เื่:ย้อนเวลามาเป็คนเลี้ยงตัวไหม
ตอนที่4 ขู่
ผู้แต่ง:รัตนาภรณ์
หลังจากที่ลี่ถิงอันเจอลี่ถังอินนั่งหน้าสลอนอยู่ที่โต๊ะ นางจึงเดินเข้าไปหาน้องชายตัวดี แล้วพูดเสียงดังขึ้น
"นี่เ้า!! ลี่ถังอินทำไมเ้าถึงได้มาอยู่ที่ตรงนี้ได้ เ้าไปเรียนแล้วไม่ใช่รึ"
"ท่านพี่ คือว่าข้า...." ลี่ถังอินกำลังจะพูดต่อ แต่กลับถูกลี่ถิงอันพูดขัดขึ้นมาเสียก่อนที่เขาจะพูดจบ
"จะแก้ตัวว่ายังไงรึ เ้าแค่ตอบข้ามาว่าทำไมถึงได้มานั่งอยู่โรงเตี๊ยมแห่งนี้ได้ เ้าไปเรียนแล้วไม่ใช่รึ แล้วนี่เ้าหนีเรียนมาใช่รึไม่" ถามน้องชายด้วยใบหน้าเกรี้ยวกราด
"ข้าแค่หนีมาคาบเดียวเองนะท่านพี่ลี่ถิงอัน ท่านพี่ทำบ่นข้ามากไปได้" พูดยอมรับน้ำเสียงหงอยๆ
"ลี่ถังอินเ้านี่มันเป็คนยังไงกันนะ ข้าล่ะไม่เข้าใจเ้าเลยเสียจริง ภายในใจของข้าตอนนี้ ข้าละอยากเกิดมาเป็บุรุษแบบเ้านัก ข้ารับรองได้เลยนะว่าข้าจะไม่หนีเรียนมาเที่ยวเล่นไร้สาระเช่นที่เ้ากำลังทำอยู่เช่นนี้เด็ดขาด" แพรวที่อยู่ในร่างของลี่ถิงอันพูดออกมาอย่างอึดอัด ก่อนที่เธอจะย้อนเวลามาที่นี่ เธอเองก็ได้เรียนจบแค่ชั้นม.6 เพราะยายไสวไม่มีเงินพอที่จะส่งเธอและพราวให้เรียนพร้อมกันได้ทั้งสองคน แล้วพอเธอย้อนอดีตมาได้แบบนี้ กลับมาอยู่ในยุคที่สตรีไม่ได้เรียนหนังสือกัน แถมยังมีฐานะยากจนค้นแค้นลำบากแบบนี้เสียอีก
"นี่ข้าว่าเ้าชักจะเสียมารยาทมากเกินไปแล้วน่ะ ข้านั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้ เ้าไม่คิดจะเห็นหัวข้าเลยรึยังไง ถึงได้มาะโคุยกันข้ามหัวข้ากันอยู่เช่นนี้" เฉินซีซ่วนที่พูดขัดขึ้นมาอย่างนึกรำคาญแม่เสี่ยวเอ้อจอมปากมากคนนี้นัก เพราะนางเดินมาถึงก็เอาแต่พูดปาวๆ ไม่หยุดปาก
"ท่านเป็ใครกัน? แล้วนี่ข้าก็กำลังตักเตือนน้องชายของข้าอยู่ ท่านอย่าเข้ามายุ่งเื่ของพวกข้าเลย" ว่าออกมาอย่างไม่ไว้หน้าเหมือนกัน
"เ้าไม่รู้ว่าหรือว่าข้าเป็ผู้ใด อย่างนั้นข้าจะบอกเ้าเอง ถือว่าเอาบุญ ข้ามีชื่อว่าเฉินซีซ่วนเป็ท่านรองเเม่ทัพ และข้าเป็บุตรชายคนโตของตระกูลเฉิน" ว่าออกมาด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจนักแต่อีกคนกลับไม่ได้สนใจ
"แล้วยังไงท่านเป็รองแม่ทัพแล้วมันยังไงหึ! ข้าจะคุยกับน้องชายของข้า ท่านอย่าได้ยื่นหน้าเข้ามาแส่" ยังเน้นย้ำคำเดิมอย่างไม่กลัวอาญา
"ก็เพราะเ้ามันเป็แค่เสี่ยวเอ้อยังไงเล่า แล้วยังจะมาทำเป็ปากดี ปากกล้า เ้ากล้าต่อปากต่อคำกับข้าแบบนี้อีก"
"ท่านพูดเช่นนี้ ท่านกำลังดูถูกอาชีพของข้าอยู่น่ะ"
"เ้ามันชักจะเกินไปแล้ว เป็เพียงสตรีตัวเล็กเท่าลูกหมาทำไมถึงกล้าพูดเช่นนี้กับข้าที่ข้าเองเป็ถึงท่านรองแม่ทัพ"
"แล้วท่านจะทำไมข้า หึ!? ท่านไม่ใช่รึที่มาดูถูกข้าก่อน ท่านอย่าลืมสิ"
"ท่านพี่! ข้าว่าท่านพอก่อนเถอะ" ลี่ถังอินที่ดึงกระตุกแขนลี่ถิงอันเพื่อให้ท่านพี่ของเขาหยุดวาจาก้าวร้าวต่อท่านพี่เฉินใหญ่เสียที เพราะเขาเกรงว่านางอาจถูกจับหักคอได้
"ข้าว่าข้าจะกลับแล้ว หากเ้าสองคนอยากจะอยู่ที่นี่กันต่อก็สุดแต่เ้าสองคนเลยข้าไม่ขัด แต่ข้าจะไปแล้ว ข้าไม่มีอารมณ์จะกินอะไรแล้วทั้งนั้นเสียบรรยากาสนัก"
"เชิญเ้าค่ะท่านชาย อ่อไม่ใช่สินะ ข้าต้องเรียกท่านว่าท่านรองแม่ทัพสิถึงจะสมพระเกียรติอันยิ่งใหญ่ของท่าน"
"นี่!เ้า" ชี้หน้าลี่ถิงอันอย่างเกรี้ยวกราด ใบหน้าคมดุจเทพเซียนมีแววบึ้งตึงอย่างน่ากลัวแต่ลี่ถิงอันกลับหาได้กลัวไม่
"ท่านพี่ข้าไปด้วยขอรับ" เป็ลี่ถังอินกับเฉินซีฮันที่พูดขึ้นมาพร้อมกันว่าจะขอกลับพร้อมเฉินซีซ่วนเลย
แล้วทั้งสามหนุ่มก็รีบเดินออกจากโรงเตี้ยมไปขึ้นรถม้าเพื่อกลับจวนอย่างไว จนลี่ถิงอันเรียกลี่ถังอินเอาไว้ไม่ทัน หลังจากที่ทั้งสามหนุ่มกลับออกจากโรงเตี๊ยมไปแล้ว ลี่ถิงอันที่ทำได้เพียงเจ็บใจที่โดนเฉินซีซ่วนด่านาง เป็จังหวะเดียวกับที่อันอันเสี่ยวเอ้ออีกคนที่มองเห็นเหตุการณ์ั้แ่ต้นแต่นางไม่กล้าเดินเข้ามาห้ามได้เดินเข้ามาถามอย่างห่วงใย
"พี่ลี่ถิงอันท่านเป็เช่นไรบ้าง ข้าว่าท่านไม่ควรที่จะไม่ต่อปาก ต่อคำกับท่านรองเเม่ทัพเช่นนั้นเลยนะเ้าค่ะ" อันอันแม่สาวเสี่ยวเอ้อที่นางทำงานในโรงเตี้ยมพร้อมกันกับลี่ถิงอันได้เดินเข้ามาถามไถ่ลี่ถิงอันอย่างนึกเป็ห่วง
"ทำไมข้าจะพูดเช่นนั้นไม่ได้" ย้อนถามขึ้นมาอย่างนึกสงสัยว่าอี่ตานั่นวิเศษวิโสมาจากไหนกัน
"ก็ผู้คนเขาต่างเล่าลือกันว่าท่านรองแม่ทัพแห่งแคว้นเว่ยนะปากไม่เป็สองรองใครเลยสิท่านพี่"
"อืม!! ข้าก็คิดว่าเป็ดังคำที่เขาเล่าลือกันนั้นไม่เกินจริงเลยละ"
ตัดมาที่ทั้งสามหนุ่มที่นั่งอยู่บนรถม้า
"พี่สาวเ้านี่นิสัยยังไงเป็ยังไงกันน่ะ ข้าไม่เคยพบเคยเจอสตรีทั่วทั้งแคว้นจะเหมือนนางเลยสักคน" เป็เฉินซีซ่วนที่ถามลี่ถังอินออกมาอย่างนึกสงสัยระคนโมโห
"ท่านพี่ ข้าจะเล่าให้ฟังเย็นวานท่านพี่ของข้าคือนางนั้นหมดสติไป แล้วนางนอนหลับยาวนานถึงสามวันเลยนะขอรับ คราแรกข้าเองก็นึกว่านางจะไม่รอดเสียแล้ว แต่พอตอนเช้าข้าเข้าไปเรียกนางตามปกติ ข้าเลยเห็นว่านางนั้นตื่นตอนแล้วเรียบร้อย แต่ที่แปลกคือนางกลับจำเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้นไม่ได้เลยสักอย่าง นางกลับถามข้าอยู่อย่างเดิมซ้ำๆ นางถามข้าแม้กระทั่งเื่ราวที่นางเองเคยทำเป็ประจำอยู่เสมอ คราเเรกข้าก็ว่านึกว่าท่านพี่ของข้าคงนอนจนสมองเลอะเลือนไปเสียแล้ว แต่ข้ากลับนึกดูอีกครั้ง ข้ากลับคิดว่ามันไม่น่าจะใช่แล้วสิ ข้าคิดว่านางต้องโดนผีเข้า รึไม่ก็ผีอำแน่ๆ ท่านพี่คิดเหมือนข้าว่าไหมขอรับ?"
"มันก็น่าจะเป็ความจริงดังเ้าว่า เ้าคิดเหมือนข้าคิดบ้างไหมน้องเฉินซีฮั่น" เป็เฉินซีซ่วนที่หันหน้าไปถามเฉินซีฮันผู้เป็น้องชายอย่าง้าหาพวกพ้อง
"ก็คงจริงขอรับท่านพี่ ไม่งั้นนางก็คงจะโดนคุณไสยเข้าให้แล้ว"
"ข้าว่าแล้ว พวกท่านพี่ต้องตอบข้าเช่นนี้กัน"
สำนักที่อยู่ใกล้วังหลวง
ทันทีที่รถม้าที่ทั้งสามคนได้นั่งกันมานั้นได้วิ่งเข้ามาจนถึงหน้าสำนัก ทันทีที่รถม้าจอดหยุดลง ก็ได้มีคนผู้หนึ่งได้วิ่งเข้ามาต้อนรับ และแจ้งคนทั้งสามว่าท่านแม่ทัพเฉินอี่นั่วผู้เป็บิดาของทั้งรองแม่ทัพและเฉินซีฮั่นเรียกทั้งสามคนเข้าพบเป็การด่วน ทำเอาคนที่มีชนักติดหลังเช่นเฉินซีฮั่นถึงกับอยู่ไม่สุข
"ท่านพี่ใหญ่! ไม่ใช่ว่างานใหญ่จะเข้าพวกเราสามคนแล้วรึขอรับ เพราะปกติท่านพ่อไม่เคยเรียกหาพวกเราแบบนี้เลยนะ" เฉินซีฮั่นผู้เป็น้องชายได้เอ่ยขึ้นมาอย่างเสียวสันหลัง เพราะวันนี้เขาเองได้หนีคาบเรียนไปเที่ยวโรงเตี๊ยมกับผู้เป็พี่ชายมาหมาดๆ
"คงไม่มีเื่อะไรเลวร้ายหรอกเ้าอย่าพึ่งกังวลไปเลย" เฉินซีซ่วนที่เอ่ยปรามน้องชายออกมาไม่ให้เฉินซีฮั่นวิตกจนเกินไป ทั้งสามหนุ่มจึงรีบเดินขึ้นรถม้า แล้วรถม้าคันนั้นก็มุ่งหน้าออกจากหน้าสำนัก มุ่งหน้าไปจวนตระกูลเฉินทันที
3 นาทีต่อมา
เมื่อถึงจวนที่พักของท่านแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นเว่ย คนที่มีหน้าที่ดูแลรับใช้ท่านแม่ทัพใหญ่ก็รีบเดินเข้ามาต้อนรับท่านรองแม่ทัพและท่านชายเล็กแล้วแจ้งว่าท่านแม่ทัพรอทั้งสามคนอยู่ด้านใน ทันทีที่ทั้งสามเดินเข้าไปก็เห็นว่าท่านพ่อนั่งรอพวกเขาด้วยใบหน้าเรียบเฉย
"ข้าคารวะท่านพ่อขอรับ" เฉินซีซ่วนโค้งคำนับทักทายผู้เป็พ่อไปก่อนใคร ตามด้วยสองหนุ่มที่โค้งคับนับตามหลังผู้เป็พี่ชายไปทีหลังพร้อมกัน
"พวกเ้าไปทำตัวเเหลวไหลที่ใดกันมา แล้วเ้าสองคน วันนี้พวกเ้ามีเรียนกันไม่ใช่หรือ" ท่านแม่ทัพเฉินอี่นั่วเอ่ยออกมาเช่นนั้น แล้วหันหน้าไปถามเฉินซีฮั่นแลัลี่ถังอินที่คงจะหนีคาบเรียนตามเฉินซีซ่วนไปแน่ๆ
"เอ่อ...คือ" ทั้งสามคนยังไม่ได้เอ่ยปาก ท่านแม่ทัพก็โบกมือห้าม แล้วหันหน้ามาทางเฉินซีซ่วนที่าุโมากกว่าใครสุด
"เ้าก็อีกคน าุโสุด แถมยังเป็ถึงท่านรองแม่ทัพ แต่กลับพาน้องๆ ทำตัวเหลวไหล แล้ววันนี้เ้ายังไปมีปากเสียงทะเลาะกันกับเสี่ยวเอ้อนางนั้นอีก อับอายขายขี้หน้าจริง"
"เสี่ยวเอ้อนางนั้น นางเป็พี่สาวของข้าเองขอรับท่านแม่ทัพ นางคงไม่พอใจที่ข้าน้อยหนีคาบเรียนไปเที่ยวเล่นเช่นนั้น นางเลยเอ่ยปากตักเตือนข้าขอรับ" ลี่ถังอินได้บอกท่านแม่ทัพออกไปแบบนั้น
"เป็อย่างนั้นงั้นรึ แต่ว่ามันก็ไม่สมควรอยู่ดี อย่าให้พ่อได้ยินเื่เช่นนี้อีกเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นพ่อจะกราบทูลฮ่องเต้ให้จับเ้าสองคนแต่งงานกันเลยเอาไหม และข้าก็ไม่ใช่แค่ขู่ หากเ้าไม่เชื่อว่าพ่อพูดจริงไหมเ้าจะลองดูก่อนก็ได้"
"..." อึ้งเพราะเขาไม่คิดว่าท่านพ่อจะเล่นไม้นี้
"ส่วนเ้าทั้งสองคน เฉินซีฮั่น ลี่ถังอินรอบนี้ข้าจะถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็แล้วกัน แต่!!! หากว่ามีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีกรอบหน้า ข้าจะลงโทษให้เ้าสองคนไปเลี้ยงม้าสักห้าวันเป็ไง ดีไหม?" ถามออกมีสีหน้าจริงจัง
"ไม่ดีขอรับท่านพ่อ" ว่าปฏิเสธพร้อมโบกมือ
"พวกเ้ามีอะไรก็ไปทำกันเถอะ พ่อมีธุระจะพูดกับพวกเ้าแค่นี้"
☆☆☆ กราบเรียนคุณรี๊ดที่อ่านแล้วรู้สึกว่าคำพูดหรืออะไรก็ตามที่มันไม่ถูกหรืออะไรยังไง รบกวนคอมเม้นต์แจ้งกันได้เลยนะคะ
6K
