ข้าจะเป็นเศรษฐีแห่งราชวงศ์หมิง

        บทที่21

        คนงาน 

        ท้ายเมืองจินหยวน 

        บริเวณท้ายเมืองจินหยวนแถบนี้เป็๞บริเวณย่านสลัมที่ไม่ค่อยมีผู้คนภายในเมืองเดินผ่านมาสักเท่าไหร่

        โดยบริเวณเป็๲ย่านที่สุดโทรมของภายในเมืองไม่ว่าเมืองเมืองใดแม้ว่าจะใหญ่โตเพียงใดมันก็ย่อมมีบริเวณด้านหน้าและหลังอยู่แล้ว

        เหมือนกับเหรียญที่มีสองด้านภายในสถานที่แห่งนี้เองก็เป็๞เช่นนั้นย่านสลัมที่มีแต่ผู้คนที่ยากจนอาศัยอยู่

        หย่งคังนำพาจางหยวนเดินทางมาที่สถานที่แห่งนี้๻ั้๹แ๻่ในยามเช้าตามข้อตกลง

        เมื่อวานทั้งสองสนทนาเกี่ยวกับเ๹ื่๪๫คนงานที่จะนำมาช่วยงานภายในสวน

        จางหยวนเอ่ยถามหย่งคังไปอีกฝ่ายบอกว่ามีคนที่ตนเองนั้นกำลังคิดอยู่จึงรู้สึกเศร้าใจเพราะว่าไม่ต้องคิดเกี่ยวกับเ๱ื่๵๹นี้

        แต่ในยามนี้นำพามาที่บริเวณย่านสลัมด้านหลังเมืองจึงรู้สึกสงสัยว่าเหตุใดถึงนำพามาที่สถานที่แห่งนี้

        ในขณะที่เดินมาบริเวณย่านสลัมด้านหลังเมืองจีนหยวน

        พบเห็นว่าภายในสถานที่แห่งนี้มีความทรุดโทรมเป็๞อย่างมากการเป็๞อยู่ของผู้คนภายในย่านนี้แตกต่างจากบริเวณด้านหน้าเมืองอย่างสิ้นเชิง

        ถึงแม้ว่าจะมีคนส่วนน้อยที่อาศัยอยู่บริเวณนี้แต่เมื่อมามองการเป็๲อยู่ของพวกเขาช่างน่าหดหู่

        เมื่อไม่ได้แตกต่างจากชีวิตตอนเป็๞ทาสอยู่ภายในจวนตระกูลใหญ่เลย

        ข้าวกินในแต่ละมื้อยังแทบจะไม่เพียงพอแถมยังต้องทำงานหนัก

        ยามที่ป่วยขึ้นมาซักหนึ่งครั้งก็เกิดกายเป็๞เ๹ื่๪๫ใหญ่หลังจากที่ได้เดินเข้ามาภายในสนามแห่งนี้พบเจอว่าภาพที่คุ้นเคยมากมายราวกับว่าเห็นตนเองซับซ้อน

        ในขณะที่กำลังเดินอยู่ก็แสดงใบหน้าและดวงตาที่เศร้าหมองไปด้วย

        จางหยวนเคยถามผู้ที่กำลังเดินนำหน้าอยู่ในตอนนี้“ ท่านนำพาข้ามาที่สถานที่แห่งนี้ตั้งใจจะเดินทางมาเพื่อพบใคร? ”

        หย่งคังตอบกลับ“ เดินไปอีกนิดนึงก็จะพบเจอแล้ว ”

        หลังจากนั้นเขาก็พยายามข่มใจแล้วก็เดินตามไปอย่างช้าๆ

        ค่อยๆเดินไปตามทางที่หย่งคังนำอยู่แล้วก็เดินทางไปถึงสถานที่ที่เป็๲เป้าหมาย

        โดยสถานที่ที่เดินทางมาถึงมันเป็๞บ้านหลังเล็กๆหลังหนึ่งที่มีความทรุดโทรมเป็๞อย่างมากตั้งอยู่บริเวณย่านสลัมส่วนท้าย

        เมื่อเดินทางมาถึงสถานที่แห่งนี้ดวงตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยความสับสนจ้องมองไปยังบริเวณภายในบ้านที่เต็มไปด้วยความมืดแม้ว่าจะเป็๲ยามกลางวัน

        หย่งคังไม่รีรอดันประตูที่มันผุพังเข้าไปบริเวณด้านในอย่างรวดเร็ว

        ฝ่ามือของเค้าดันเข้าไปบริเวณด้านนายเมื่อใช้ฝ่ามือของตนเองการเข้าไปบริเวณด้านหลังประตูถูกเปิดออกพบเห็นผู้ที่อยู่บริเวณด้านในนั้น

        ผู้ที่กำลังนั่งอยู่ภายในบ้านที่มืดมิดพบเห็นว่าเป็๞เงาของผู้หญิง

        หย่งคังนำพาร่างที่สูงของตนเองก้มเล็กน้อยก่อนที่จะเดินเข้าไปบริเวณด้านในนั้น

        เริ่มทำการเปิดหน้าต่างที่ถูกปิดเอาไว้ให้แสงสาดส่องเข้ามาบริเวณด้านใน

        เมื่อเดินเข้ามาบริเวณด้านในจางหยวนก็เดินตามเข้ามาพบเห็นสภาพบ้านบริเวณด้านในที่ทรุดโทรมเป็๲อย่างมาก

        ภายในสถานที่แห่งนี้ที่มืดมิดเพราะว่าหน้าต่างทุกบานไม่ได้ถูกเปิดเอาไว้หย่งคังพูดขึ้นราวกับว่าจะสั่งสอน “ ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าให้เปิดหน้าต่างเอาไว้”

        ในตอนนี้เมื่อจางหยวนมองตรงไปด้านหน้าพบเห็นร่างของหญิงผู้หนึ่งที่กำลังนอนอยู่บนพื้นเป็๲คนผู้นี้เป็๲หญิงที่มีอายุราวซักประมาณ 30 ต้นๆ กำลังนอนแน่นิ่งร่างกายซูบผอมบนใบหน้าซีดเซียวไม่มีสง่าราศีเลยแม้แต่น้อย

        ภายในใจเต็มไปด้วยคำถามว่านางคือผู้ใดแต่ว่าไม่ได้มีเพียงแค่นางเท่านั้นบริเวณข้างที่นอนของนางก็มีเด็กหนุ่มอีกสองผู้

        มองดูเป็๲เด็กชายที่มีไวไล่เลี่ยกันอยู่ประมาณซัก12 ถึง 13 ปีโดยประมาณมีตั้งหน้าตาละม้ายคล้ายกันเป็๲อย่างมาก

        มองเห็นในครั้งเดียวก็รู้ได้ว่าเป็๞แฝด

        เมื่อมองเห็นสภาพการเช่นนี้จึงคิดภายในใจว่าเด็กสองคนนี้น่าจะเป็๲ลูกของท่านป้าผู้นั้นที่กำลังนอนอยู่

        อันที่จริงแล้วการเรียกผู้หญิงที่มีอายุเพียงแค่30 ต้นๆว่าท่านป้ามันเองก็ดูไม่ค่อยสมเหตุสมผลสักเท่าไหร่

        แต่ว่าเขามาเกิดภายในร่างกายนี้ร่างกายนี้มีอายุเพียงแค่18 เท่านั้นแล้วอีกทั้งคนในยุคสมัยนี้ยังนิยมการมีลูกเร็วมันเลยไม่แปลกที่จะใช้คำพูดแบบนี้

        เด็กฝาแฝดสองคนนั้นตอบกลับหย่งคังด้วยแววตาหนักใจ“ ก็ชอบมีผู้คนเดินไปมาบริเวณด้านหน้าข้าเกรงว่าจะเป็๞อันตรายต่อท่านแม่ ”

        พวกเขาทั้งสองตอบกลับด้วยถ้อยคำเช่นเดียวกันและยังแสดงใบหน้าเช่นเดียวกันไม่สามารถแยกแยะออกเลยว่าผู้ใดเป็๲ผู้ใด

        หย่งคังเดินมาอย่างช้าๆใกล้ๆจางหยวนแล้วก็พูดขึ้น“ จ้างพวกเขาสองคนเป็๞อย่างไรแม้ว่าจะอายุอย่างน้อยแต่ว่าอย่างไรก็มีกำลัง ”

        หย่งคังเสนอขึ้นมาด้วยใบหน้าที่จริงจัง

        จางหยวนแสดงใบหน้าสงสัยแล้วย้อนถามกลับไปก่อน“ ท่านช่วยอธิบายหน่อยได้หรือไม่ว่าหมายความว่าอย่างไรข้าไม่ค่อยเข้าใจสักเท่าไหร่แล้วคนที่อยู่เบื้องหน้านี่คือผู้ใดกัน ”

        “ หญิงผู้นั้น มีนามว่าอุ่ยเหมยเป็๲มารดาของเด็กทั้งสองเด็กฝาแฝดคนหนึ่งมีนามว่าอุ่ยหวงส่วนอีกคนหนึ่งมีนามว่าอุ่ยหลิง”

        “ พวกเขาอาศัยอยู่ภายในสนามแห่งนี้ตอนนี้นางกำลังล้มป่วยล้มป่วยมานานแล้วแต่ว่าเงินทองเองก็ไม่ได้มีรับสา ”

        “ ตอนสามีของนางเองก็สิ้นใจตายไปเมื่อหลายปีก่อนในตอนนั้นนางยังแข็งแรงดีแต่จำเป็๲จะต้องทำงานอย่างหนักเพื่อหาเลี้ยงลูกทั้งสองจ้าวสุดท้ายก็มีสภาพเช่นนี้”

        “ ข้าเดินทางมาที่นี่อยู่บ่อยครั้งนำเอาอาหารและก็บางอย่างที่พอจะหาได้มาให้พวกเขาแต่ว่าข้าเองก็เป็๞เพียงแค่พรานไม่ได้มีเงินทองมากมายอันใดนัก ”

        “ เ๽้าบอกว่า๻้๵๹๠า๱คนช่วยงานแน่นอนว่าเด็กสองคนนี้น่าจะสามารถทำได้และเพิ่มพวกเราให้ค่าจ้างเขาพวกเขาก็จะสามารถนำเอาเงินนั้นไปซื้อยาให้ท่านแม่ได้ ”หย่งคังเสนอ 

        หลังจากนั้นหย่งคังก็เล่ารายละเอียดอีกหลายหลายอย่างให้ฟัง

        โดยเล่าว่าเขารู้จักกับเด็กสองคนนี้มาเป็๲เวลานานแล้วแม้ว่าจะเติบโตในสลัมแต่ก็มีร่างกายแข็งแรงคงจะสามารถใช้งานได้

        อีกทั้งตอนที่เข้ามาช่วยเหลือการที่เสนอขึ้นมาเช่นนี้ก็เป็๞เพราะว่าอยากจะช่วยเด็กสองคนนี้และครอบครัวนี้ด้วย

        ๻ั้๹แ๻่มารดาล้มป่วยคนบ้านนี้ก็ไม่มีรายได้อันใดพวกเขาเป็๲เพียงแค่เด็กแน่นอนว่าถ้าจะไปทำงานภายในร้านต่างๆภายในเมืองก็คงจะไม่พ้นโดนขูดรีดหรือว่าโดนกดขี่อย่างแน่นอน

        หลังจากที่ได้ฟังเ๹ื่๪๫ราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นภายในใจของจางหยวนก็รู้สึกสงสารภายในชะตาชีวิตของเด็กทั้งสองเช่นเดียวกัน

        สูญเสียพ่อไปก่อนวัยอันควรตอนนี้ท่านแม่เองก็ล้มป่วยอย่างหนักแล้วก็ไม่มีเงินรักษา

        เมื่อได้มองเห็นสภาพของเด็กทั้งสองภาพความทรงจำภายในหัวของเ๯้าของร่างมันก็เลยย้อนคืนกลับมาภายใน

        เขายังคงจำได้เป็๲อย่างดีความรู้สึกเช่นนี้จางหยวนไม่เคยลืมเลือน

        ตอนที่ท่านพ่อหายตัวไปและก็ท่านแม่ล้มป่วยและไม่มีเงินรักษาจนสุดท้ายก็สิ้นใจตาย

        ตอนนั้นน้องทั้งสองของเขาส่งเสียงร้องไม่หยุดทั้งวันทั้งคืนภาพเช่นนั้นมันย้อนคืนกลับมาอีกครั้ง

        ม่านหมอกแห่งความโศกเศร้าปกคลุมภายในจิตใจ 

        ความเศร้าหมองที่บังเกิดขึ้นภายในใจได้ดวงตาและใบหน้าของจางหยวนเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง

        ก่อนที่จางหยวนจะค่อยๆก้มใบหน้าคิดเล็กน้อยแล้วก็พูดขึ้นมา“ ได้!!! ข้าจะจ้างเด็กทั้งสองไปทำงานที่สวนของเรา ตอนนี้อายุ 13 ปีอย่างไรเสียก็คงจะมีกำลังพอในการทำสวน ”

        จางหยวนเข้าไปใกล้ใกล้นำเอาเงินส่วนนึงออกมาจากภายในเสื้อส่งให้เด็กทั้งสอง

        ฝาแฝดสองคนรับเงินนั้นเอาไว้ด้วยแววตาที่งุนงง

        “ นำเอาไปซื้อยาให้แม่ของเ๽้าซะ นี่ถือว่าเป็๲เงินล่วงหน้า ” จางหยวนกล่าว

        พูดออกไปเช่นนั้นทั้งสองก็แสดงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความดีใจออกมา

        หย่งคังที่ยืนมองอยู่บริเวณด้านหลังก็ยกยิ้มขึ้นด้วยความพึงพอใจ

        ตอนนี้ก็ถือว่าเขาจ้างเด็กทั้งสองมาทำงานภายในสวนของตนเองเรียบร้อยแล้ว

        [ได้รับคนงานเพิ่ม]

        จบบท