"เราต้องออกจากที่นี่... คืนนี้"
คำพูดของราตรีคือจุดเริ่มต้นของความโกลาหลระลอกใหม่ เคนจิ ซึ่งบัดนี้ยอมรับในสถานะใหม่ของตนเองแล้ว พยักหน้าเห็นด้วยทันที "ที่นี่ไม่ปลอดภัยอีกต่อไป พวกมันรู้ตำแหน่งของเราแล้ว"
"แต่เราจะไปที่ไหน?" ลอเรนโซ่ถามขึ้น สีหน้ายังคงเต็มไปด้วยความสับสน "โลกทั้งใบดูเหมือนจะมีคนตามล่าเราเต็มไปหมด"
"เขาพูดถูก" อริสรากล่าวเสริม "เราจะหนีไปเรื่อยๆ ไม่ได้... เราต้องมีแผน"
ราตรีถอนหายใจยาว เธอกำลังเผชิญหน้ากับความจริงข้อใหม่... เธอไม่ใช่แค่ผู้ดูแลทายาทอสูรหนึ่งคนอีกต่อไป แต่เป็ผู้นำของกลุ่มที่ไม่มีประสบการณ์และเต็มไปด้วยพลังที่พร้อมจะะเิได้ทุกเมื่อ
"แผนคือ... เราจะหยุดหนี" ราตรีกล่าว ทุกคนหันมามองเธอเป็ตาเดียว "แต่เราจะยังไม่สู้... เรายังไม่พร้อม"
เธอกางแท็บเล็ตของเธอขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้... เธอได้รับข้อความเข้ารหัสเร่งด่วนจากเครือข่ายใต้ดินของเธอ เมื่อเธอถอดรหัสเสร็จ... ใบหน้าของเธอก็เคร่งเครียดกว่าเดิม
"ข่าวร้าย..." เธอกล่าว "การกระทำของเราในฟลอเรนซ์และที่นี่... มันดังเกินไป ์เปลี่ยนกฎแล้ว... ภารกิจของพวกเขาไม่ใช่การ 'ควบคุม' อีกต่อไป... แต่เป็การ 'กำจัด'"
เธอจ้องมองทุกคนในทีม "พวกเขาได้ส่งหน่วยปฏิบัติการพิเศษลงมา... หน่วยที่รู้จักกันในนาม 'ยมทูต' (Reapers)"
"ยมทูต?" เคนจิเลิกคิ้ว "เคยได้ยินแต่ในตำนาน... ว่ากันว่าเป็หน่วยที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อ 'ลบ' ตัวตนทางจิติญญาโดยเฉพาะ"
"ถูกต้อง" ราตรียืนยัน "และเราไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับพวกมันมากพอที่จะรับมือได้... ซึ่งหมายความว่า... เราต้องไปหาคนที่รู้"
เป้าหมายใหม่ของพวกเขาไม่ใช่ทายาทอสูรคนต่อไป... แต่เป็ "ตลาดมืดแห่งข้อมูล" ที่ซ่อนตัวอยู่ในตรอกซอกซอยอันซับซ้อนของเกาลูน, ฮ่องกง... สถานที่ที่เป็กลางซึ่งทุกเผ่าพันธุ์ในโลกเหนือธรรมชาติสามารถมาแลกเปลี่ยน ซื้อขาย และเจรจาได้... ภายใต้กฎที่เข้มงวด
"ที่นี่... พยายามอย่าไปสบตาใครถ้าไม่จำเป็" ราตรีเตือนขณะที่เธอพาทั้งสามเดินเข้าไปในตลาดที่ซ่อนอยู่หลังร้านขายสมุนไพรจีน "และอย่าแตะต้องอะไรเด็ดขาด"
โลกใบใหม่ได้เปิดออกต่อหน้าอริสราและลอเรนโซ่อีกครั้ง ที่นี่ไม่ใช่แค่์, อเวจี, หรืออสูร... แต่เต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตที่พวกเขาเคยเห็นแค่ในหนังสือ... ก๊อบลินตัวเล็กกำลังตั้งแผงขายวัตถุเรืองแสง... พรายน้ำในชุดกิโมโนกำลังต่อรองราคากับพ่อค้าโครงกระดูก... และั์โอนิร่างใหญ่ทำหน้าที่เป็ผู้รักษาความปลอดภัย
เคนจิอยู่ในสภาพเตรียมพร้อมสูงสุด มือของเขาไม่เคยห่างจากด้ามมีดที่ซ่อนไว้ ส่วนลอเรนโซ่มองไปรอบๆ ด้วยสายตาที่ผสมกันระหว่างความกลัวและความทึ่งในจินตนาการอันไร้ขีดจำกัดตรงหน้า
ราตรีพาพวกเขาไปยังแผงลอยที่ดูซอมซ่อที่สุดในตลาด... ซึ่งมีเพียงชายชราหลังค่อมคนหนึ่งนั่งสูบไปป์กลิ่นประหลาดอยู่... แต่รัศมีพลังที่ซ่อนอยู่ใต้ท่าทางอันอ่อนแอนั้นบอกอริสราว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา
"ท่านผู้เฒ่านาคา... ข้า้าข้อมูล" ราตรีกล่าวอย่างนอบน้อม
ชายชราพ่นควันออกมาเป็รูปอสรพิษก่อนจะปรายตามองพวกเขา "ข้อมูลมีราคาเสมอ... ผู้แทนจากอเวจี... และดูเหมือนเ้าจะพา 'สินค้า' หายากมาด้วยนะ" สายตาของเขาจับจ้องไปที่อริสรา, ลอเรนโซ่, และเคนจิ
"ข้า้าทุกอย่างที่ท่านรู้เกี่ยวกับ 'ยมทูต' ของ์"
"โอ้... ข้อมูลชั้นดี... และเป็ข้อมูลที่ร้อนที่สุดในตอนนี้" นาคากล่าว "ราคาของมันก็ต้องพิเศษเช่นกัน... ข้าไม่้าเงิน... แต่ข้า้า 'ความคิดสร้างสรรค์' ที่บริสุทธิ์" เขาชี้ไปที่ลอเรนโซ่ "ให้เด็กคนนั้น... 'วาด' ภาพความทรงจำที่น่าประทับใจที่สุดของเขาลงบนศิลาก้อนนี้... แล้วข้าจะให้ข้อมูลที่พวกเ้า้า"
ลอเรนโซ่รับศิลาสีดำเรียบๆ มาถือไว้... มันคือบททดสอบครั้งใหม่ของเขา เขาหลับตาลง... ไม่ได้นึกถึงภาพวาดชิ้นเอก... แต่นึกถึงความทรงจำในวัยเด็ก... ภาพที่เขานั่งอยู่บนไหล่ของพ่อและมองเห็นขบวนพาเหรดเทศกาลเป็ครั้งแรก... ความรู้สึกตื่นตาตื่นใจและความสุขที่บริสุทธิ์ในตอนนั้น...
เขาส่ง "ฉันทะ" ของเขาเข้าไปในศิลา...
พื้นผิวของศิลาเริ่มเปลี่ยนไป... ไม่ใช่แค่การแกะสลัก แต่เม็ดสีจากแร่ธาตุในเนื้อหินเริ่มเคลื่อนไหวและรวมตัวกัน... กลายเป็ภาพวาดสีน้ำมันที่งดงามและมีชีวิตชีวาของขบวนพาเหรดนั้น...สมบูรณ์แบบจนน่าทึ่ง
นาคาผู้เฒ่ารับศิลานั้นมาดูด้วยแววตาพึงพอใจ "งดงาม... งดงามอย่างที่คาดไว้... ตกลง... ข้าจะบอกให้"
"ยมทูต... ไม่ใช่ทูต์ธรรมดา" เขาเริ่มเล่า "พวกเขาคือหน่วย 'อำนาจ' (Powers) ที่ถูกดัดแปลงพันธุกรรมิญญา... พวกเขาไม่มีอารมณ์... ไม่มีเจตจำนงของตัวเอง... มีเพียง 'กฎ' เท่านั้น พวกเขาไม่แผ่พลังงาน... แต่ 'ดูดกลืน' พลังงานรอบตัว... ทำให้การตรวจจับด้วยประสาทััเหนือธรรมชาติทั่วไปแทบเป็ไปไม่ได้"
"แล้วจะสู้กับมันได้ยังไง?" เคนจิถามแทรก
"นั่นคือปัญหา... การโจมตีด้วยพลังงานส่วนใหญ่จะถูกดูดกลืนและสลายไป... แต่พวกมันก็มีจุดอ่อน... พวกมันคือ 'ความว่างเปล่า' ในความเป็จริง... เป็ 'รูโหว่' ที่มีรูปร่าง... ทายาทอสูรอย่างพวกเ้า... โดยเฉพาะคนที่สายตาบริสุทธิ์ที่สุด..." นาคามองมาที่อริสรา "...อาจจะมองเห็น 'รูโหว่' นั้นได้"
ทันใดนั้น! นาคาผู้เฒ่าก็ชะงัก... ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก...
"มันสายเกินไปแล้ว..." เขากระซิบเสียงสั่น "เ้าพวกโง่... พวกเ้าไม่ได้นำแค่คำถามมา... แต่พวกเ้านำ 'มัน' มาด้วย!"
วูบ!
พ่อค้าโครงกระดูกที่อยู่แผงข้างๆ พลันล้มลงไปกองกับพื้น... ร่างของเขากลายเป็ฝุ่นผงไปในพริบตา... โดยไม่มีเสียง... ไม่มีแสง... ไม่มีอะไรเลย...
อริสราหันขวับไปมอง... และเธอก็เห็นมัน...
ท่ามกลางฝูงชน... มี "พื้นที่ว่าง" รูปทรงคนอยู่... เป็รอยแยกสีดำสนิทในอากาศที่ดูดกลืนแสงและสีสันรอบตัวเข้าไป... ยมทูต... มาถึงแล้ว
"ทุกคนถอยไป!" ราตรีะโลั่นตลาดมืด ทำให้เกิดความโกลาหลขึ้นทันที
ยมทูตไม่สนใจใคร... เป้าหมายของมันมีเพียงกลุ่มของอริสราเท่านั้น มันเคลื่อนที่มาหาพวกเขาอย่างเงียบเชียบและน่าขนลุก
เคนจิพุ่งเข้าใส่เป็คนแรก แต่หมัดของเขาที่ควรจะทลายกำแพงได้กลับทะลุผ่าน "รูโหว่" นั้นไปโดยไร้แรงปะทะ!
"ไม่ได้ผล!" เขาะโบอก
ลอเรนโซ่พยายามใช้พลังสีของเขาสร้างกำแพงขึ้นขวาง แต่มันก็ถูกดูดกลืนหายเข้าไปในความว่างเปล่านั้นอย่างรวดเร็ว!
"มันดูดพลังของเรา!"
"อริสรา! บอกตำแหน่ง!" ราตรีสั่ง "บอกจุดที่เป็แกนกลางของมันมา!"
อริสราเพ่งสมาธิทั้งหมด... ท่ามกลางความว่างเปล่าสีดำนั้น... เธอเห็นจุดที่มืดที่สุด... จุดที่ดูดกลืนทุกสิ่งรุนแรงที่สุด... มันอยู่ตรงกลางอกของร่างนั้นพอดี!
"กลางอก!" เธอะโบอก
ราตรีไม่ได้ใช้ปืนพลังงาน แต่เธอขว้างมีดสั้นเล่มหนึ่งออกไป... ไม่ได้เล็งไปที่ยมทูต แต่เล็งไปที่กองลังไม้ที่อยู่ข้างหลังมัน!
โครม!
กองลังไม้ถล่มลงมา! ยมทูตถูกฝังอยู่ใต้เศษไม้เ่าั้ชั่วขณะ! มันไม่ได้าเ็... แต่มันทำให้การเคลื่อนไหวช้าลง!
"ต้องโจมตีด้วยกายภาพ!" เคนจิเข้าใจทันที เขาคว้าท่อนเหล็กขนาดใหญ่ขึ้นมาและฟาดเข้าไปที่กลางอกของยมทูตตามที่อริสราบอก!
แคร่ก!
เกิดเสียงเหมือนแก้วร้าวขึ้นในอากาศ! ร่างที่ว่างเปล่านั้นเริ่มบิดเบี้ยวและไม่เสถียร!
มันรู้ตัวว่ากำลังเสียเปรียบ... ร่างของมันสลายกลายเป็เงาและพุ่งหนีหายไปในความมืดอย่างรวดเร็ว
ทุกคนยืนหอบอย่างเหนื่อยอ่อน... พวกเขา "ชนะ"... แต่ก็เป็ชัยชนะที่น่าหวาดหวั่น...
"มันหนีไปแล้ว... แต่มันจะกลับมา... พร้อมกับพวกของมัน" ราตรีกล่าว สีหน้าของเธอจริงจังที่สุดเท่าที่เคยเป็มา "แผนของเราเปลี่ยนอีกครั้ง... การรวบรวมพรรคพวกมันช้าเกินไป... และการหนีก็ไร้ประโยชน์"
เธอหันมามองทุกคน... อริสรา... ลอเรนโซ่... เคนจิ... ทีมที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้น
"ตอนนี้มีทางเลือกเดียว... เราต้องเปลี่ยนจากผู้ถูกล่า... ไปเป็ผู้ล่า... เราต้องหาทางสู้กลับ... และฉันคิดว่าฉันรู้แล้วว่าเราต้องไปหา 'อะไร' เป็อย่างแรก"
เธอหยิบแท็บเล็ตขึ้นมา เปิดแผนที่โบราณแผ่นหนึ่ง... บนแผนที่นั้นมีจุดที่ส่องสว่างอยู่... พร้อมกับคำว่า "โรงหลอมแห่งไดวา"
"เราจะไปสร้างอาวุธ... ที่สามารถฆ่าทูต์ได้"
41K
