ท่านลุงมองดู3สาว 1ลมหายใจ แล้วก็กล่าว“พวกเ้า ใจเย็นๆกันเถอะนะ”
ท่านสามสาวดูจะได้สติ2สาวผงะก่อนกล่าว “คารวะผู้นำตระกูลๆ”คนที่ตั้งใจช่วยเจียวินจริง ปากพูด แต่มือไม่ปล่อยมีด ..ส่วนอีกคนที่ทำเป็แกล้งช่วย ถอยหลังไป2ก้าว แล้วก้มประสานมือ
ส่วนเจียวิน ยังคงชะงักค้าง น้ำตานองหน้า สีหน้าแววตาดูปวดร้าวใจยิ่งนักดูว่ามือยังออกแรงจะแทงมีดเข้าหาตัวอยู่
ผมยืนอยู่ห่างเพื่อนแท้เจียวินราว1ฟุตคืออยู่ด้านหลังเธอนิดๆ ผมถอนหายใจโล่งอก ผมกล่าวขึ้น “ขอบใจเ้ามากจริงๆหากไม่มีเ้า เจียวินคงจากพวกเราไปแล้ว”
เธอคนนั้นสะดุ้งเฮือกปล่อยมือทั้ง2ที่จับมีด ถอยหลังรุดออกไป5ก้าว (อืม คงใมาก ที่จู่ๆผู้ชายที่ไหนไม่รู้มาพูดกับตัวเองระยะประชิด ก็เป็ปกติละนะ)
ผมมองเธอที่ใบหน้าตื่นตระหนกแต่ไม่ใช่ขาดสติ “ขออภัยที่ข้าทำให้ใ ขอบคุณเ้ามากจริงๆ เ้ารีบไปรักษาาแก่อนเถอะ”
พอได้ยินคำว่า“แผล” เจียวินก็หันไปมองเธอคนนั้น กล่าวอย่างอ่อนแรง แฝงน้ำเสียงเป็ห่วง “เว่ยย่านเ้าเป็อย่างไรบ้าง?”
อืมเธอชื่อเว่ยย่าน ซินะ ขอบคุณมากๆนะ วันหน้าข้าจะต้องตอบแทนบุญคุณนี้แน่
ผมมองไปที่เว่ยย่านโค้งคำนับให้เธอ แล้วก้าวไปนั่งที่เตียงของเจียวิน มือทั้ง2ของผมจับข้อมือทั้ง2ของเธอไว้มองสบตาท่านลุงแล้วพยักหน้า ท่านลุงก็พยักหน้าตอบ ปล่อยมือ แล้วถอยหลังไป
เจียวิน“อินทรา แขนของเ้า?” เมื่อเธอเห็นแขนของผม เธอก็ดูใ (ที่ไม่มากเพราะดูคล้ายแผลถลอก รอยกรีดบาดไม่ลึกหลายแห่งทั่วทั้งแขน) แต่เธอก็ไม่ใช่คนขวัญอ่อนกลัวแผลกลัวเื
ผม“แผลนี้ได้จากการต่อสู้กับพวกที่ทำร้ายเ้าน่ะ เพียงแผลถลอกเล็กน้อย”
ผมได้ยินเสียงพ่นลมหายใจแรงๆจากท่านลุง และคล้ายได้ยินเสียงความในใจดังๆ จากด้านหลังว่า“เพียงแผลถลอกเล็กๆน้อยๆ บ้านเ้าน่ะซิ!”
เจียวินสบตาผมแล้วเธอกวาดสายตาไปทั่วตัว ดวงตากลมโตที่ระเรืองไปด้วยม่านน้ำตา พยายามเบิกดวงตากลมโตมองดูผมอย่างเป็ประกาย ที่ดูคล้ายกับตั้งใจว่าจะเก็บภาพที่เห็นนี้ไว้เป็ความทรงจำสุดท้าย.. ก่อนจะจากกัน
แล้วเธอก็หลบสายตาหันหน้าไปอีกทางนึง “อินทรา เ้าอยู่ห่างจากข้าเสียเถอะ ข้าสกปรกแล้วข้าไม่คู่ควรกับเ้าเลย เ้าไปเสียเถอะนะ” ผมรู้ว่าเธอพยายามอย่างมากที่จะกล่าวคำเหล่านี้ออกมา
ตอนนี้ผมรู้สึกว่าไซซีกำลังเดินเข้ามาในห้อง เว่ยย่านยังคงยืนกุมมืออยู่ที่เดิมไม่ไปไหนท่านลุงกับอีกคนด้วย .. ผมมองไปที่มือ มีด ที่อยู่ในมือ .. เจียวินเปลี่ยนเป็สวมชุดขาวสะอาดใหม่ ตอนนี้ครึ่งตัวอยู่ใต้ผ้าห่มเธอนั่งให้หมอนรองหลังทาบไว้กับหัวเตียง ถัดจากตัวผมไปเล็กน้อยมีเก้าอี้ตัวเล็กล้มอยู่มีจานถาด และผลไม้ คว่ำกระจายไป .. เธอคงคว้ามีดจากเพื่อนที่กำลังจะปลอกผลไม้ให้ แล้วเอามาใช้จะฆ่าตัวตายซินะ และผมก็ชำเลืองเห็นเสื้อผ้าที่เปื้อนดินของเจียวินอยู่ไกลๆ
ผมค่อยๆเรียบเรียงคำพูดที่เหมาะสมกับกล่าวที่สุดออกมา
ผม “เด็กโง่วิ่นเออร์ที่รักของข้า ช่างโง่จริงๆ หากข้ามาไม่ทัน เราทั้งสองคงต้องจากกันตลอดกาลแล้วนะ”
1K
