ทะลุมิติในยุค 70 มาเป็นภรรยาของหนุ่มบ้านนอกสุดเถื่อน(?)

บทที่ 29 ข่าวลือ

วันนี้อาหารเย็นที่บ้านทำช้าไปหน่อย คงเป็นเพราะรอเสิ่นเสี่ยวเยว่

เมื่อเดินเข้าไปในครัว ซุนหลานกำลังผัดผักอยู่ มีสวี่หนิงจิ้งช่วยก่อไฟ ช่วงนี้ที่บ้านมีฐานะดีขึ้น น้ำมันที่ใช้ผัดก็เพิ่มขึ้นไม่น้อย ส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่ว

"แม่คะ วันนี้หนูแลกซี่โครงมาได้หนึ่งจินด้วยนะคะ"

"คืนนี้ให้แม่ทำเถอะ เธอพักผ่อนบ้างก็ดี" ซุนหลานตักผัดผักที่เสร็จแล้วให้สวี่หนิงจิ้งยกออกไป

เสิ่นเสี่ยวเยว่เองก็ไม่ได้ปฏิเสธ "ได้ค่ะ งั้นหนูจะยืนดูอยู่ข้าง ๆ เผื่อแม่มีอะไรให้ช่วย"

ซุนหลานรับซี่โครงมา สับเป็นชิ้น ๆ อย่างคล่องแคล่ว ทำตามวิธีที่เสิ่นเสี่ยวเยว่เคยสอนไว้ เสิ่นเสี่ยวเยว่ก็คอยแนะนำเป็นระยะ

ไม่นาน ซี่โครงที่ทั้งสีสัน กลิ่น และรสชาติครบครันก็ถูกยกมาวางบนโต๊ะ

ซุนหลานพูดอย่างภาคภูมิใจ "เสี่ยวเยว่ ดูสิว่าแม่ทำได้ดีแค่ไหน"

เสิ่นเสี่ยวเยว่ ชูนิ้วโป้งขึ้นพลางชมด้วยความจริงใจว่า "แม่เรียนรู้ได้เร็วจริง ๆ ค่ะ ฉลาดกว่าคนอื่นเยอะเลย"

ทุกคนในบ้านสกุลสวี่ต่างกินข้าวและพูดคุยกันไปมา

ตอนกลางคืนขณะอาบน้ำ เสิ่นเสี่ยวเยว่พบว่ากางเกงของตัวเองเปื้อน เธอจึงต้องไปขอผ้าอนามัยจากซุนหลานมาเปลี่ยนด้วยใบหน้าแดงก่ำ แล้วรีบชงน้ำตาลแดงมาดื่มหนึ่งแก้ว

หลังจากนอนลงบนเตียง เธอรู้สึกไม่สบายไปทั้งตัว จึงขมวดคิ้วพลางนวดท้องตัวเองไปด้วย ที่แท้ร่างกายนี้ก็ยังอ่อนแอเกินไปอยู่บ้าง

ปกติไม่รู้สึกอะไร แต่พอถึงวันนั้นของเดือนก็แสดงอาการอ่อนแอออกมา

เสิ่นเสี่ยวเยว่นอนกอดผ้าห่มพลางคิดว่า ถ้าพรุ่งนี้ยังปวดอยู่ ก็คงต้องกินยาแก้ปวดที่มีอยู่ในพื้นที่มิติซะแล้ว

"คุณปวดท้องเหรอ?"

สวี่หนิงอันถามพลางโน้มตัวเข้ามาใกล้ เธอเงยหน้าขึ้นก็เห็นดวงตาสีดำสนิทคู่นั้น ที่กำลังจ้องมองอย่างจริงจัง

เสิ่นเสี่ยวเยว่พยักหน้า แล้วม้วนผ้าห่มระบายความเจ็บอีกครั้ง

"วันนี้คงเหนื่อยมากใช่ไหม?" เขาถามด้วยความห่วงใย

"ไม่ใช่ เป็นปัญหาอย่างอื่น" เธอตอบอย่างไร้เรี่ยวแรง

"งั้นให้ผมนวดให้ไหม?"

"ก็ได้..." 

เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน

สวี่หนิงอันรวบรวมความกล้า ยื่นมือออกไปโอบเสิ่นเสี่ยวเยว่เข้ามาในอ้อมกอด ร่างเล็ก ๆ ของเธอทั้งหอมและนุ่มนิ่ม มือใหญ่อุ่น ๆ ของเขาค่อย ๆ นวดท้องที่ปั่นป่วนของเธอด้วยแรงที่พอเหมาะ

"ยังเจ็บอยู่ไหม?"

"ไม่เจ็บขนาดนั้นแล้ว"

การนอนในอ้อมกอดของเขาราวกับนอนอยู่ข้างเตาผิง ช่างอบอุ่นและแสนสบาย

ตัวเธอเหมือนเรือลำใหญ่ที่ล่องลอยอยู่กลางทะเล แม้ไม่ต้องกังวลเรื่องการมีชีวิตรอด แต่ก็ยังคงหวังว่าจะมีท่าเรือสักแห่งให้ได้จอดพักพิง

เสิ่นเสี่ยวเยว่ส่งเสียงครางเบา ๆ อย่างพึงพอใจ หลับตาลง ไม่นานก็เริ่มง่วงนอน

สวี่หนิงอันสังเกตเห็นว่าเธอง่วงนอน จึงค่อย ๆ เบามือลง จนกระทั่งได้ยินเสียงหายใจสม่ำเสมอของเสิ่นเสี่ยวเยว่ เขาจึงค่อย ๆ โอบกอดเธอไว้แล้วหลับตามไป

ห้องทั้งห้องพลันเงียบสงบลง...

เมื่อเสิ่นเสี่ยวเยว่ตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น เธอพบว่าตัวเองเกาะอยู่บนสวี่หนิงอันทั้งตัว สองแขนโอบรอบคอเขา ขาทั้งสองข้างก็รัดเอวเขาไว้

ราวกับลูกลิงตัวน้อยเกาะต้นไม้ไม่มีผิด

ใบหน้าของเธอแดงขึ้นทันที รีบดึงแขนขาที่กระจัดกระจายอยู่บนตัวเขากลับมา

สวี่หนิงอันตื่นมานานแล้ว แต่เพื่อให้เสิ่นเสี่ยวเยว่ได้นอนต่อจึงไม่กล้าขยับตัว

เขาแทบไม่เคยเห็นท่าทางลนลานแบบนี้ของเธอมาก่อน มุมปากของสวี่หนิงอันค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม พร้อมกับช่วยดึงผ้าห่มที่หล่นขึ้นมาให้เธอ

"ตอนนี้ยังเช้าอยู่ นอนต่ออีกหน่อยก็ได้นะ"

แต่เสิ่นเสี่ยวเยว่เตรียมลุกขึ้นนั่งแล้ว "ไม่เป็นไรหรอก ตื่นแล้วก็คงนอนไม่หลับอีก"

สวี่หนิงอันยังคงเป็นห่วง "ท้องเธอหายปวดแล้วใช่ไหม หรือว่าวันนี้ให้ผมไปขายของกับคุณดีไหม?"

"ไม่ต้องหรอก วันนี้ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว" เสิ่นเสี่ยวเยว่ลงจากเตียงใส่รองเท้า แล้วหวีผมที่ยุ่งเหยิงให้เรียบร้อย

"คุณยังต้องไปทำงานอีก ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาหรอก"

สวี่หนิงอันเห็นสีหน้าของเธอกลับมามีสีเลือดฝาดแล้ว จึงวางใจ "งั้นก็ได้ แต่ถ้ารู้สึกไม่สบาย ก็ไม่ต้องฝืนตัวเองนะ"

"ฉันรู้แล้ว"

วันนี้ตอนที่สวี่หนิงอันไปทำงาน รู้สึกว่าสายตาของจางเว่ยเจี๋ยดูแปลก ๆ อย่างไรไม่ทราบ และนั่นก็ทำให้เขาสังหรณ์ไม่ดีรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

ตอนพักกลางวัน จางเว่ยเจี๋ยตั้งใจเดินเข้ามาหา แกล้งทำท่าลึกลับพลางพูดว่า "พี่อัน พี่รู้มั้ยว่าภรรยาของพี่ไปทำอะไรในเมืองทุกวัน"

"ก็ไปขายของไง" สวี่หนิงอันตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด

"ฮึ ๆ ดูเหมือนพี่จะถูกหลอกจริง ๆ "

จางเว่ยเจี๋ยยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ พูดต่อว่า "สองสามวันนี้ซู่ซู่ก็ไปขายของในเมืองด้วยเหมือนกัน เธอบอกผมว่าเห็นภรรยาพี่กับผู้ชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งแอบพบกันในตรอกซอย ดูท่าไม่ค่อยดีเท่าไหร่"

เขาตบไหล่สวี่หนิงอันแล้วแกล้งทำเสียงเสียดายพูดว่า "เธอไปเมืองทุกวัน ไม่กล้าเดาเลยว่าพี่จะถูกสวมหมวกเขียว*[1] มานานแค่ไหนแล้ว"

เขาไม่เชื่อหรอกว่าสวี่หนิงอันจะไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย

แม้แต่เรื่องที่ภรรยาแอบมีชู้เขาก็ไม่สนใจ เขาช่างเป็นไอ้โง่จริง ๆ !

อย่างที่คาดไว้ สวี่หนิงอันก็มีปฏิกิริยาตอบสนองทันที

เขาต่อยจางเว่ยเจี๋ยอย่างแรง!

"พี่บ้าไปแล้วหรือไง มาระบายอารมณ์ใส่ผมทำไม!" จางเว่ยเจี๋ยเจ็บจนใบหน้าบิดเบี้ยว รู้สึกเหมือนว่าฟันโยกคลอนไปหมด

"หุบปากของนายเดี๋ยวนี้!"

สวี่หนิงอันหน้าบึ้งตึง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ในดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธและดุร้าย

"พี่ไม่ให้ผมพูดงั้นเหรอ?" จางเว่ยเจี๋ยยิ้มน่าขนลุก แล้วตะโกนเสียงดัง "เสิ่นเสี่ยวเยว่อยู่ในเมือง อื้อ ๆ ..."

พูดยังไม่ทันจบ ก็ถูกสวี่หนิงอันปิดปากลากไปด้านข้างเสียก่อน

"พี่อัน มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือครับ?" หลี่จิ้นตะโกนถามด้วยความกังวล

ทำไมสองคนนี้ถึงมีปัญหากันอีกแล้ว อาเจี๋ยก็เหมือนกัน ทำไมต้องมาคอยจับผิดพี่อันกับพี่สะใภ้ด้วย?

คนเขาเป็นสามีภรรยากันอยู่ดี ๆ ทำไมต้องมายุ่งกันด้วยนะ

"ไม่มีอะไร ฉันมีเรื่องต้องคุยกับเขานิดหน่อย" 

สวี่หนิงอันตะโกนตอบ แล้วหันไปถามจางเว่ยเจี๋ย "นายรู้อะไรบ้าง พูดมาให้หมด!"

ริมฝีปากของเขาสั่นเล็กน้อย แต่ละคำที่พูดออกมาล้วนเค้นออกมาจากไรฟันอย่างยากลำบาก

จางเว่ยเจี๋ยแกะมือของเขาออก ในดวงตาเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์อย่างสาสมใจ

"พี่อัน ผมไม่อยากเห็นพี่ถูกหลอกถึงได้บอกพี่นะ"

"ซู่ซู่บอกผมว่า เสิ่นเสี่ยวเยว่กับชู้นัดเจอกันคืนนี้ แต่จะเจอกันที่ไหน จะทำอะไร พวกเราก็ไม่รู้แล้ว"

"ผมยังได้ยินมาว่า ผู้ชายคนนั้นสูงกว่าคุณ แข็งแรงกว่าคุณ คิดว่าเป็นคนงานในเมืองด้วย"

เงื่อนไขแบบนี้ สวี่หนิงอันเทียบไม่ได้เลย

ตามความคิดในปัจจุบัน คนในเมืองย่อมดีกว่าคนชนบทอยู่แล้ว

สวี่หนิงอันกำหมัดแน่นแล้วคลายออกซ้ำไปซ้ำมา จิตใจกำลังต่อสู้กันอย่างหนัก

เสียงหนึ่งบอกว่า 'เย่ซู่ซู่กับจางเว่ยเจี๋ยเป็นคนแบบไหน เขายังไม่รู้อีกหรือ? พวกเขาต้องกำลังใส่ร้ายเยว่เยว่แน่ ๆ ! '

แต่อีกเสียงหนึ่งกลับพูดว่า 'เธอไปทำอะไรในเมืองทุกวัน เขาไม่เคยรู้อะไรเลยสักอย่าง ทุกอย่างล้วนรู้จากปากของเธอ ถ้าหาก...'

เมื่อย้อนนึกไปถึงความเย็นชาของเธอในตอนแรก นึกถึงความชำนาญตอนจูบ นึกถึงท่าทีไม่ใส่ใจของเธอในหลาย ๆ ครั้ง

ไม่ได้! ต้องไม่คิดต่อไปอีกแล้ว!

สวี่หนิงอันสั่นศีรษะอย่างแรง เสียงของจางเว่ยเจี๋ยดังขึ้นข้างหู ราวกับเสียงกระซิบของปีศาจ

"พี่อัน คืนนี้ลองไปดูสักหน่อยสิ บางทีพี่อาจจะตาสว่างก็ได้นะ ฮ่า ๆ..."

สวี่หนิงอันคว้าคอของเขาไว้ทันที พร้อมขู่ด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ถ้าคำพูดพวกนี้รั่วไหลออกไป เชื่อฉันเถอะ นายไม่อยากจินตนาการถึงผลที่ตามมาหรอก"

ตอนนี้คอของเขาถูกสวี่หนิงอันบีบแน่น แรงมากจนเขารู้สึกว่าคอกำลังจะหัก อากาศรอบตัวบางเบาลงทันที ความกลัวตายทำให้เขารีบพยักหน้าอย่างรวดเร็ว

สวี่หนิงอันจึงสลัดเขาทิ้งราวกับขยะ แล้วเดินจากไป

แต่ทิศทางที่เขาเดินไปไม่ใช่ทางไปทุ่งข้าวสาลี

วันนี้ไม่ต่างจากเมื่อวาน เสิ่นเสี่ยวเยว่มาตั้งร้านแถวโรงงานเหล็ก และขายยำในส่วนของวันนี้หมดอย่างรวดเร็ว ทุกคนแถวนั้นรู้จักเธอดี พอเห็นเธอมาก็รีบแย่งกันซื้อ

เสิ่นเสี่ยวเยว่ไม่เห็นเย่ซู่ซู่ตามมา ไม่รู้ว่ายอมแพ้ไปแล้วหรือกำลังแอบทำอะไรอยู่

แต่เธอก็ไม่ได้ประมาท

คืนนี้เป็นคืนที่เธอนัดหมายส่งของเพื่อทำการค้ากับเหอจิ้น

ถ้าเย่ซู่ซู่จะตามไปก่อกวน...

ความมืดมนวาบผ่านดวงตาของเสิ่นเสี่ยวเยว่อย่างรวดเร็ว

อย่าโทษว่าเธอโหดร้ายเลย

หลินชุ่ยก็แวะมาวันนี้ เอาหนังสือมาให้หลายเล่ม และเล่าว่าเธอย้ายออกมาจากบ้านแล้ว สามารถไปหาเธอได้ทุกเมื่อที่หอพักบุคลากรทางการศึกษา

เสิ่นเสี่ยวเยว่ก็รู้สึกดีใจกับเธอด้วย

ตอนที่กำลังจะเก็บร้าน เธอเหลือบเห็นเงาคุ้นตาอยู่ไม่ไกล จึงร้องถามด้วยความประหลาดใจ

"ทำไมคุณมาอยู่ที่นี่?"

[1] สวมหมวกเขียว (戴绿帽) ใช้กล่าวถึงสามีที่ภรรยาแอบนอกใจไปมีชู้