สัญญาจำนน_End

        นายหัวครรชิต พา วิรดา เดินจนมาถึงบ้านพักตากอากาศของเขา โดยไม่ยอมพูดอะไรกันเลยตลอดทาง

        “ชอบมันมากใช่ไหม?” นายหัวครรชิต เอ่ยถามขึ้น เมื่อพา วิรดา ขึ้นมาอยู่บนห้องนอนเรียบร้อยแล้ว

        “ใครคะ?” วิรดา ถามแบบกวนๆ เพราะเธอรู้ว่า นายหัวครรชิตหมายถึงใคร

        “จะใครซะอีกล่ะ ก็ไอ้เอกภพนั้นไงล่ะ” นายหัวครรชิต กล่าวอย่ากระแทกกระทั้น

        “ทำไมพี่ชิตคิดอย่านั้นล่ะคะ?” วิรดา ถามขึ้นอีกรอบ

        “ฮึ! ก็คุยกันออเซอะซอเลอะกันซะอย่างนั้น แถมยังจะมาส่งกันอีก” นายหัวครรชิต ตอบด้วยอารมณ์หงุดหงิด

        “คุณภพ เขาก็ดีนี้ค่ะนิสัยดีด้วย แล้วทำไมดาจะไม่ชอบล่ะ” วิรดา เอ่ยไม่มองหน้า นายหัวครรชิต

        “อุ้ย!..” วิรดา พูดจบก็ถูกมือใหญ่ดึงร่างบางเข้ามาหาตัวโดยพลัน

        “อย่าแม้แต่จะคิด เพราะเธอยังต้องอยู่กับฉัน และห้ามที่จะไปชอบใครหน้าไหนโดยเด็ดขาด” ชายหนุ่มพูดด้วยอารมณ์ขุ่นมัว

        “ดาจะชอบใครมันก็เรื่องของดา ทีพี่ชิตยังชอบคุณดาวได้เลย แล้วทำไมดาจะชอบคุณภพไม่ได้ล่ะ” วิรดา เถียงตอบกลับ

        “เธอกับฉันมันคนละแบบกัน เพราะเธอยังต้องอยู่ขัดดอก ชดใช้หนี้ให้ฉัน ไม่มีสิทธิ์ที่จะมาเอ่ยอ้างเหตุผลอะไรทั้งสิ้น” คำพูดนั้นทำให้ วิรดา เงยขึ้นมองหน้า นายหัวครรชิต ด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวในจิตใจ

        “ดามันก็แค่ตัวขัดดอกและชดใช้หนี้ให้พี่เท่านั้น ไม่มีค่าไม่มีราคาอะไร แต่อย่าลืมนะคะ ว่าดาก็เป็นคน และมีหัวใจเหมือนกัน และหากวันใดดาใช้หนี้พี่หมด ต่อไปเราก็อย่าได้มาเจอกันอีกเลย” วิรดา  เอ่ยออกไปด้วยจิตใจอันบอบช้ำ และสุดทน

        “ฮึ! ที่พูดนี้อยากจะไปหาไอ้หมอนั้นมันเร็วๆ ใช่ไหม ฝันไปเถอะ! อย่าหวังว่าจะไปจากฉันได้ง่ายๆ” ว่าแล้ว นายหัวครรชิต ก็ก้มลงมาประกบปากเข้ากับปากบางจิ้มลิ้มอย่างรุนแรง

        “อื้อออ” วิรดา ทั้งทุบทั้งตีไปที่อกแกร่งชองชายหนุ่ม ที่เขาทำรุนแรงกับเธอ จนเธอรู้สึกเจ็บทั้งกายเจ็บทั้งใจ สักพักเมื่อ นายหัวครรชิต เรียกสติกลับคืนมาได้ ก็เริ่มผ่อนคลายความรุนแรงลงไปเรื่อยๆ จนเหลือแต่ความนุ่มนวล เร้าร้อนอยู่ในที

        นายหัวครรชิต เริ่มปลดเปลืองเสื้อผ้าทั้งของตัวเขาและของเจ้าหล่อนออกจากตัวจนหมดไม่เหลือติดตัวกันเลยสักชิ้น แล้วดันร่างบางให้ล้มลงไปบนเตียงนอนคิงไซส์ และตามทาบทับด้วยร่างหนาแกร่งบึกบัน ปากชายหนุ่มก็ยังคงทำหน้าที่จูบ ดูดซับความหวานจากปากบางจิ้มลิ้มไม่ยอมปล่อย

        นายหัวครรชิต ก็ทำการแยกขาเรียวเล็กทั้งสองข้างออกจากกัน ด้วยขาแกร่งบึกบึนของเขา

        “อื้ออ!..” ชายหนุ่มสอดประสานแกนกายเข้าไปจนสุดทางรัก แล้วเริ่มขยับเข้าออกไปมาช้าๆ และเร็วตามลำดับ จนความสุขแตกกระจายขาวโพนจนเต็มโพรงรักอันอ่อนนุ่มชุ่มฉ่ำของ วิรดา

        เมื่อกิจกรรมที่ทำกันได้จบลงไป วิรดา สุดแสนจะเหนื่อยอ่อนล้าไปทั้งตัวและหัวใจ จนแทบจะไม่มีแรงต่อต้านทัดทานอะไรได้อีกแล้ว หันหลังเอียงข้างให้ นายหัวครรชิต ร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาจจะทนฝืนได้อีกต่อไป

        “ร้องไห้ทำไม ไม่อยากเป็นของพี่ ไม่อยากอยู่กับพี่มากนักใช่ไหม?” นายหัวครรชิต ตะคอกถามอย่างพาลๆ

        “ยังไงดาก็ต้องอยู่กับพี่ แล้วพี่จะเอาอะไรกับดากันนักหนา ดายังเจ็บไม่พอใช่ไหม ต้องให้ดาทำยังไง พี่ถึงจะสาสมกับใจ สาสมกับการชำระหนี้” วิรดา หันกลับไปตวาดใส่ชายหนุ่มอย่างเหลืออด

        “ยัง.. ยังไม่พอ ดาจะต้องชดใช้ให้พี่ทั้งตัวและหัวใจ” นายหัวครรชิต เอ่ยว่าตอบหญิงสาวตรงหน้าด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิดที่ได้ยินหญิงสาวกล่าวออกมาอย่างนั้น เหมือนกับว่าเจ้าหล่อนไม่ต้องการที่จะอยู่กับเขาอย่างนั้นแหละ

        “พี่ชิต! พี่มันคนเห็นแก่ตัวที่สุดเลย คนบ้า!” วิรดา เอ่ยต่อว่าชายหนุ่มทั้งน้ำตา

        “ใช่พี่มันคนเห็นแก่ตัว และพี่จะไม่ยอมให้ดาไปชอบพอคบหากับไอ้เอกภพ นั้นเด็ดขาด อย่าได้หวังเลย” ว่าแล้ว นายหัวครรชิต ก็พลิกร่างบางกลับมาเผชิญหน้ากับตน และขึ้นทาบทับอีกรอบ และเริ่มดำเนินการจัดการคนตัวเล็กให้อ่อนระทวยอยู่ใต้ร่างหนาแกร่งบึกบึนของชายหนุ่มอีกรอบ และอีกรอบๆ ในการทำกิจกรรมเข้าจังหวะ ที่ชายหนุ่มไม่มีวันเบื่อ และจะไม่เบื่อที่ได้ทำกับผู้หญิงใต้ร่างคนนี้

        ซึ่งกิจกรรมเข้าจังหวะของทั้งสองก็ได้ดำเนินไป จนกระทั้งถึงรุ่งสาง จนหมดเรี่ยวแรงกันไปตามๆ กัน วิรดา หลับใหลลงบนอกแกร่งหนาบึกบึนนั้นทันที ที่กิจกรรมจบสิ้นลง

๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔