บทที่2 :ดวงดาวที่ถูกลืม
เซเล่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
ลมหายใจสีขาวลอยออกจากริมฝีปาก
สิ่งแรกที่เธอเห็นคือ...
สีขาว
ขาวสุดสายตา
ผืนหิมะและน้ำแข็งทอดยาวไปจนสุดขอบฟ้า
ไม่มีูเา
ไม่มีต้นไม้
ไม่มีสิ่งมีชีวิต
มีเพียงความเงียบงันที่ปกคลุมโลกทั้งใบ
เหนือศีรษะคือท้องฟ้ามืดมิดราวกับห้วงอวกาศ
ไร้ดวงอาทิตย์
ไร้ดวงจันทร์
มีเพียงดาวดวงหนึ่งที่ส่องแสงอยู่ไกลแสนไกล
สว่างโดดเดี่ยวอยู่กลางความมืด
เซเล่กะพริบตาปริบ ๆ
"...ที่นี่ที่ไหน..."
สมองของเธอยังเบลออยู่
เมื่อกี้ยังนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ในโรงเรียน แล้วทำไมถึงมาอยู่กลางดินแดนน้ำแข็งได้ล่ะ!?
เธอลุกขึ้นยืนอย่างงุนงง
ก่อนจะสังเกตเห็นบางอย่าง
"...เอ๊ะ?"
หนาวสิ
ที่นี่ควรจะหนาวสิ
แต่ร่างกายของเธอกลับอบอุ่นอย่างประหลาดไม่เพียงไม่หนาว เธอยังรู้สึกสดชื่นเสียด้วย เหมือนกำลังแช่น้ำอุ่นในฤดูหนาว
"อะไรกัน..."
ทันใดนั้น
ติ๊ง~
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นข้างหู
เซเล่สะดุ้งโหยง
จอแสงสีฟ้าปรากฏขึ้นตรงหน้า
[เศษดารา (Stardust) ได้รับการยอมรับ]
[ขอบเขตที่ถูกลืม (The Forgotten Verge)]
[สถานะ : ผู้]
"...หา?"
เซเล่อ่านซ้ำหลายรอบ
ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้
"เดี๋ยวก่อน..."
ก่อนหลับ...
เธอจำได้ว่าเหมือนได้ยินเสียงกระซิบบางอย่าง
เสียงนั้นอ่อนโยนมาก
เหมือนกำลังปลอบเด็ก
และพูดบางอย่างคล้าย ๆ
"จะมอบสิ่งนี้ให้เธอนะ"
"..."
"...ไม่ใช่ฝันจริงเหรอ?"
เซเล่เริ่มรู้สึกว่าปัญหากำลังใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ
แต่ตอนนี้มีเื่สำคัญกว่า
เธอมองซ้าย
มองขวา
มองหน้า
มองหลัง
สุดท้ายก็พบความจริงอันน่าหวาดหวั่น
"ฉันอยู่กลางทะเลน้ำแข็ง..."
ไม่มีทางออก
ไม่มีคน
ไม่มีป้ายบอกทาง
ไม่มีแม้แต่ห้องน้ำ
"..."
"...แล้วจะกลับยังไงเนี่ย!!"
เซเล่กุมหัว
ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นก้อนน้ำแข็งใสขนาดใหญ่
ผิวของมันสะท้อนภาพเธออย่างชัดเจน
หญิงสาวจึงเดินเข้าไปดู
และ...
"..."
"..."
"...หา?"
เธอชะงัก
ภาพสะท้อนตรงหน้าก็ชะงัก
เซเล่ขยี้ตา
ภาพสะท้อนก็ขยี้ตาตาม
"เดี๋ยวนะ..."
เธอเอื้อมมือไปแตะศีรษะ
แล้วก็พบอะไรบางอย่าง
นุ่ม
ฟู
และขยับได้
"..."
"..."
"...หู?"
บนศีรษะของเธอมีหูสัตว์สีขาวหิมะคู่หนึ่งงอกออกมา
กำลังกระดิกไปมาอย่างน่ารัก
เซเล่ค่อย ๆ หันไปมองด้านหลัง
แล้วก็แข็งค้าง
มีหาง
หนึ่งหาง
สองหาง
สามหาง
สี่หาง
หางสีขาวฟูฟ่องสี่เส้นกำลังแกว่งไปมาอย่างอารมณ์ดี
"ทำไมมีหางกับหูงอกออกมาด้วยเนี๊ย!!"
เสียงกรีดร้องดังก้องไปทั่วทุ่งน้ำแข็ง
ฝูงลมเย็นพัดผ่านอย่างไร้ความปรานี
เซเล่ทรุดตัวลงบนหิมะ
สีหน้าราวกับโลกแตก
"...แล้วปัญหาที่สองคือจะออกไปยังไงเนี๊ย!!"
ทันทีที่คิดเช่นนั้น
โลกทั้งใบพลันบิดเบี้ยว
ภาพตรงหน้าแตกกระจายเหมือนกระจก
ฟู่ม—
หิมะหายไป
น้ำแข็งหายไป
ท้องฟ้ามืดมิดหายไป
สิ่งที่ปรากฏแทนคือ...
สนามหญ้าโรงเรียน
ต้นไม้ต้นเดิม
และกองใบไม้ที่กำลังปลิวตามสายลม
"...เอ๊ะ?"
เซเล่ยังไม่ทันตั้งตัว
ก็ได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นจากด้านหลัง
"น้องสาวเอ๋ย~"
น้ำเสียงหวานใสร่าเริงจนคุ้นเคย
"วิชาคณิตมันยากจนต้องก้มกราบต้นไม้เลยเหรอ คิก ๆ"
เซเล่หันกลับไป
หญิงสาวผมสีทองยาวราวเส้นไหมยืนอยู่ตรงนั้น แสงแดดยามเช้าสะท้อนเส้นผมของเธอเป็ประกาย ดวงตาสีแดงสดเปล่งประกายระยิบระยับราวอัญมณี
ใบหน้างดงามที่เหมือนเซเล่ราวกับส่องกระจก
ต่างกันเพียงรอยยิ้มเ้าเล่ห์ที่ประดับอยู่เสมอ
"เซร่า..."
เซเล่เอ่ยชื่อพี่สาวฝาแฝดออกมา
ยังคงมึนงงไม่หาย เมื่อครู่เธอยังอยู่ในดินแดนน้ำแข็งแท้ ๆ หรือทั้งหมดจะเป็ความฝัน?
เซร่าหัวเราะเบา ๆ
ก่อนใช้นิ้วจิ้มหน้าผากน้องสาว
"คิก ๆ ไหว้ต้นไม้เสร็จหรือยัง~~อีกสิบ นาทีจะถึงเวลาสอบแล้วนะ ขืนไหว้นานกว่านี้..."
เธอหยุดเล็กน้อย
ก่อนยิ้มกว้าง
"ได้กลายเป็โดดสอบแน่นอน คิก ๆ"
เซเล่กำลังจะเถียงกลับ
แต่แล้วเธอก็แข็งค้าง
เพราะมุมขวาล่างของสายตา
จอสีฟ้าจาง ๆ ยังคงปรากฏอยู่
ราวกับไม่เคยหายไป
[เศษดารา : ขอบเขตที่ถูกลืม]
[พร้อมใช้งาน]
[ผู้ : เซเล่ โอบลิวิโอ]
"..."
"...หา?"
คราวนี้เซเล่เริ่มรู้สึกว่า
บางที
ชีวิตนักเรียนอันแสนสงบของเธอ
อาจกำลังจะจบลงจริง ๆ แล้ว...।
3K
