ประกายคมกล้าของกระบี่ในมือหวังเฉินสะท้อนแสงแดดวิบวับ ชาวบ้านร้านตลาดที่มุงดูอยู่ต่างกรีดร้องและแตกฮือหนีตายเว้นระยะห่างเป็วงกว้าง
"คุณชาย! หนีเร็วเ้าค่ะ!" เสี่ยวชิงหน้าซีดเผือด ตัวสั่นงันงก นางพยายามจะเอาตัวเล็กๆ ของนางมาบังหน้านายน้อยเอาไว้
แต่หลินฟานกลับวางมือบนไหล่สาวใช้แล้วดันนางไปข้างหลังเบาๆ "ถอยไปเสี่ยวชิง... อย่าบังวิถีสายตาข้า"
หวังเฉินแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม "ทำเป็เก่งนะไอ้ขยะ! วันนี้ข้าจะสั่งสอนให้เ้ารู้ว่า ลูกแม่ทัพกับลูกขุนนางสวะมันต่างกันยังไง! ข้าจะตัดลิ้นเ้า!"
ฟึ่บ!
หวังเฉินพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็ว ร่างกายกำยำฝึกวิทยายุทธ์มาั้แ่เด็กทำให้การเคลื่อนไหวของเขาดูน่ากลัวสำหรับคนทั่วไป กระบี่ในมือตวัดฟาดฟันเข้าใส่่ไหล่ของหลินฟาน
ในสายตาคนทั่วไป นั่นคือความเร็วที่มองไม่ทัน แต่ในสายตาของ 'โม่อวี้' เทพแห่งปัญญา... ทุกอย่างกลับดูเชื่องช้าราวกับภาพสโลว์โมชั่น
สมองอันชาญฉลาดเริ่มประมวลผลทันที: ‘ความเร็วต้น 8 เมตรต่อวินาที... มุมปะทะ 45 องศา... น้ำหนักลงที่เท้าซ้าย 80%... สมดุลร่างกายย่ำแย่’ ‘กล้ามเนื้อไบเซปส์เกร็งตัวมากเกินไป... วิถีกระบี่จะเบี่ยงออกขวา 3 เิเ’
หลินฟานยืนนิ่ง ไม่ขยับแม้แต่ปลายนิ้วจนกระทั่งวินาทีสุดท้าย
"ตายซะ!" หวังเฉินคำราม
ทันใดนั้น หลินฟานเพียงแค่ 'เอียงคอ' ไปทางซ้ายเล็กน้อย และก้าวเท้าถอยหลังครึ่งก้าว
วูบ!
คมกระบี่เฉียดปลายจมูกเขาไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด พลาดเป้าอย่างน่าอัศจรรย์ แรงเหวี่ยงที่ใส่มาเต็มร้อยทำให้หวังเฉินถลากไปข้างหน้าจนเสียหลัก
"อะไรกัน!" หวังเฉินใ แต่สัญชาตญาณนักสู้ทำให้เขาตวัดกระบี่กลับหลังหันเพื่อฟันซ้ำ
แต่หลินฟานคำนวณไว้แล้ว ในจังหวะที่หวังเฉินกำลังบิดข้อมือ หลินฟานสะบัด 'พัดกระดาษ' ในมือเข้าใส่อย่างรวดเร็วและแม่นยำ
ปึก!
สันพัดแข็งๆ กระแทกเข้าที่จุด 'เสินเหมิน' (Spirit Gate Point) บริเวณข้อมือขวาของหวังเฉินอย่างจัง มันเป็จุดรวมเส้นประสาท หากถูกกระแทกด้วยแรงที่เหมาะสมในมุมที่ถูกต้อง...
"อ๊ากกก!"
หวังเฉินร้องลั่น มือข้างที่ถือกระบี่ชาดิกจนไร้ความรู้สึก นิ้วมือคลายออกอัตโนมัติ เคร้ง! กระบี่ร่วงหล่นกระแทกพื้น
ยังไม่ทันที่หวังเฉินจะตั้งตัว หลินฟานก็หมุนตัวเตะตัดขา... ไม่ใช่การเตะแบบจอมยุทธ์ แต่เป็การใช้เท้าเกี่ยวข้อพับเข่าในจังหวะที่หวังเฉินกำลังถ่ายน้ำหนัก (หลักคานงัด)
ตุบ!
ร่างของคุณชายรองตระกูลแม่ทัพล้มกลิ้งลงไปคลุกฝุ่นอย่างหมดสภาพ ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของคนทั้งตลาด
ผู้ติดตามสองคนของหวังเฉินที่กำลังจะเข้ามาช่วยถึงกับชะงักกึก "คะ... คุณชาย!"
หลินฟานยืนมองร่างที่นอนโอดโอยอยู่บนพื้น เขาค่อยๆ คลี่พัดออกแล้วโบกเบาๆ ด้วยท่าทีสง่างาม ราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น "ข้าบอกแล้วไง... ว่าสุนัขไม่ควรเห่าขวางทางั"
"จะ... เ้า!" หวังเฉินหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายขายขี้หน้า "เ้าใช้วิชามารอะไร! ข้าจะฆ่าเ้า! พวกเ้ามัวยืนบื้ออะไรอยู่! รุมมันสิ!"
ผู้ติดตามสองคนชักดาบออกมาเตรียมพุ่งเข้าใส่
หลินฟานไม่ขยับหนี แต่เขาล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ แล้วหยิบ "ป้ายทองคำ" บางอย่างออกมาชูขึ้นฟ้า มันไม่ใช่ป้ายอาญาสิทธิ์ยิ่งใหญ่อะไร แต่มันคือป้ายผ่านทางเข้าวังหลวงที่เขาฉกมาจากพ่อเมื่อเช้า (ป้ายขุนนางกรมพิธีการ)
"หยุด!" หลินฟานตวาดเสียงก้อง "ข้าคือหลินฟาน บุตรชายขุนนางกรมพิธีการ ผู้ที่เพิ่งสร้างความดีความชอบกู้หน้าให้ราชสำนักต่อหน้าทูตแคว้นจินเมื่อวาน!"
เขาชี้นิ้วไปที่หน้าหวังเฉิน "หากพวกเ้ากล้าแตะต้องข้าแม้แต่ปลายก้อย... เท่ากับพวกเ้าลบหลู่คนโปรดของฮ่องเต้! พ่อเ้าที่เป็แม่ทัพจะรับผิดชอบไหวหรือไม่ หากถูกข้อหาฏ!"
คำว่า "ฏ" และ "คนโปรดฮ่องเต้" เป็คำศักดิ์สิทธิ์ที่ทำให้ผู้ติดตามหน้าซีดเผือด พวกเขาลดดาบลงทันที ไม่มีใครกล้าเอาหัวของตระกูลมาเสี่ยงกับเื่ทะเลาะวิวาทข้างถนน
หวังเฉินกัดฟันกรอด เขารู้ว่าวันนี้เขาแพ้ราบคาบ ทั้งทางฝีมือ (ที่เขาคิดว่าฟลุ๊ค) และทางวาจา "ฝากไว้ก่อนเถอะหลินฟาน! ครั้งหน้าข้าไม่พลาดแน่!"
หวังเฉินลุกขึ้นปัดฝุ่น คว้ากระบี่แล้วรีบเดินจ้ำอ้าวหนีไปพร้อมลูกน้อง ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะของชาวบ้าน
"ไปกันเถอะเสี่ยวชิง" หลินฟานหันไปหาสาวใช้ที่ยืนอ้าปากค้างจนแมลงวันแทบจะบินเข้าไปวางไข่ "คะ... คุณชาย... ท่าน... ท่านเท่มาก!" เสี่ยวชิงพูดตะกุกตะกัก แววตาเป็ประกายวิบวับด้วยความเทิดทูน
หลินฟานยิ้มมุมปาก "เื่ปกติ... กลับบ้านกันเถอะ พี่หญิงคงรอนานแล้ว"
ณ จวนตระกูลหลิน
หลินหว่านเอ๋อกำลังนั่งปักผ้าด้วยใจที่กระวนกระวาย นางมองไปที่ประตูเรือนทุกๆ ห้านาที "ไอ้เด็กบ้า... เอาเงินก้อนสุดท้ายไปผลาญแน่ๆ ป่านนี้คงเมาหัวราน้ำอยู่ที่ไหนสักแห่ง" นางบ่นพึมพำ แต่ในใจกลับเป็ห่วงแทบบ้า
ทันใดนั้น ประตูเรือนก็เปิดออก หลินฟานเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มแฉ่ง ตามด้วยเสี่ยวชิงที่แบกห่อผ้าและตะกร้าใบใหญ่เข้ามาด้วยท่าทางหนักอึ้ง
"กลับมาแล้วหรือ!" หว่านเอ๋อลุกขึ้นยืน เท้าสะเอวเตรียมด่า "ไหนล่ะเงินที่คุยโวไว้! หรือว่า..."
ตุบ!
หลินฟานโยนถุงผ้าหนักอึ้งลงบนโต๊ะตรงหน้านาง เสียงกระทบของโลหะภายในถุงฟังดูหนักแน่นและไพเราะ
หว่านเอ๋อขมวดคิ้ว นางเอื้อมมือไปเปิดถุงออก ดวงตาคู่งามเบิกโพลงจนแทบถลนออกมา
ข้างในนั้นอัดแน่นไปด้วย "ตั๋วแลกเงิน" และ "ก้อนเงินตำลึง" จำนวนมหาศาล
"นะ... นี่มัน..." มือของนางสั่นเทา "ห้าร้อย... ไม่สิ หกร้อยตำลึง!?"
"ห้าร้อยตำลึงคือค่ามัดจำธุรกิจ ส่วนอีกร้อยตำลึงคือเงินที่ข้าแวะเล่นพนัน... เอ้ย ลงทุนข้างทางระหว่างกลับบ้านนิดหน่อย" หลินฟานนั่งลง รินน้ำชาดื่มแก้กระหาย "พี่หญิง... ข้าบอกแล้วไงว่าข้าจะหาเงินมาคืนท่าน"
หว่านเอ๋อมองเงินกองโตสลับกับหน้าของน้องชาย นางรู้สึกเหมือนกำลังฝันไป "เ้า... เ้าไปทำผิดกฎหมายมาหรือเปล่า? เ้าไปปล้นใครมา?"
"ปล้นหัวใจแม่นางหรุ่ยมาน่ะสิ" หลินฟานยักคิ้ว
"ห๊ะ!?" หว่านเอ๋อหน้าเปลี่ยนสีทันที รังสีอำมหิตแผ่พุ่ง "เ้า... เ้าขายตัวให้หญิงคณิกาเรอะ!"
"หยุดคิดลามกเดี๋ยวนี้!" หลินฟานรีบเบรกก่อนจะโดนพี่สาวทุบ "ข้าขายปัญญา! ข้าคิดค้นสินค้าใหม่ให้นางต่างหาก"
เขาหยิบกระดาษแบบร่าง 'ชุดชั้นในดันทรง' ออกมา "พี่หญิง... งานนี้ข้าทำคนเดียวไม่ได้ ข้า้าคนตัดเย็บที่ไว้ใจได้ และคนคุมบัญชีที่ละเอียดรอบคอบ... ซึ่งในใต้หล้านี้ ไม่มีใครเก่งไปกว่าท่านอีกแล้ว"
หลินฟานจ้องตานางด้วยความจริงจัง "มาช่วยข้าสร้างอาณาจักรการค้าเถอะ... เงินพวกนี้เป็แค่จุดเริ่มต้น ต่อไปตระกูลหลินของเราจะรวยจนฮ่องเต้ยังต้องเกรงใจ"
หว่านเอ๋อมองแบบร่างประหลาดในมือ แล้วมองหน้าน้องชายที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ นางถอนหายใจยาว แล้วรอยยิ้มบางๆ ก็ปรากฏขึ้นที่มุมปาก... รอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่หลินฟานเคยเห็น
"ก็ได้... เ้าตัวแสบ" นางเก็บเงินเข้าอกเสื้ออย่างรวดเร็ว (งกเหมือนเดิม) "แต่ข้าจะเป็คนเก็บเงินทั้งหมด! เ้าห้ามแตะต้องถ้าข้าไม่อนุญาต!"
"ตามบัญชาขอรับ นายหญิง" หลินฟานหัวเราะ
ในขณะที่ครอบครัวกำลังมีความสุข... ที่หน้าประตูจวนตระกูลหลิน ราชรถหรูหราคันหนึ่งแล่นมาจอดเทียบ ม่านรถถูกเลิกขึ้น เผยให้เห็นหญิงสาวสูงศักดิ์ใบหน้าเ็า
องค์หญิงใหญ่ จ้าวเวยยาง เสด็จมาด้วยพระองค์เอง!
นางมองป้ายชื่อตระกูลหลินด้วยแววตานิ่งลึก "หลินฟาน... ชายผู้แก้กลหมากรุก และชายผู้แต่งกลอนสยบหอบุปผา... ข้าอยากจะเห็นหน้าเ้านัก ว่าเ้าคือของจริง หรือแค่พวกสิบแปดมงกุฎ"
360
