แสงไฟจากสปอตไลต์ของโรงแรมหรูริมหาดสาดขึ้นสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืนช่วยขับให้โรงแรมระดับห้าดาวที่ตั้งตระหง่านบนผืนทรายยิ่งดูสุกสกาวดุจอัญมณีท่ามกลางคลื่นทะเลอันเงียบสงบรถลีมูซีนหรูหราของแขกที่ได้รับเชิญมาร่วมงานกาล่าดินเนอร์ในคืนแรกของการเก็บตัวผู้เข้าแข่งขันเปียโนระดับชาติต่างทยอยกันเข้ามาจอดด้านหน้าบริเวณทางเข้างาน
พนักงานต้อนรับที่ยืนประจำตำแหน่งรีบเดินเข้าไปเปิดประตูรถในทันทีที่จอดสนิทพร้อมกับโค้งคำนับบรรดาแขกผู้มีเกียรติด้วยกิริยานอบน้อมทันทีที่แขกแต่ละคนก้าวเท้าัักับพรมแดงแสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปของนักข่าวที่มาเฝ้ารอนับร้อยต่างก็แข่งกันเก็บภาพเหล่าไฮโซอย่างไม่เกรงใจ
ลีมูซีนสีดำเงาคันหนึ่งวนเข้ามาจอดที่ประตูทางเข้าโรงแรมอย่างฉับพลันไม่ทันที่เ้าหน้าที่ของโรงแรมจะเดินมาถึงตัวรถผู้ติดตามที่นั่งอยู่ด้านข้างคนขับก็รีบลงจากรถเพื่อมาเปิดประตูให้กับเ้านายของตนที่นั่งอยู่เบาะหลังอย่างรวดเร็ว
“เชิญครับ คุณชาย”
เด็กหนุ่มในชุดทักซิโดสีขาวก้าวลงจากรถลีมูซีนพร้อมกระชับสูทให้เรียบเข้าที่และในทันทีที่เขายืนนิ่งบนพรมแดงเสียงรัวชัตเตอร์จากนักข่าวก็ประเดประดังเข้ามาไม่หยุด
“ขอถ่ายรูปหน่อยนะครับ”
“ช่วยหันมาหน่อยค่ะ คุณชายชินะ”
“คุณชายชินะมองกล้องนี้ทีครับ”
ผู้ถูกร้องเรียกเบนหน้าหนีแสงแฟลชแล้วรีบเดินไปโดยไม่สนใจขณะเหล่านักข่าวยังไม่ยอมแพ้ พยายามข้ามเขตกั้นเข้ามาเพื่อถ่ายรูปจนรปภ.ต้องเข้าไปกันออก
‘คุณชาย’ เดินฝ่าเสียงของฝูงชนเข้าไปสู่โรงแรมก่อนพนักงานต้อนรับสาวสวยสองคนจะกล่าวสวัสดีพร้อมรอยยิ้มละไม และยื่นปากกาหมึกซึมให้เพื่อเซ็นชื่อลงบนสมุดลงทะเบียน
“ไม่เป็ไร”
เด็กหนุ่มกล่าวก่อนหยิบปากกาที่เขาพกมาเองในกระเป๋าเสื้อขึ้นมาและบรรจงเซ็นลงบนสมุดอย่างประณีต
ผู้ติดตามของเด็กหนุ่มโค้งให้เขาหนึ่งครั้งก่อนนำเดินเข้าไปภายในสถานที่จัดงานซึ่งเป็ห้องบอลรูมขนาดใหญ่ภายในตกแต่งอย่างหรูหราสมกับเป็งานเปิดตัวของการแข่งขันเปียโนระดับชาติ
แขกผู้มีเกียรติที่มาร่วมงานในครั้งนี้ต่างทยอยกันเข้ามาภายในห้องจัดงานเพียงชั่วอึดใจห้องบอลรูมที่ดูกว้างขวางก็แน่นขนัดในพริบตา เครื่องดื่มชนิดต่างๆถูกเสิร์ฟด้วยบริกรท่าทางสุภาพอ่อนน้อม เสียงพูดคุยดังคลอไปกับเสียงดนตรีจากวงออเคสตร้าที่กำลังบรรเลงเพลงคลาสสิก
ไม่กี่อึดใจต่อมาเสียงเพลงบรรเลงหยุดลงพร้อมๆ กับแสงสว่างภายในห้องบอลรูมที่ถูกหรี่ลงจนเกือบมืด
ไฟสปอตไลต์ฉายลงตรงกลางเวทีทุกคนในห้องต่างจับตามองด้วยความสนใจ พิธีกรหนุ่มสวมแว่นกรอบดำในชุดสูทผูกหูกระต่ายเดินออกมาจากด้านหลังของเวทีเขาหยุดยืนอยู่กลางแสงสว่างพร้อมกับกล่าวต้อนรับ
“สวัสดีแขกผู้มีเกียรติทุกท่าน...ขอต้อนรับเข้าสู่ ‘เดอะเปียนิสต์คอนเทสต์’” เขาลากเสียงยาวในตอนท้าย “และขอเชิญพบกับผู้เปิดงานที่น่าพิศวงและน่าหลงใหลสตรีทเมจิเชี่ยนระดับโลกคนล่าสุด...เรวิน เดอะวิซาร์ด”
พิธีกรประกาศก้องก่อนที่จะเดินกลับเข้าไปด้านหลังเวทีก่อนสาวสวยในชุดหนังรัดรูปสีดำสวมทับด้วยสูททักซิโดเดินสวนออกมาแทนในมือของเธอถือถาดขนาดเหมาะมือหุ้มด้วยผ้ากำมะหยี่สีดำที่มีกองเกล็ดทรายสีทองอยู่บนนั้น
หญิงสาวเดินมาหยุดอยู่ตรงกลางเวทีแล้วโพสท่าเล็กน้อยก่อนยืนนิ่งจนทำให้บรรดาแเื่ที่กำลังรอดูเริ่มรู้สึกอึดอัดคล้ายว่าเธอจงใจให้เกิดความรู้สึกแบบนี้เมื่อได้โอกาส สาวเ้าก็โปรยเกล็ดทรายสีทองขึ้นในอากาศก่อนที่จะเดินหลบเข้าไปด้านหลังเวทีอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงเสียงฮือฮาจากแขกด้านล่างเวที
เกล็ดทรายสีทองลอยขึ้นสู่อากาศอย่างไร้ทิศทางแต่แทนที่มันจะตกลงมาบนพื้นเวทีกลับยังคงลอยนิ่งอยู่ในอากาศ แล้วค่อยๆหมุนม้วนรวมเข้าด้วยกันคล้ายพายุก่อนจะกระจายตัวออกสิ้นกลุ่มทรายที่ฟุ้งก็ปรากฏร่างเด็กหนุ่มผิวเข้มในชุดหนังเท่สีดำเรียบอยู่กลางเวทีการเปิดตัวของเขาเรียกเสียงฮือฮาและเสียงปรบมือจากทุกคนในห้องบอลรูมได้อย่างกึกก้อง
“สวัสดีครับ สวัสดีครับ สวัสดีครับ ผม... ‘เรวิน เดอะวิซาร์ด’ ”
นักมายากลหนุ่มกล่าวทักทายพร้อมกับส่งสายตาหวานฉ่ำและยิ้มเ้าเสน่ห์ให้กับผู้มีเกียรติสาวสวยที่ยืนดูอยู่ด้านหน้าเวทีจนเธอถึงกับอายม้วนและเคลิ้มไปกับเสน่ห์ของเขาในทันที
“อะ! เรามาเริ่มดูอะไรตื่นเต้นๆ กันก่อนเลยดีกว่า”
เรวินดึงสำรับไพ่ออกจากกระเป๋าเสื้อแล้วกรีดไพ่ออกคล้ายพัด จากนั้นก็หุบมันเก็บกลับเข้าสำรับตามเดิมก่อนกรีดไพ่ใหม่ขึ้นอีกครั้งพร้อมกับขนาดของไพ่ที่ขยายใหญ่ขึ้นกว่าเดิมเขาทำซ้ำเช่นเดิมครั้งแล้วครั้งเล่า จนไพ่ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
“อา...ชักจะหนักเกินไปแล้วสิครับเนี่ย”
เรวินทำสีหน้าไม่ไหวแล้วโยนไพ่เข้าไปในกลุ่มแขกที่อยู่ด้านล่างเวทีสำรับไพ่กระจายออกไปในอากาศและพุ่งเข้าใส่กลุ่มคนดูในทันที เสียงกรีดร้องด้วยความใดังขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัวเพราะกลัวว่าไพ่ใบใหญ่จะกระเด็นใส่หน้าแต่ไพ่ทั้งหมดกลับะเิขึ้นในอากาศก่อนที่จะกลายเป็นกหงส์หยกตัวเล็กๆสีขาวบินขึ้นสู่อากาศ เรียกเสียงฮือฮาและเสียงปรบมืออย่างประทับใจขึ้นอีกครั้ง
นักมายากลหนุ่มปัดมืออย่างสบายอารมณ์พร้อมกับเดินลงจากเวทีตรงเข้าสู่ผู้ที่มาร่วมงานเขาเดินเข้าไปหาหญิงสาวแสนสวยที่มาในชุดราตรียาวสีแดงหล่อนกำลังยืนจิบค็อกเทลอยู่ในมุมซ้ายสุดของห้องบอลรูม
“สวัสดีครับ ผมเรวิน ไม่ทราบว่าคุณชื่อ...?” เรวินโค้งให้กับเธอหญิงสาวมีอาการอิดเอื้อนไม่คุ้นเคยกับสายตาหลายคู่ที่กำลังจับจ้อง
“เอ่อ...” หญิงสาวยังอ้ำอึ้งพร้อมกวาดสายตามองแขกรอบห้อง
ชายหนุ่มจึงเดินอ้อมไปด้านหลังของหญิงสาวแล้วใช้มือทั้งสองข้างวางลงบนบ่าของเธอพร้อมกับพูดที่ข้างหูของเธอด้วยน้ำเสียงกระซิบกระซาบ แต่ดังพอที่จะทำให้แขกคนอื่นๆได้ยิน
“ไม่เป็ไรครับ ไม่ต้องกลัว ผมเองก็กลัวเหมือนกัน”
คำพูดของเรวินเรียกเสียงหัวเราะจากแขกผู้มีเกียรติได้อย่างครื้นเครงส่วนหญิงสาวเองก็ยิ้มออกมาได้
“แล้วตกลงจะให้ผมเรียกคุณว่าอะไรดีครับ” เรวินถามอีกครั้งทั้งที่ยังยืนอยู่ด้านหลังลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดใส่ต้นคอ จนเธอสะดุ้งเล็กน้อยชายหนุ่มบรรจงบีบฝ่ามือลงที่ไหล่ของเธอเบาๆ เพื่อเรียกความมั่นใจของเ้าตัวขึ้นมา
“เจนนี่ค่ะ”
“สวัสดีครับเจนนี่” เขาทักทายเธอด้วยเสียงอันอ่อนนุ่ม“วันนี้คุณสวยมากในชุดราตรีสีแดงใครเป็คนเลือกชุดให้คุณครับ”
“สไตล์ลิสต์ส่วนตัวค่ะ” หล่อนตอบออกมาพร้อมรอยยิ้มเอียงอายหญิงสาวทั่วไปชอบที่จะให้คนมาใส่ใจกับสิ่งที่เธอนำเสนอเรวินจึงหยิบจุดนี้ของเหล่าผู้หญิงมาใช้ในการเข้าหาเพื่อแสดงกลอยู่เสมอ
“รบกวนเจนนี่หมุนตัวให้ผมดูหน่อยได้ไหมครับ”
เรวินถอยห่างเจนนี่ออกมาในขณะที่หญิงสาวเองก็หมุนตัวให้เรวินดูพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
“อืม...” เรวินทำเป็มีทีท่าครุ่นคิด “เอาอย่างนี้ดีกว่าเมื่อซักครู่ผมเดินเข้ามาภายในงานแล้วเจอนิตยสารแฟชั่นอยู่เล่มนึง” เรวินสะบัดข้อมือออก พลันนิตยสารก็โผล่ขึ้นมาอยู่ในมือของเขาทันทีเขามองเจนนี่ด้วยสายตากรุ่มกริ่มแล้วยื่นนิตยสารส่งให้เธอ เจนนี่รับมาอย่างงงๆ
“ลองเลือกชุดที่ถูกใจในนี้ดูครับผมรับรองว่าจะต้องมีชุดที่ทำให้คุณสวยมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม” เขาแนะนำพร้อมยิ้มอย่างมีเลศนัย
286
![[END]ทะลุมิติมาฝึกลมปราณในยุค70s](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721989266_61640303.webp)
