถึงผลของการฝึกใช่ไหม?...."
"ขอรับ...ข้าทราบดี"
"งั้นข้าไปล่ะ...."หลังจากท่านอาจารย์ไปข้าก็นั่งคิดอะไรเรื่อยเปลื่อย "นานเท่าใดแล้วนะ....ที่ข้าไม่ได้พบเ้า......เซียนเซียนของข้า...."
ยามเหม่า(05.00น. - 06.59น.)
"ท่านอาจารย์ศิษย์มาแล้วเ้าค่าาา..."
"เ้ามาก็ดีแล้ว...เ้ารู้รึไม่ว่าเ้ามีธาตุอันใดบ้าง?...."
"ยังเลยเ้าค่ะ!"ข้าโกหกไปเพราะถ้าบอกออกไปคงจะไม่มีใครเชื่อต้องให้เห็นกับตา! และอีกอย่างข้าต้องทำตัวให้เมื่อสตรีในห้องหอที่ไม่รู้อันใดเลย จะได้ไม่เป็ที่สงสัยแก่ใคร....
"งั้นเรามาวัดพลังธาตุกัน เอาล่ะวางมือบนลูกแก้วนี้แล้วทำจิตให้สบายและปล่อยวาง...."หลังจากนั้นก็เกิดแสงต่างๆมากมาย ข้าจึงมองไปที่ท่านอาจารย์ที่กำลังอ้าปากตาค้างอยู่เป็เวลานานข้าจึงเอามือออกแล้วทุกอย่างก็กลับมาเป็เหมือนเดิม
"ท่านอาจารย์! ท่านอาจารย์เ้าค่ะได้ยินข้าหรือไม่เ้าคะ?"ข้าโบกไม้โบกมือสักพักท่านก็กับมามีสติอีกครั้ง
"จะ เ้า...เ้าเป็ปีศาจหรือไงทำไมถึงได้มีทุกธาตุเช่นนี้! คนทั่วไปเขามีมากสุดก็แค่สองถึงสามธาตุ หรืออัจฉริยะก็มีสี่ธาตุ แต่กับเ้า!...เฮ้อ......ข้าได้ตัวอะไรมาเป็ศิษย์กัน!...เฮ้อ....ช่างเถอะแต่เ้าจะให้ใครรู้ไม่ได้ว่าเ้ามีทุกธาตุโดยเฉพาะธาตุ"มิติ"มันจะนำหายนะมาสู่ครอบครัวเ้าและตัวเ้าเอง ข้าจะให้เ้าใช้ได้คือสี่ธาตุหลักดิน น้ำ ลม ไฟ และอีกสองธาตุพิเศษคือไม้ และน้ำแข็งเท่านั้นถ้าไม่จำเป็อย่าใช้ธาตุอื่นเพราะแค่นี้ก็เป็ที่้าของขุมอำนาจต่างๆแล้ว!...."
"เ้าค่ะ! ข้าจะจำเอาไว้เ้าค่ะ"
"เอาล่ะข้ามีเื่จะถามความสมัครใจของเ้า ถ้าเ้าไม่้าก็ไม่เป็ไร...."
"เื่อันใดเ้าคะ ทำไมต้องทำหน้าเครียดขนาดนั้นว่ามาเถอะเ้าค่ะ?"ข้าตอบไปด้วยท่าทางจริงจังเช่นกัน
"ถ้าเช่นนั้นเ้าฟังอาจารย์นะ เมื่อเ้าเป็ศิษย์สายตรงของข้า เ้าจะมีสิทธิ์สามารถฝึกตำราต้องห้าม ข้าอยากจะถามเ้าว่าเ้ายินดีจะฝึกหรือไม่....แต่ผลที่จะตามมาคือเ้าต้องมองคนที่เ้ารักตายทีละคนทีละคนเพราะถ้าเ้าฝึกสำเร็จเ้าจะมีชีวิตนิรันด์ พิษร้ายไม่อาจทำอันตรายใดๆต่อเ้าได้และที่สำคัญมันจะหยุดทุกอย่างในร่างกายทำให้เ้าไม่แก่....แต่มันก็ขึ้นอยู่กับว่าเ้าฝึกสำเร็จตอนอายุเท่าใดมันจะหยุดอยู่ตรงนั้นตลอดไป....."
"แล้วถ้าฝึกไม่สำเร็จล่ะเ้าคะ?...."
"ตาย!...นั้นคือคำตอบเดียว ข้าจะให้เ้าไปคิดและคิดให้ดีล่ะเพราะถ้าเ้าฝึกสำเร็จผลที่ตามมาคือเ้าที่ต้องเ็ป! ข้าไม่อยากให้เ้าทุกทรมาณเช่นข้าถึงจะเก่งแค่ไหนก็ไม่สามารถช่วยคนที่รักไว้ได้....."
".........."
"เอ่อ....ถ้าท่านพูดแบบนั้นแสดงว่าท่านเอ่อ....แก่มากแล้วใช่ไหมเ้าคะ!!..."
โป๊กกก
"โอ้ยย!...เจ็บนะเ้าค่ะ เขกลงมาได้..."กล่าวจบก็เอามือลูบหัวทุยๆของตัวเอง
"ข้าไม่ได้แก่.....แค่อยู่มานานจนลืมนับไปแล้วต่างหาก!...."นั่นแหละที่เขาเรียกว่าแก่! ข้าได้แต่คิดในใจ
"แล้วไอ้ตำรานั้นมันมีชื่อว่าอะไรเ้าคะ?...."
"ชื่อของมันก็คือ....."
"หมื่นพิษแปรผัน กายานิรันดร์หวนคืน!....."
"........"
63K
