โซ่ตรวนใจ

        ค่ำคืนนั้นที่ผับ Highlights

        วินัยนั่งดื่มเบียร์รอเพื่อนรักจวน5ทุ่ม เสียงนักร้องเพลงหญิงผิวสีทำให้วินัยเคลิ้มรับอารมณ์สุนทรีย์ในเพลงยุค 70 ร่างของสูงใหญ่แทรกนักท่องราตรีเต็มผับเข้ามานั่งตรงกันข้ามเพื่อนรัก “ทำไมมาสายวะ” อนูปกวักมือเรียกพนักงานให้มาเช็คบิล “เราไปหาที่นั่งเงียบๆคุยกัน ฉันมีเรื่องสำคัญจะคุยกับนาย” วินัยกระดกขวดขึ้นดื่มจนหมด กระแทรกขวดลงบนโต๊ะเบาๆ “ฉันก็มีเรื่องจะคุยกับนายเหมือนกัน อกจะแตกตายแล้วโว้ย”

        สองหนุ่มรีบออกมาจากผับ ต่างคนต่างขับรถเก๋งคนละคันมุ่งหน้าไปทางทิศเหนือ อนูปเลี้ยวเข้าไปจอดที่ปั้มน้ำมันใกล้ที่ัพัก วินัยล็อคประตูรถเก๋งรีบวิ่งมานั่งคันเดียวกันกับอนูป “นายมีปัญหาอะไรวะ หน้าตาเครียดจัด” อนูปสงสัยเมื่อพบสีหน้าที่เคร่งครึม “การุซิงห์ ติดต่อกับพ่อฉันเมื่อวาน ไม่รู้ว่าคุยกันแบบไหน ถูกคอกัน ขอฉันให้จีย่า นายรู้อะไรไหม พ่อของฉันตอบตกลงไม่ถามฉันสักคำ” อนูปกลั้นหัวเราะไว้ ทำสีหน้าเคร่งครึมตาม “Say Nooo แค่นั้น ไม่ยากเลยวะ” วินัยจับมือเพื่อน “ครั้งนี้ Say No ไม่ได้ มาเฟียตัวพ่อเลย นายรู้อะไรไหม รัฐมนตรียังเกรงใจ ใครบอกว่ากฏหมายอเมริกาศักดิ์สิทธิ์วะ” วินัยถอนหายใจออกมา “นายไม่ชอบจินนี่เหรอว่ะ”

        “ชอบ สวย เซ็กซี่ เปรี้ยว แต่ไม่ใช่สเป็กที่ฉันจะรัก นายเข้าใจคำว่ารัก...หรือเปล่าวะ” วินัยอึ่งเพราะ อนูปยื่นภาพของนาตาลีในมือถือในวินัยดู วินัยตาโตขึ้นร้องถาม“นายเจอเธอที่ไหน เธอย้ายไปอยู่New York” ปลายนิ้วมือของอนูปเคาะพวงมาลัย “เธอเล่าให้ฟังถึงการเปลี่ยนแปลงของพี่อรุณสาเหตุคืออารีน่า ซึ่งมันหมายถึงอารีน่าทำให้ทั้งสองเลิกกัน” รถเก๋งของอนูปเลี้ยวออกมาจากปั้มน้ำมัน ชายหนุ่มขับมุ่งหน้าไปเรื่อยๆ “เดียวก่อน เท่าที่ฉันสืบมาได้ อารีน่าไม่ใช่สาเหตุนะโว้ย มันมีเรื่องหุ้นส่วนในโรงพยาบาลด้วย นายวิเคราะห์ผิดๆไม่ได้”

        อนูปจอดที่ริมถนนริมแม่น้ำสายเล็กๆที่เเยกสายน้ำมาจาก

        Chattahoochee

        River เสียงกระทบขวดเบียร์ดังขึ้น “Cheers” ทั้งคู่ลงมานั่งริมตลิ่งแม่น้ำ วินัยชี้ไปที่คอนโด Iron Wings ห่างจากโรงพยาบาล St.Thomas 2 ไมล์ “นายรู้อะไรหรือเปล่า ตอนนี้หุ้นโรงพยาบาล St.Thomas ขึ้นจากราคาที่พี่ชายถือหุ้นในตอนนั้นถึง 140% หุ้นพวกนั้นมีจำนวนมากกว่าพอสมควร แต่ไม่มีใครรู้ว่า พี่อรุณเหลือเท่าไร หายไปไหน และมันกระจายไปในมือของใคร” วินัยอ่อนเสียงลงเพราะ อนูปหันมองหน้าเพื่อน “หุ้นทั้งหมดมีมูลค่า 10 ล้านเหรียญ ฉันเจอข้อมูลในไดอารี่ และพี่ก็ขายสร้าง ตึกผ่าตัดใหม่แยกออกมา”

        “แต่ฉันมั่นใจว่า มันถูกเปลี่ยนมือมากกว่า และนาตาลีไม่ยอมบอกความจริง มันเลยทำให้พี่อรุณเลิกกับเธอ” เหตุผลเรื่องนี้ทำให้อนูปรู้สึกว่ามันน่าเชื่อถือได้ “แล้ว อารีน่าเข้ามาทำอะไรวะ” อนูปรู้สึกสับสนจับต้นชนปลายไม่ถูก “เอาอย่างนี้ เรื่องของหุ้นมันเกิดขึ้นก่อนที่อารีน่าจะเอ็นเทอร์ หรือ เข้ามา” อนูปขมวดคิ้วพยายามเชื่อวินัย “และเมื่ออารีน่าเข้ามา ทรัพย์สมบัติที่มีมันน้อยมาก พี่อรุณก็ให้เธอดูแล ตรงนี้ ทำให้ทั้งคู่เกิดมีปฏิสัมพันธ์กัน” อนูปนั่งฟังอย่างตั้งใจ “นายกำลังจะบอกว่า นาตาลีถูกเลิกก่อน ต่อมาพี่อรุณถึงรักอารน่าใช่ไหม”

        “แต๊ะๆ” เสียงดีดนิ้วสองครั้ง “ใช่แล้วโว้ย” อาการเมาของวินัยทำอนูปยิ่งสับสนเพิ่มขึ้น “นายเมาจะจำอะไรได้วะ” วินัยชกหัวไหล่เพื่อน “เมาแบบรู้ตัว ไม่กินต่อก็ได้ ฟังเรื่องของฉันต่อ” วินัยโยนขวดเบียร์เปล่าทิ้ง “มันหมดแล้วนายจะกินต่อได้ไงวะ ไอ้บ้า ฉันโทรหาดานิมดีกว่ามารับตัวนายไปนอน”

        “เฮ้ยยย รอก่อน ฟัง” วินัยนอนหงายราบลงบนพื้นสนามหญ้า “ฉันพบอะไรบางอย่างผิดปกติในธุระกิจของ การุซิงห์ มันส่งกลิ่นออกมา ฉันคิดว่า การขายเหล็กเส้นก่อสร้าง เหล็กบางท่อนยัดยาเสพติด” อนูปรีบปิดปากเพื่อน “พอได้แล้ว เงียบก่อน ถ้าใครได้ยิน พวกเราเป็นผีเฝ้าป่าช้าตรงนี้” เสียงรถมอเตอร์ไซด์คันใหญ่จอดข้างรถเก๋งของอนูป “มาแล้วโว้ย ทำไมมานั่งกินเบียร์ที่นี่วะ” ดานิมหอบถุงกระดาษขนาดใหญ่ลงมาด้วย “ถุงอะไรวะ ดานิม” วินัยแหงนหน้าขึ้นมอง “คุณผู้หญิงบ้านคุณอนูปฝากซื้อผลไม้และน้ำส้มคั้นพิเศษ”

        เพียงไม่กี่นาที ทั้งสามคนนั่งดื่มเบียร์ที่เหลือขวดสุดท้าย “เรื่องหุ้นของโรงพยาบาลที่วินัยมันพูดคือความจริง ฉันไปกับวินัยที่โรงพยาบาลพร้อมใบมรณะของอรุณ พวกมันแจ้งว่าพี่อรุณสั่งขายหุ้นสร้างตีกผ่าตัดแต่ตึกผ่าตัดถูกดัดแปลงไปบ้านหลังใหญ่ของผู้อำนวยการภายใน 3 ปีต่อมา ทำให้เกิดเรื่องบาดหมางกันมากกว่าระหว่างพี่ชายนายกับนาตาลีก่อนที่จะเลิกกัน” ดานิมเล่าเรื่องทุกอย่างให้อนูปฟังซ้ำซึ่งไม่ต่างจากวินัย “คราวนี้นายเล่าต่อเรื่อง การุซิงห์ยกลูกสาวให้ ตกลงจะแต่งไหมวะ”

        “คลุมถุงชนยุคนี้ โอ้ยย จะบ้าตาย ไม่แต่งพ่อก็หัวใจวายตายซิวะ” วินัยเริ่มเสียงอ่อยลงเพราะเขารักกุสุมมากกว่าสิ่งใด กุสุมคือผู้หญิงที่วินัยเทหัวใจให้เต็มร้อย “ลืมกุสุมได้หรือวะ” อนูปยิงคำถามตรงๆไม่อ้อมค้อม “ไม่ได้ ฉันยังรักเธออยู่ แต่คิดว่าจินนี่คงจะช่วยได้”

        คอนโดมิเนียมIron Wings

        ร่างของวินัยในสภาพเมาไม่รู้ถูกหิ้วปีกมาถึงหน้าลิฟต์ “ทำไม มันทำหน้าที่แทนนายได้วะ อนูป” อนูปยักคิ้วถาม “หน้าที่อะไรวะ” ดานิมเบะปากมองวินัยหลับกลางอากาศ “เมื่อก่อนนายคือคนตรงนี้ พวกเราหิ้วปีกนาย ตอนนี้เป็นไอ้นี่” เสียงลิฟต์เปิดออกมา ร่างของคุณหมอราหุลเดินออกมา “คุณหมอ” อนูปทักขึ้นก่อน ราหุลยิ้มทักทาย “ผมจะส่งกุญเเจให้พวกเขาล้างรถให้ครับ รอผมก่อนนะครับ”

        ทั้งสี่หนุ่มเข้าไปในลิฟต์ “คุณวินัยจะนอนกับคุณอนูปหรือครับ ผมว่าให้ไปพักห้องผมดีกว่า ถ้าอาเจียนคงจะรบกวนอารีน่าครับ” อนูปอมยิ้ม “ดีเหมือนกันครับ ผมมีวิธีไม่ให้มันอ้วกในห้องนั่งเล่น” ดานิมหัวเราะออกมา “อย่าไปเชื่อครับ ที่อนูปพูดคือให้นอนให้ห้องน้ำครับ สมัยเรียนพวกผมโดนประจำ คือไม่มีใครต้องการทำความสะอาด มันลากพวกผมไปนอนให้อ่างน้ำเลยง่ายดี” เสียงหัวเราะของราหุลดังออกมา “ผมไม่เคยเจอแบบนั้นครับ”

        ห้องพัก 1909

        อนูปค่อยๆไขกุญแจเข้าไปอย่างเบามือที่สุด ประตูบานใหญ่แง้มที่ละนิด ชายหนุ่มมองภายในก่อนให้เเน่ใจเเล้วว่า อารีน่าไม่ได้รอที่ห้องนั่งเล่น เขาหย่องเข้ามาเหมือนเเมวขโมย “ทำไมไม่กดกริ่งค่ะ” อนูปตกใจวาบเมื่อเธอโผล่ออกมาจากห้องครัว อนูปก้มมองนาฬิกาในข้อมือ “ตีหนึ่ง คุณลุกขึ้นมาทำอะไร” หญิงสาวชี้ไปที่น้ำสัมคั้นพิเศษในมือของเขา “รอไอ้นี่ค่ะ” อนูปชูแพ็คขวดน้ำส้มขึ้น “รอไอ้นี่” อารีน่าพยักหน้ายื่นมือขอน้ำส้มในมือของเขา อนูปวางบนโต๊ะอาหาร แกะห่อพลาสติกออกให้เธอ “ขวดเดียวนะครับ”

        “อืมม ซ่าส์” เสียงซาบซ่านจากรสน้ำส้มผสมโซดารสใหม่คั้นพิเศษที่อารีน่าเห็นจากโฆษณาในทีวีทำให้อนูปนึกขำ “ถามจริงคุณรอน้ำส้มคั้น หรือ แกล้งพูด ความจริงนอนไม่หลับเพราะผมไม่อยู่ใช่ไหม” ฝ่ามือของเธอลูบใบหน้าของเขา “ฉันไม่เหมือนคุณค่ะ ฉันขอร้องดานิมให้ซื้อมาให้ตั้งแต่บ่าย ลูกของเราไม่ยอมนอนถ้าไม่กินน้ำส้ม คงติดนิสัยเสียจากใครไม่รู้” ฝ่ามือของอนูปลูบไล้หน้าท้องพร้อมสั่งออกมา “พาคุณแม่ไปนอนได้แล้วลูก หนูอิ่มแล้วใช่ไหม” เสียงหาวนอนของอารีน่าทำให้อนูปหัวเราะดังลั่น ชายหนุ่มอุ้มร่างของเธอขึ้น “ไม่หนักเหรอค่ะ” อนูปส่ายหน้า “ผมอุ้มไหว คุณอ้วนขึ้นแค่ 5กิโลเท่านั้น”

        2เดือนต่อมา

        คอนโดมิเนียม Iron Wings

        เสียงนกหวีดกาต้มน้ำในห้องครัวดัง อารีน่าท้องได้หกเดือนเต็ม เดินจับเอวออกมาจากห้องนอน “ผมจะทำอาหารเช้าให้คุณเอง” อนูปจัดเสื้อกีฬาเพราะวันนี้เขานัดจินนี่ท้าประลองฝีเท้า “วันนี้คุณจะวิ่งเเข่งกับเธอ ฉันขอร้องคุณ ไม่ให้ชนะเธอ” อารีน่าวางจานอาหารเช้ารอให้อนูปเข้ามาในครัว “เช้านี้มีสลัดไข่ ผมตีน้ำสลัดให้คุณแล้ว ไข่ไก่ 5ฟองสำหรับผม ข้าวโอ๊ตผสมธัญพืช น้ำผลไม้ งดดื่มนมสดครับ”

        อารีน่านั่งลงตรงหน้าของเขา “ห้ามชนะจินนี่ ทำไมคุณขอร้องแบบนั้น” อารีน่าทาเนยบนขนมปัง “มันคือจิตวิทยาค่ะ ถ้าเธอชนะคุณ เธอจะลงเเข่งขันอย่างเป็นทางการ แต่ถ้าเธอแพ้คุณ เธอจะเดินออกไปจากสนามล้มเลิกการแข่งทั้งหมด” อารีน่ายื่นขนมปังทาเนยให้อนูป “คุณแน่ใจ” อารีน่าเม้มริมฝีปากของเธอ “ลองดูก็ได้ค่ะ”