นับถอยหลังสู่การประหารราชาปีศาจ (Yaoi) [แปลจบแล้ว]

        กระทั่งกลางดึกวันที่สอง เก๋อจือกับลาถีเท่อที่ชะเง้อคอรอก็ยังมิได้พบกับใบหน้าที่คุ้นเคย

        สำหรับพวกเขาแล้ว ความมืดมิดในยามค่ำคืนช่างยาวนานเหลือเกิน แต่ละนาทีล้วนแต่เคี่ยวกรำจิตใจ

        “เจ้านอนก่อนเถิด ข้าจะรอเอง” ลาถีเท่อตบเรียกเก๋อจือที่ง่วงจนลืมตามิขึ้นเบาๆ “โม่เจ๋อเอ่อร์กลับมาข้าจะบอกเจ้าทันที”

        เก๋อจือส่ายหน้าอย่างดื้อรั้น ดวงตาหนึ่งคู่ยังคงจดจ้องนอกหน้าต่าง ลาถีเท่อถอนหายใจพลางโอบเก๋อจือมาเอนพิงบนกายตน

        แท้จริงแล้วในใจของลาถีเท่อนึกเสียใจภายหลังอยู่บ้าง

        ในระหว่างที่ได้คบค้ากับโม่จ้าน ตนแทบจะมิเคยเห็นอีกฝ่ายเผยสีหน้าลำบากใจออกมา คล้ายกับมิว่าอีกฝ่ายจะเผชิญหน้ากับเรื่องใดล้วนแต่มีความมั่นใจเต็มเปี่ยม ทำให้ตนกับเก๋อจือยอมให้เขาใช้การอย่างเต็มใจ ทว่ามีเพียงยามไหว้วานเรื่องนี้เท่านั้นที่โม่จ้านเผยสีหน้าลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด ยามนั้นตนควรจะคิดหาหนทางอื่น มิใช่ปัดความรับผิดชอบจนบีบบังคับและละเลยไป

        ในที่สุดเก๋อจือผู้อ่อนล้าก็มิอาจต้านทานความง่วงที่เข้าครอบงำและพิงลาถีเท่อหลับไปเสียแล้ว ลาถีเท่อยกยิ้มเจื่อน วางเก๋อจือลงบนเตียงอย่างแผ่วเบาก่อนจะแอบออกไปจากห้อง ที่นี่คือหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งใกล้กับเมืองแห่งนักดาบพเนจร โม่จ้านเป็นผู้สั่งให้เก๋อจือกับลาถีเท่อไปอาศัยในครอบครัวชาวนาเพื่อมิให้เปิดเผยร่องรอย

        พระจันทร์ที่ลอยอยู่บนท้องฟ้าทั้งใหญ่และกลม ทอแสงสีเงินอาบไล้คันนาและถนนหนทาง เพียงแต่ลาถีเท่อไม่มีเวลามาชื่นชมทิวทัศน์ หันกายเดินออกจากหมู่บ้านท่ามกลางถนนเงียบสงัดเพียงลำพัง

        ยามนี้เป็นกลางฤดูร้อน ยามกลางวันร้อนจนอยู่มิเป็นสุข ทว่านอกเมืองในยามกลางคืนกลับมีสายลมเย็น พัดผ่านเสียจนลาถีเท่อขนลุกขนชันไปทั้งตัว เด็กหนุ่มเผ่าหมานกำมือทั้งสองข้างไว้แน่นและไม่แยแสต่อสิ่งเหล่านี้ ครั้นเห็นว่ารอบข้างไม่มีผู้คนจึงเริ่มสาวเท้าอย่างรวดเร็วมุ่งหน้าไปทางนอกเมือง

        ปีนั้นเจ้าเมืองของเมืองแห่งนักดาบพเนจรทำเพื่อตกแต่งรอบเมืองที่ผ่านการถูกทำลายจึงปลูกต้นไม้สองข้างทางตรงบริเวณหน้าประตูเมือง ยามเด็กลาถีเท่อเคยมาร่วมรดน้ำต้นกล้ากับบรรดาผู้ใหญ่ ตนรับรู้การเจริญเติบโตของต้นไม้แต่ละต้นอย่างชัดเจน

        “น่าจะต้นนี้...”

        ลาถีเท่อเอ่ยกับตนเองพร้อมกับคว้ากิ่งไม้ปีนขึ้นไปอย่างคล่องแคล่ว เพียงแต่ด้วยแสงสว่างไม่เพียงพอ ลาถีเท่อพยายามคลำตามกิ่งไม้หนาอย่างมีน้ำอดน้ำทน

        บนมือพลันปรากฏสัมผัสเย็นของโลหะส่งผ่านมา ลาถีเท่อกลืนน้ำลาย ตื่นเต้นเสียจนหัวใจเต้นระส่ำ ดึงศรที่ปักทะลุกิ่งไม้นั้นออกมาอย่างระมัดระวัง หลังเห็นขนอินทรีสายฟ้าที่ติดแน่นกับปลายลูกศร ลาถีเท่อแทบจะหลุดเสียงร้องออกมา เขากระโดดลงจากต้นไม้และวิ่งหนึ่งร้อยเมตรกลับหมู่บ้านอีกครั้ง

        ขนหางอินทรีสายฟ้าที่ครบถ้วนสมบูรณ์สื่อว่า ‘ปลอดภัย’

        แท้จริงแล้วโม่จ้านยังทิ้งเบาะแสอีกอย่างไว้ให้ลาถีเท่อ หากตนมิอาจกลับมาตามเวลาเป็นการชั่วคราวและมิได้เป็นอันตรายถึงแก่ชีวิตก็จะพยายามใช้ช่องทางติดต่อพ่อบ้านหวาเอ่อร์ แม้กระทั่งตัวพ่อบ้านหวาเอ่อร์เองยังถูกจับตามอง เพียงแต่การแอบจ้างคนเพื่อทำภารกิจเล็กๆ นั้นยังมิใช่เรื่องยาก แม้อีกฝ่ายจะนึกสงสัย ก็ไม่มีทางรู้ว่าสัญลักษณ์ที่หวาเอ่อร์กับโม่จ้านตกลงกันเอาไว้คือสิ่งใด

        ลาถีเท่ออารมณ์ดีอย่างมาก คล้ายกับตลอดทางแทบจะลอยกลับเข้าไปในห้อง ตนมิอาจนึกภาพแม้แต่น้อยว่าถ้าหากสัญลักษณ์ที่พบคือขนนกถูกตัดที่หมายความว่า ‘ตาย’ ตนควรทำเช่นไรจึงจะชดเชยให้ท่านนักรบลึกลับผู้นั้นที่พยายามช่วยเหลือตนกับเก๋อจืออย่างสุดกำลังแรงใจ แต่ท้ายที่สุดกลับต้องไปตายต่างแดน อย่างน้อยยามนี้พวกเขาสองคนก็สามารถหาที่หลบซ่อนตัวอย่างวางใจเพื่อรอให้โม่จ้านที่พ้นภัยติดต่อหวาเอ่อร์อีกครา

        อีกทางด้านหนึ่ง โม่จ้านอารมณ์ดีมิน้อยทีเดียว เพียงแต่โดยส่วนใหญ่ยังคงเป็นความรู้สึกประหลาดใจในการปฏิบัติงานอย่างมีประสิทธิภาพสูงของเจียนั่ว ยามพ่อบ้านหวาเอ่อร์ได้รับสัญญาณจากตน มิเพียงแต่แจ้งลาถีเท่อเท่านั้น ทว่ายังสั่งให้คนไปประกาศ ‘ตามหาขนหางอินทรีสายฟ้าที่หัก’ ในกิลด์นักรบ เช้าวันถัดมายามที่ตนสั่งให้ฉิวอินไปค้นภารกิจที่กิลด์ นึกมิถึงว่าเวลาการออกประกาศจะเป็นก่อนหน้านี้หนึ่งคืน

        หรือก็หมายความว่า เจียนั่วใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมงในการส่งข่าว

        “จิ๊ๆ ประสิทธิภาพเช่นนี้ เรียกได้ว่าโอ่อ่าผ่าเผยเสียจริง...” โม่จ้านอุทาน ไม่นึกตระหนี่คำชมในความสามารถของเจียนั่ว

        หลังได้ใกล้ชิดกันเป็นเวลาหนึ่งวันกว่า ปาอินกับฉิวอินสัมผัสได้ว่าถึงแม้โม่จ้านจะเป็นเผ่าปีศาจชั้นสูง แต่ทว่านิสัยใจคอมิได้วิตถารจึงค่อยๆ พากันวางใจ

        “เดินทีอัศวินเวทนั้นเก่งกาจ นอกจากนั้นเจ้าหมอนั่นยังมีความสามารถในการทำงานที่ยอดเยี่ยมถึงเพียงนั้น เป็นเพียงหัวหน้าอัศวินรักษาการณ์ของเจ้าเมืองคงจะน่าเสียดายเกินไป”

        ฉิวอินหวนนึกถึงกลิ่นอาย ‘สิ่งมีชีวิตห้ามเข้าใกล้’ ทั่วทั้งกายของอัศวินผู้นั้นแล้วถึงกับสั่นสะท้าน โม่จ้านกลับมิได้สนใจและพลิกเปิดตำราภายในมือต่อไป

        “เขาเป็นถึงผู้ที่ท่านเจ้าเมืองขนานนามว่า ‘ผู้มีพรสวรรค์’ หากจะเก่งกาจก็นับว่าสมควร”

        “พรสวรรค์ในระดับนี้ เกรงว่าทั่วทั้งแผ่นดินใหญ่คงจะมีอยู่เพียงผู้เดียว” สีหน้าของฉิวอินค่อนข้างเคร่งขรึม “ข้าสัมผัสได้ถึงระดับความแข็งแกร่งของพลังเวทที่เขาปล่อยออกมา คล้ายจะมิได้เหนือหรือด้อยกว่าระดับผู้บัญชาการกองพล...ถึงขั้นสามารถเหนือกว่านั้นหนึ่งขั้น”

        โม่จ้านมือสั่นทันใด เกือบจะฉีกตำราออกเป็นสองส่วนเสียแล้ว

        “....ผู้บัญชาการกองพล? เจ้ามิได้ล้อเล่นใช่หรือไม่?”

        เมื่อเห็นฉิวอินพยักหน้าอย่างมิได้แสร้งทำ โม่จ้านถึงกับรู้สึกชาปลายนิ้ว

        ภายใต้ความแตกต่างของระดับศักยภาพ อีกฝ่ายพยายามมาหาเรื่องชวนทะเลาะคราแล้วคราเล่า มิแน่ว่าอาจเพียงแค่อยากอัดตนสักยกเพื่อระบายอารมณ์ มิใช่เรื่องง่ายกว่าตนจะหลบพ้นหลายต่อหลายครั้ง ท้ายที่สุดกลับพาตนเองไปส่งถึงหน้าประตู

        “รอกระทั่งท่านโม่เจ๋อเอ่อร์ฟื้นคืนพลังเวท จะต้องเก่งกาจกว่าเจ้าคนเย็นชานั่นแน่นอนเจ้าค่ะ!”

        ปาอินมองสีหน้าขมขื่นของโม่จ้านแล้วเริ่มให้กำลังใจ โม่จ้านพยักหน้าทั้งน้ำตาคลอแสดงความขอบคุณ กระนั้นกลับรู้สึกหดหู่ยิ่งกว่าเดิมเสียแล้ว

        เพียงแต่จะท้อใจก็ส่วนท้อใจ ไม่ว่าอย่างไรก็ยังต้องใช้ชีวิตต่อไป โม่จ้านบีบสันจมูกก่อนนำขนนกคั่นไว้ในตำราที่เพิ่งอ่านได้เพียงครึ่งเดียว เตรียมตัวลุกขึ้นไปอาบน้ำ

        “ท่านโม่เจ๋อเอ่อร์ นั่นคือสิ่งใดเจ้าคะ? งดงามยิ่งนัก!”

        ปาอินเห็นขนนกลายจุดสีดำจึงเอ่ยถามด้วยความสนใจ

        “ขนหางอินทรีสายฟ้า ข้างมือไม่มีสิ่งอื่นจึงนำมันมาคั่นตำรา”

        ขณะมองปาอินที่มิอาจต้านทานขนนกงดงามประณีต ทันใดนั้นโม่จ้านพลันเกิดความคิดจะหยอกเย้านาง ดังนั้นโม่จ้านจึงกระแอมไอเสียงเบา เดินไปตรงหน้าปาอินด้วยสีหน้าเคร่งขรึม จงใจกดเสียงให้ทุ้มต่ำ

        “นี่มิใช่ขนหางธรรมดา ทว่าเป็นสัญลักษณ์ของคนสนิทที่ไว้ใจได้ จะมอบให้แก่ผู้ที่ข้าสามารถเชื่อได้อย่างสนิทใจเท่านั้น”

        ปาอินได้ยินเช่นนั้นจึงรีบลุกขึ้น ใบหน้าเล็กฉายแววจริงจัง “ข้ากับท่านพี่จะพยายามเพื่อเป็นผู้ที่ท่านไว้ใจ และนำมันมาให้ได้เจ้าค่ะ!”

        “พยายามเข้าล่ะ ข้าถือหางพวกเจ้านัก”

        โม่จ้านพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม กล้ามเนื้อบนใบหน้าแข็งเกร็งเพราะกลั้นยิ้ม ปาอินเด็กคนนี้คล้ายจะหลอกง่ายกว่าเก๋อจือเสียอีก

        ทว่าโม่จ้านแสดงได้สมจริงยิ่งนัก นึกมิถึงว่าฉิวอินที่ยืนอยู่ด้านข้างเองก็พยักหน้าอย่างเอาจริงเอาจังเช่นกัน จากนั้นมองไปยังขนนกที่สอดอยู่ในตำราด้วยแววตาแน่วแน่

        ยามนี้กลับกลายเป็นโม่จ้านที่มิอาจยอมเสียหน้าอธิบายเสียแล้ว เมื่อคิดดูแล้วก็ไม่มีสิ่งใดเสียหาย เช่นนั้นก็ปล่อยพวกเขาไปเถิด

        ทว่ากระทั่งโม่จ้านเองยังนึกมิถึงว่าหนึ่งประโยคหยอกล้อจะสามารถทำนายอนาคต เพียงแต่นั่นก็เป็นเรื่องที่ต้องถกกันในภายหลังเสียแล้ว