ตอนที่ 9
ไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมพวกผู้ชายต้องขี้เก๊ก
ก่อนเกิดการต่อสู้ที่รุนแรงที่สุดเท่าที่ข้าเคยเห็นมาจู่ๆมนุษย์แมวั์สีดำก็หดร่างกลับไปเป็แมวส้มอาเธอร์จอมี้เี
“เมี๊ยว...”เ้าแมวกวาดสายตามองเหล่านักสำรวจที่ชะงักยับยั้งการจู่โจมเอาไว้ก่อนที่มันจะหาวออกมาแล้วขดตัวนอนหน้าตาเฉย“ราตรีสวัสดิ์นะเหมียว”
พวกนักสำรวจชั้นสูงของอาณาจักรมองหน้ากันด้วยความงุนงงใครคนหนึ่งเอ่ยออกมาอย่างเสียดายว่า “นี่คือจบแล้วใช่ไหม”
นักสำรวจสาวสวยเดินเข้ามาหาข้าที่ยืนถอนหายใจอย่างโล่งอกอยู่ข้างสนามเมื่อได้มายืนใกล้ๆกันมันจึงทำให้ข้าพบว่านางสูงกว่าข้าเยอะมากและหน้าอกที่ใหญ่โตของนางทำให้ข้ามองไม่เห็นหน้านางเพราะถูกมันบังเอาไว้จากมุมที่ข้าเงยหน้าขึ้นมา“เ้าไปอัญเชิญเ้าสัตว์อสูรประหลาดตนนั้นออกมาได้ยังไงกัน”
“เอ่อ...”ข้าอ้ำอึ่งไม่รู้ควรจะตอบไปดีหรือเปล่า
“เอาไว้ให้เป็หน้าที่ของศาลในการสอบสวนเถอะนะ”ชายนักสำรวจร่างใหญ่เดินมาตบไหล่ของหญิงสาวคนนั้น หล่อนร้องออกมาด้วยความหงุดหงิด
“บอกกี่ครั้งแล้วไงว่าอย่ามาโดนตัวข้า”นางหันไปโวยวย
“ยังไงก็เถอะ”ลูคัสเดินมาสมทบ ดาบเพลิงั์ในมองของเขาสลายกลายเป็ละอองแสงและซึมกลับเข้าไปในตราสัญลักษณ์ตรงข้อมือเขาปาดเืที่ไหลซึมออกมาจากลอยถลอกตรงบริเวณแก้มของเขา“สัตว์อัญเชิญของเ้ามันแข็งแกร่งสุดๆไปเลยมันอาจจะเป็แมวที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เคยมีมาเลยล่ะ”
“ไม่จริงแมวที่บ้านข้าน่ากลัวกว่าเยอะ” นักสำรวจคนนึงเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าสยอง“ทุกๆคืนมันจะย่องเข้ามาในห้องนอนของข้าแล้วนอนหลับไปบนหน้าของข้า ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าข้าหายใจออกได้ยังไง”
“ขอบคุณ”ข้าไม่รู้ว่าควรจะตอบลูคัสไปเช่นนั้นไหม ข้าพยายามโต้ตอบกับพวกผู้ชายให้สั้นที่สุด
ชายผมทองเดินเข้ามายืนกอดอกอยู่ตรงหน้าข้าที่ตามมาด้านหลังคือตุลาการซึ่งดูมีท่าทีกล้าๆกลัวๆหวาดระวังเ้าอาเธอร์ที่หลับปุ๋ยและถูกตีกรอบล้อมรอบไว้ด้วยนักสำรวจห้าคนชายผมทองตีสีหน้าเรียบนิ่งเหมือนไม่ได้ทุกร้อนกับเหตุการณ์ก่อนหน้าที่เกิดขึ้น“จากความสามารถในการพัฒนาตัวเองของสัตว์อสูรตนนั้นมีความเป็ไปได้สูงเลยขอรับที่มันจะสร้างการโจมตีธาตุไฟขึ้นมาและทำการเผามหาดันเจี้ยน”เขาคาดเดา “และด้วยความไร้ความสามารถของเด็กสาวคนนี้จึงไม่อาจจะควบคุมให้มันหยุดทำลายทรัพยากรณ์ในมหาดันเจี้ยนได้อย่างแน่นอนขอรับ”หมอนั่นหันมาใส่ไฟข้าและทำให้ข้าดูเป็คนผิดมากยิ่งขึ้นทำตัวน่าเหม็นขี้หน้าตลอดเลย
“เพราะงั้นทั้งหมดจึงเป็ความผิดของนางยังไงล่ะ!” ตุลาการชี้หน้า ข้าใจหายวูบ นี่ข้าจะไม่รอดจริงๆใช่ไหมเนี่ย
“จริงขอรับนั่นเป็ความผิดของนาง” ไอ้เ้าผมทองน่าหงุดหงิดหันมามองข้าด้วยแววตาเ็าเหมือนพยายามจะกลั่นแกล้งข้า“แต่ก็ไมได้ร้ายแรงถึงขนาดที่จะสมควรได้รับโทษปะาชีวิตนะขอรับ”
เห็นไหมไอ้หมอนั่นมันกำลังกลั่นแกล้งข้าจริงๆด...เดี๋ยวนะเขาพยายามจะช่วยชีวิตข้างั้นเหรอ?
“ก็ในเมื่อนางควบคุมสัตว์อสูรของตัวเองไม่ได้เราจะปล่อยให้นางและสัตว์อสูรมีชีวิตรอดไปเพื่อสร้างภัยอันตรายต่ออาณาจักรอีกงั้นเหรอ”ชายแก่้าจะฆ่าข้าอยู่ท่าเดียวมันจึงทำให้ข้าสงสัยว่าทำไมเขาถึงไม่ไปสมัครเป็เพชรฆาตปะานักโทษแทนกันนะ
“อย่างที่ท่านลูคัสได้เคยพูดเอาไว้เผื่อเผชิญหน้ากับปัญญาความบ้าคลั่งของมหาดันเจี้ยนทั้งแปดกิลด์และอาณาจักร้านักสำรวจที่มีแนวโน้มว่าจะสามารถเข้าไปสำรวจในมหาดันเจี้ยนโดยที่มีชีวิตรอดกลับมาได้มากกว่า่เวลาไหนๆซึ่งสัตว์อัญเชิญของนางมีศักยภาพมากพอที่จะทำเช่นนั้นได้ขอรับ”ชายผมทองร่ายยาวเหยียด“กิลด์จะรับผิดชอบฝึกฝนและดูแลเด็กสาวคนนั้นให้กลายเป็นักสำรวจที่สร้างประโยชน์ต่ออาณาจักรเองข้าขอสัญญาด้วยเกียรติของโซวาโรผู้นี้เลยขอรับ”
ตุลาการช็อกข้าก็ช็อก ไม่คิดว่าหมอนั่นจะเสนอตัวเองมาแบบนั้นตกลงแล้วคือเ้านั่นมัน้าอะไรกันแน่เนี่ย!
“ก็...ถ้าเ้าจะพูดซะขนาดนั้นล่ะก็นะ...”ตุลาการดูไม่ค่อยแน่ใจนักว่าเขาควรจะทำยังไงต่อไปดี “เอาเป็ว่าข้าจะพักการตัดสินโทษไว้ก่อนหากพวกเ้าทำให้นังเด็กนี่กลายเป็ประโยชน์ต่ออาณาจักรและาาไม่ได้นางก็จะต้องถูกปะาเช่นเดิม!” ตาลุงผู้ตัดสินเอ่ยอย่างชัดถ้อยชัดคำก่อนจะเดินออกไปจากลานประลองข้าถอยหายใจเฮือกใหญ่
ลูคัสหัวเราะก่อนจะเดินมาคล้องคอชายที่ชื่อว่าโซวาโรหน้าตาเฉย“เ้านี่ก็มีมุมเท่ๆอยู่เหมือนกันสินะ”
“ช่วยถอยออกไปด้วยขอรับ”โซวาโรแสดงออกอย่างชัดเจนว่าเขาไม่ชอบให้ลูคัสมาโดนตัว รวมถึงแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าเขาไม่ชอบลูคัสด้วย
“แล้วจะเอายังไงกับเ้านี่ดี!” นักสำรวจที่ยืนล้อมอาเธอร์อยู่ะโถาม“พวกเราไม่จะไม่เสี่ยงจับตัวมันแน่ๆ”
“ถ้าเป็เหมือนแมวที่บ้านของข้ามันไม่จบที่แผลถลอกสองสามแผลแน่” นักสำรวจอีกคนพูดด้วยท่าทีสยองราวกับว่าเขาเป็พวกกลัวแมวเลย
“ข้าจัดการมันเอง!” ข้ารีบวิ่งไปอุ้มเ้าอาเธอร์ขึ้นมาพวกนักสำรวจมองเหมือนกำลังลุ้นว่าอาเธอร์จะกลายร่างมาขย้ำพวกเราอีกรอบหรือไม่
อาเธอร์หาว“ไม่เห็นรู้ว่าก่อนเลยว่ามนุษย์ชอบโวยวายกันขนาดนี้น่ะ” เ้าเหมียวบ่นงึมงำข้ายิ้มแห้งๆพลางลูบหัวที่นุ่มไปด้วยขนสั้นๆเ่าั้
“ไปกันเถอะขอรับ”จู่ๆโซวาโรก็เอ่ยออกมาด้วยท่าทีน่าหมั่นไส้แบบที่เขาชอบทำดูเหมือนชายผมทองยาวสลวยเหมือนผู้หญิงนั่นกำลังจะคุยกับข้านะ
“ไปไหน”นั่นคือคำถามของข้า
“เราจะไปลงทะเบียนให้ท่านกลายเป็นักสำรวจแบบที่ข้าควรจะทำมาั้แ่แรก” โซวาโรเดินนำไป
“เ้าไม่ต้องขอโทษข้าก็ได้นะ”ข้าที่รู้สึกว่าอีกฝ่ายอาจจะกำลังรู้สึกผิดจึงเอ่ยขึ้นเช่นนั้น เพราะจริงๆส่วนหนึ่งมันก็เป็ความผิดของข้าเองที่ลักลอบออกไปโดยพละกาล
“ไม่ขอรับข้าไม่คิดจะทำอะไรเช่นนั้นอย่างแน่นอน” หมอนั่นพูดโดยไม่แม้แต่จะหันหลังกลับมาการทำตัวน่าหงุดหงิดตลอดเวลาทำให้ข้าต้องกำหมัดอดกลั้นอารมณ์ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะมีผู้ชายแบบนี้อยู่บนโลกด้วย
“หมอนั่นมันชอบทำตัวเป็ไอ้ตูดแบบนี้เสมอนั่นแหละ”ลูคัสหัวเราะร่า เขาเดินมายืนข้างๆข้า ข้าขยับถอยห่างเขาเล็กน้อยเพราะรู้สึกไม่สบายใจเขาเท้าเอวก่อนจะฉีกยิ้มแบบพวกที่ไม่มีเื่เครียดใดๆในชีวิต“ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัวนักสำรวจล่วงหน้านะ” แล้วเขาก็เดินตามโซวาโรไปนักสำรวจคนอื่นๆเดินตามออกไป หญิงสาวนักสำรวจคนสวยเดินมาเป็คนสุดท้าย
นางพูดกับข้าด้วยน้ำเสียงที่เป็มิตรว่า“ถ้าเ้าคิดว่าพวกผู้ชายน่ารำคาญ เ้าก็คิดเหมือนกับข้านะ” นางขยิบตานั่นทำให้ข้าอมยิ้มออกมาได้บ้างหลังจากผ่านเื่น่าปวดหัวต่างๆแล้วพวกเราสองคนก็เดินคู่กันไป อย่างน้อยๆวันนี้ก็มีเื่ให้ข้าอุ่นใจขึ้นมาบ้าง
พอนึกขึ้นได้ว่าข้ากำลังจะได้เป็นักสำรวจอย่างเป็ทางการแล้วข้าก็อดตื่นเต้นขึ้นมาไม่ได้ถึงนี่จะเป็ครั้งที่สามแล้วก็ตามที่ข้ารู้สึกฮึกเหิมและอาจจะต้องเจอกับเื่น่าปวดหัวในท้ายที่สุดเหมือนสองครั้งแรกที่ผ่านๆมาแต่ว่าครั้งนี้มันดูใกล้กับความจริงมากที่สุดแล้วและไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นข้าก็ต้องไปต่อ
ข้าจะหาวิธีฝึกอาเธอร์ให้เชื่องเพราะข้าเชื่อมั่นว่าแมวตัวนี้ที่มีพลังพอจะทำให้นักสำรวจชั้นสูงของอาณาจักรจำนวนมากต้องเคลื่อนไหวพร้อมๆกันจะเป็ปาฏิหาริย์ที่เปลี่ยนชีวิตของข้าและครอบครัว
ด้วยสัตว์อัญเชิญสุดแสนพิศวงที่ข้าข้าจะกลายเป็นักสำรวจที่เก่งที่สุดให้ได้!
โปรดติดตามตอนต่อไป
1K
