ตอนที่ 8 ณ ร้านหมูกระทะ
(ฮัลโหลน้องนนท์ ตอนนี้อยู่ไหนแล้วคะรีบมาร้านด่วนเลยค่ะ) พี่มะปรางโทรหาทนนท์ด้วยน้ำเสียงตื่นใ
"ใจเย็นๆ นะพี่ปรางเกิดอะไรขึ้นหรอครับ ตอนนี้ผมใกล้จะถึงแล้ว" ทนนท์เอ่ยบอกกับคนปลายสาย วันนี้เขาออกมาทำธุระข้างนอกั้แ่เช้ากำลังจะกลับถึงร้านอยู่พอดีแต่พี่มะปรางก็โทรเข้ามาเสียก่อน
(คนเต็มร้านเลยไม่รู้มาจากไหนกัน โอ๊ย...พี่ตื่นเต้นจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว)
"จริงหรอครับเดี๋ยวผมจะรีบไป อีกห้านาทีเจอกันนะพี่" ทนนท์กดวางสายก่อนจะรีบขับรถตรงไปคาเฟ่ทันที
เมื่อมาถึงร้านก็เห็นคนมากมายกำลังต่อคิวเพื่อเข้าร้านกันอยู่ บางส่วนก็กำลังถ่ายรูปรอบๆ ร้าน โดยที่แต่ละคนต่างก็แต่งตัวจัดเต็มด้วยผ้าทอพื้นเมืองเชียงใหม่
"พี่ปรางผมว่าต้องหาคนมาเพิ่มแล้วล่ะ เราสองคนไม่พอแน่นอน" ทนนท์เดินเข้าไปหาพี่มะปรางที่กำลังวุ่นวายอยู่กับการเสริฟ์ขนม
"ได้ค่ะน้องนนท์เดี๋ยวพี่จะหาคนมาเพิ่มให้"
"คงเป็เพราะน้องเมเพื่อนของน้องนนท์ที่มาไลฟ์สดเมื่อวานแน่เลย เพราะลูกค้าส่วนมากก็บอกว่ามาตามมาจากไลฟ์สดกันทั้งนั้น"
"ผมไปร้องเพลงให้ลูกค้าฟังก่อนดีกว่า เดี๋ยวได้พากันหนีหมด"
"ดีเลยคะ ว่าแต่น้องเมจะมาไหมคะวันนี้"
"มาครับพี่"
ทนนท์หยิบกีตาร์คู่ใจออกมาพลางร้องเพลงคลอไปกับเสียงดีดกีตาร์ เขาทักทายลูกค้าด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มที่ดูจริงใจ นานมากแล้วที่เขาไม่ได้รู้สึกมีความสุขมากขนาดนี้
"ดีใจด้วยนะ วันนี้คนเต็มร้านเลย" เมริณเดินเข้ามาหาทนนท์ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
"มาเเล้วหรอ ขอบคุณมากนะเธอ วันนี้ยอดขายดีมากแล้วยังมีออเดอร์ที่สั่งออนไลน์อีกนี่ผมต้องหาพนักงานมาเพิ่มเลย"
"ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก ร้านนายมันดีอยู่เเล้วขาดก็เเต่ช่องทางโปรโมท ต่อไปนายต้องอัพเพจทุกวันนะดูสิมีเเต่คนชมว่าเ้าของร้านหล่อ" เมริณกวาดสายตามองไปรอบๆ ร้าน ลูกค้าบางคนยังแอบมองมาที่ทนนท์เป็ระยะๆ อยู่เลย
"ไม่ขนาดนั้นหรอก" ทนนท์เกาหัวด้วยท่าทางเขินอาย
"นี่..มัวเเต่อาย รีบไปทำขนมสิ เดี๋ยวฉันช่วยเสริฟเเต่ต้องมีค่าตัวเป็หมูกระทะนะ"
"ไม่มีปัญหาอยู่แล้วเดี๋ยวผมเลี้ยงเอง จริงสิ..เธออยากไปเที่ยวด้วยนี่เอาไว้วันหลังผมจะเป็ไกด์พาเที่ยวเอง"
"จริงนะ ห้ามเปลี่ยนใจล่ะ" ดวงตากลมเป็ประกายขึ้นมาทันที
"ไม่เปลี่ยนใจแน่นอน"
ณ ร้านหมูกระทะ
"เหนื่อยมากเลยสิวันนี้" เมริณเอ่ยถามคนตรงหน้าออกไปพลางคีบเอาเนื้อหมูวางบนกระทะไปด้วย
"ก็เหนื่อยนะแต่มีความสุขมากกว่า เอาจานมาเดี๋ยวผมคีบให้"
"ไม่ต้องเลย ฉันทำเองได้"
"อย่าดื้อสิครับเป็แฟนกันอยู่ลืมแล้วหรอ" ทนนท์มองเมริณด้วยสายตาพราวระยับอย่างหยอกล้อ
"แฟนปลอมๆ ย่ะ งั้นเอาแก้วมาจะไปเติมน้ำให้" เมริณมองค้อนทนนท์ไปหนึ่งทีก่อนจะส่งจานไปให้เขา ส่วนเธอก็หยิบแก้วเอาไปเติมน้ำให้
"อยากกินกุ้งไหม" ทนนท์ชี้ไปยังกุ้งตัวโตที่อยู่ตรงหน้า
"ไม่เอาหรอกฉันี้เีแกะ มันเลอะมือ"
"แล้วมีผมไว้ทำอะไรล่ะ เดี๋ยวย่างเเละเเกะเปลือกให้เอง เธอรอกินอย่างเดียวก็พอ"
"น่ารักนะเนี่ยวันนี้" เมริณมองทนนท์ที่กำลังเเกะกุ้งให้เธออย่างตั้งใจ
อดนึกถึงสมัยมัธยมไม่ได้ที่เธอกับทนนท์จ้องแต่จะทะเลาะกันทุกวัน ตัดภาพมาตอนนี้..ทนนท์กำลังแกะกุ้งให้เธออยู่ตรงหน้านี่เอง ไม่คิดไม่ฝันว่าเธอจะญาติดีกับเขาได้
"ก็ผมเป็คนน่ารัก ใครๆ ก็บอกแบบนี้" ทนนท์มองเมรินท์อย่างทะเล้น
"ฉันไม่ชมแล้วเดี๋ยวนายเหลิงไปมากกว่านี้" เมริณหยิบกุ้งที่ทนนท์เเกะไว้ยัดใส่ปากเขาทันทีด้วยความความหมั่นใส้
"เฮ้ย...ใจร้าย นี่ผมบริการอย่างดีเลยนะ"
"ปลอมมาก" เมริณพูดพลางส่ายหัวเบาๆ
"ว่าแต่เื่นิยายไปถึงไหนเเล้ว" ทนนท์เปลี่ยนเื่คุยบ้าง เขาถามถึงนิยายของเธอเผื่อมีเื่ที่เขาพอจะช่วยได้บ้าง
"ก็มีเริ่มวางพล็อตไว้บ้างแล้วล่ะ"
"แนวไหนหรอ บอกได้ไหม"
"ยังไม่ถึงเวลา จะให้อ่านทีเดียวตอนเเต่งเสร็จเเล้ว" เมริณไม่ยอมบอก ตอนนี้เธอมีพล็อตเต็มหัวไปหมดแต่เลือกได้แล้วล่ะะว่าจะแต่งเื่อะไรดี
"ผมจะรอ.."
"ที่นี่มีพวกขนมไหม ฉันเริ่มอิ่มเเล้ว"
"มีไอศกรีมชาเขียวอร่อยมากเลยนะ เดี๋ยวเอามาให้ลองเธอต้องชอบเเน่นอน" ทนนท์อาสาไปตักไอศกรีมให้ ไม่นานเขาก็กลับมาพร้อมกับไอศกรีมสองถ้วยในมือ
"โห..อร่อยจัง ร้านนายน่าจะมีขายบ้างนะ" เมริณรีบเสนอความคิด
"ก็เคยทำนะ แต่ชาเขียวที่ซื้อมามันไม่ค่อยหอมไม่ถูกใจผมสักเท่าไหร่"
"งั้นไปไร่ชากันไปซื้อจากแหล่งโดยตรง เดี๋ยวนี้ที่ไหนก็มีแบ่งขายกันหมดเเล้ว ไม่จำเป็ต้องซื้อสต๊อกมาเยอะๆ ลองซื้อถุงเล็กๆ มาลองกันก่อน"
"ถือเป็ความคิดที่ดีนะ งั้นวันหยุดร้านเดี๋ยวเราไปกัน"
"ฉันจะเอาเื่ชามาเขียนในนิยายด้วย" เมริณยิ้มออกมาเมื่อคิดเนื้อเื่ดีๆ ออกแล้ว
"หรือผมจะลองเอาชาเขียวมาผสมกับขนมตะโก้เผือกดีนะ" ทนนท์เองก็มีความคิดดีๆ เช่นกัน
"ความคิดดีนี่ น่าลองนะจะต้องออกมาดีเเน่นอน แค่พูดก็อยากกินแล้ว"
^____________________^
สนุกไม่สนุกยังไงฝากติชมกันด้วยนะคะ
ขอคนละเม้นเพิ่มกำลังใจให้ตะวันรัตน์นักเขียนมือใหม่ด้วยน้าาาาา
708
