ตอนที่ 5: ฟันเหล็ก
แรงสั่นะเืของพื้นถนนยังไม่หยุด
เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังใกล้เข้ามา
ช้า…แต่ทุกก้าวเหมือนกดอากาศให้จมลง
คิรันยืนอยู่กลางถนน
เืยังไหลจากาแ
ลมหายใจไม่สม่ำเสมอ
แต่สายตา…ไม่สั่นไหว
[ยืนยันแล้วว่ามีศัตรูระดับบอส]
[ชื่อ: สัตว์อสูรเขี้ยวเหล็ก]
[ระดับภัยคุกคาม: D+]
“ระดับนี้…”
เขาพึมพำ
ถ้าเป็เมื่อก่อน—ไม่แม้แต่จะมอง
แต่ตอนนี้
“อันตรายถึงตาย”
—
เงาร่างขนาดใหญ่ก้าวออกมาจากความมืด
สัตว์ร้ายรูปร่างคล้ายหมาป่า
แต่ทั้งร่างปกคลุมด้วยเกราะเหล็กสีดำด้าน
เขี้ยวขนาดใหญ่ยื่นออกมาเหมือนใบมีด
ทุกการหายใจปล่อยไอร้อนสีขาว
ดวงตาสีแดงจ้องเขม็ง
[ตรวจพบทักษะ: ร่างกายเหล็ก]
[ตรวจพบทักษะ: การกัดบด]
“เกราะหนา…แรงกัดสูง…”
คิรันวิเคราะห์ในใจ
“โจมตีตรงๆ ไม่เข้าแน่”
สัตว์ร้ายคำราม
แล้ว—
พุ่ง!
พื้นถนนแตกกระจาย
ความเร็วของมัน…เร็วเกินคาด
คิรันขยับตัวหลบ
เฉียดไปเพียงนิดเดียว
“เร็วขึ้นกว่าที่เห็น…”
เขากัดฟัน
ร่างกายยังไม่ทันตอบสนองเต็มที่
แต่เขาไม่มีทางเลือก
“ต้องใช้ทุกอย่างที่มี”
[แกนหลักทำงาน: เขี้ยวเหล็ก]
เล็บของเขาแข็งขึ้น
ิัแน่นขึ้น
[เปิดใช้งานแกนหลัก: ขั้นตอนด่วน]
ร่างเบาขึ้นทันที
การเคลื่อนไหวเร็วขึ้นเล็กน้อย
“ดี…”
สัตว์ร้ายหันกลับมาอีกครั้ง
ไม่ให้เวลาคิด
มันพุ่งเข้ามาอีกรอบ
คิรันไม่ถอย
เขาก้าวเข้าใส่
ในจังหวะที่ดูเหมือนฆ่าตัวตาย
ฉับ!
เขี้ยวเฉียดใบหน้า
เส้นผมขาดกระจาย
แต่ในวินาทีนั้น—
เขา “เห็น”
จุดอ่อน
ใต้ขากรรไกร
ช่องว่างเล็กๆ ระหว่างเกราะ
“ตรงนั้น!”
เขาพุ่งเข้าไป
ใช้แรงทั้งหมดที่มี
แทง—
เล็บพุ่งเข้าไปในช่องว่างนั้น
เสียงโลหะเสียดสีกับเนื้อ
สัตว์ร้ายคำรามลั่น
แรงกระแทกส่งเขาปลิว
ร่างกระแทกพื้นอย่างแรง
[เื: 14/100]
“อึก…”
เขาไอเป็เื
แต่—
มันได้ผล
สัตว์ร้ายถอยหลังเล็กน้อย
มีเืสีดำไหลออกจากใต้คาง
“เข้าได้…”
เขายิ้มจางๆ
แต่ทันใดนั้น—
มันคำรามอีกครั้ง
เสียงดังยิ่งกว่าเดิม
[สกิลเปิดใช้งาน: โหมดคลั่ง]
กล้ามเนื้อขยาย
ความเร็วเพิ่มขึ้น
“ชิ…”
มันพุ่งเข้ามา
เร็วกว่าเดิม
คิรันพยายามหลบ—
ไม่ทัน
ฉึก!
เขี้ยวเฉือนลำตัว
เืพุ่ง
ร่างกระเด็นไปชนซากรถ
[เื: 6/100]
[สภาพวิกฤติ]
เสียงเตือนดังขึ้น
แต่เขากลับหัวเราะเบาๆ
“…มาละ”
[ผู้รอดชีวิตถูกเปิดใช้งาน]
โลกช้าลงอีกครั้ง
แต่ครั้งนี้
ชัดกว่าเดิม
ทุกการเคลื่อนไหว
ทุกจังหวะหายใจของศัตรู
“เห็นหมด…”
เขาลุกขึ้นช้าๆ
แม้ขาจะสั่น
แม้ร่างกายจะใกล้พัง
สัตว์ร้ายพุ่งเข้ามาอีกครั้ง
แต่ในสายตาของเขา—
มันช้า
คิรันขยับ
หลบ
หมุน
สอดเข้าไปด้านข้าง
แล้ว—
หยุด
“ลองดูหน่อย…”
เขาหลับตาเสี้ยววินาที
รวบรวมพลัง
[กำลังพยายามผสานรวม…]
[เขี้ยวเหล็ก + ก้าวเร็ว]
[ความเสถียร: 38%]
[คำเตือน: มีความเสี่ยงสูง]
“พอไหว…”
พลังสองแกนเริ่มปะทะกัน
ความเจ็บแล่นผ่านร่าง
เืไหลออกจากมุมปาก
แต่เขาไม่หยุด
“ไปเลย—!”
[ผสานรวมสำเร็จ]
ทันใดนั้น
ร่างของเขาเบาขึ้นอย่างผิดปกติ
เล็บยาวขึ้น คมขึ้น
การเคลื่อนไหว…เร็วและหนักในเวลาเดียวกัน
สัตว์ร้ายยังไม่ทันตั้งตัว
คิรันพุ่งเข้าไป
หายไปจากสายตา
แล้วปรากฏ—
ใต้ขากรรไกรของมัน
“จบแล้ว”
เขาฟันขึ้นสุดแรง
ฉีกผ่านช่องว่างเดิม
ลึกกว่าเดิม
แรงกว่าเดิม
เสียงฉีกขาดดังลั่น
สัตว์ร้ายหยุดนิ่ง
ดวงตาสีแดงสั่นไหว
ก่อนจะ—
ทรุดลง
พื้นะเื
ความเงียบกลับมาอีกครั้ง
—
[บอสถูกกำจัด]
[EXP +120]
[Level Up]
[Lv.3 → Lv.5]
[ได้รับไอเทมดรอปหายาก: แกนหลัก –เขี้ยวเหล็ก (เสริมพลัง)]
[ปลดล็อกสกิลใหม่: กรงเล็บะเิ]
คิรันยืนอยู่เหนือศพ
หายใจช้าๆ
พลังในร่าง…ยังสั่นอยู่
[ความเสถียร: 22%]
“อันตราย…”
เขาพึมพำ
ถ้าใช้ต่ออีกนิด
เขาอาจะเิเอง
เขาทรุดตัวลงนั่ง
มองแกนพลังที่ดรอปออกมา
คริสตัลสีเข้ม…บริสุทธิ์กว่าก่อนหน้า
“…ของจริง”
[้าดูดซับหรือไม่?]
เขานิ่งไปครู่หนึ่ง
แล้วส่ายหัว
“ไม่ใช่ตอนนี้”
ร่างกายเขาไม่ไหวแล้ว
[20:47:55]
เวลาเหลืออีกมาก
แต่เขาผ่านจุดอันตรายที่สุดมาแล้ว
คิรันเงยหน้ามองท้องฟ้า
รอยแยกเล็กๆ ยังส่องแสงอยู่ไกลๆ
“…เริ่มสนุกแล้วสิ”
มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
จากแรงค์ F
สู่คนที่ฆ่าบอสได้
ในเวลาไม่ถึงวัน
และนี่—
เป็แค่จุดเริ่มต้น
—
เพราะในโลกนี้
พลังไม่ได้ให้มาฟรีๆ
มันต้อง “ล่า”
และเขา
เพิ่งพิสูจน์ไปแล้วว่า
เขาเกิดมาเพื่อสิ่งนี้