สายลมโบกโบยพัดพากลิ่นโลหิตสดๆลอยร่องไปตามสายลม มวลอากาศเลยจุดเยือกแข็ง บรรยากาศเสียดแทงทุกอณูบนร่างกาย
หลี่ซานสวมชุดสีขาวดั่งหิมะที่ขาดเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อยพร้อมทั้งเส้นผมที่ยุ่งเหยิงกับเืที่เปรอะเปื้อนอยู่ตามร่างกาย ในขณะที่เขากำลังจ้องมองไปรอบๆ สายตาเขานิ่งและลึกลับราวกับบ่อน้ำไร้จุดสิ้นสุด
หลี่ซานเข้าใจสถานการณ์ทุกอย่างเป็อย่างดี แต่ถึงกระนั้นการแสดงออกบนใบหน้าก็มิได้เปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่น้อย
“หลี่ซานไอ้บัดซบส่งศิลามาซะแล้วข้าจะให้เ้าตายอย่างรวดเร็ว!”
“หลี่ซานหยุดดิ้นรนโดยไร้ประโยชน์ ยังไงวันนี้เ้าก็ไม่มีทางที่จะหนีรอดไปได้อีกต่อไป รีบส่งศิลานั้นมาซะ มันไม่ใช่สิ่งที่เ้าจะไว้ได้แต่เพียงผู้เดียว!”
“ฮ่า...ฮ่า...ฮ่า ไอตัวโง่งมทั้งหลายพวกเ้าบอกมันไม่ใช่สิ่งที่ข้าจะไว้ได้แต่เพียงผู้เดียวกระนั้นเรอะ? แต่พวกเ้ามีสิทธิ์งั้นสินะ?!”
“เ้าหัวเรอะอันใด? รีบส่งมาแล้วข้าจะให้เ้าเหลือศพสภาพสมบูรณ์!”
อั๊ก!
หลี่ซานกระอักเืออกมากองโต มุมปากยิ้มหยันโลกหล้าสายตาจับจ้องไปยังกองทัพที่นำโดยจิ้งจอกเฒ่ารวมไปถึงเหล่าหนุ่มสาวที่พรั่งพร้อมไปด้วยพร์ แต่คำพูดที่เขาได้ยินก็มีแต่เพียงความโลภ และ เสียงก่นด่าสาบแช่ง
“ฮ่าๆ อยากได้สิ่งนี้สินะ?”
สิ้นเสียงศิลาสีดำขลับส่องแสงหลากสี ปรากฏอยู่บนมือของหลี่ซานก่อนที่เขาจะยกขึ้นมาช้าๆ สายตานับล้านๆคู่พร้อมรอยยิ้มชั่วร้าย แสดงความโลภออกมาชัดเจน
“อยากได้กันมากสินะ? อย่าหวัง!!”
“หยุด เ้าจะทำบัดซบอันใด?”
แกร๊ก!
รอยร้าวพรันปรากฏขึ้นบนศิลา กองทัพที่รายล้อมเบ้าตาแทบถล่นออกมา ความรู้สึกถึงความตายคืบคลานเข้ามาจนเส้นขนทั่วร่างตั้งชัน ขาทั้งสองข้างเริ่มก้าวถอยหลัง
วูบ!
บรึม!
เสียงะเิเสมือนวันโลกาวินาศดังสะท้อนไปไกลนับแสนล้านลี้ ผืนดินทั้งหมดแตกกระจาย จักวาลดำมืดแยกออกเป็หลายๆส่วน พายุมิติที่มีแรงดึงดูดมหาสารปรากฏออกมานับแสนล้าน ผืนแผ่นดินที่เคยกว้างใหญ่สลายหายไปตามสายลม บางส่วนก็พึ่งดิ่งเข้าไปในพายุมิติที่แสนดำมืด 1 จักวาลกว้างใหญ่ล่มสลายลง ศิลาหายสาบสูญไป....