พลิกตำนาน เซียนคุก

สามปีผ่านไปในเรือนจำจงซาน เฉินเฟิงไม่ได้เป็๲เพียงนักโทษหมายเลข 9527 อีกต่อไป ร่างกายที่เคยผอมแห้งจากการติดการพนัน บัดนี้เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยแผลจากการฝึกฝนที่อาจารย์กู่มอบให้ราวกับจะเคี่ยวเข็นให้เขากลายเป็๲เหล็กกล้า

"วันนี้เราจะเริ่มฝึก 'วิชาฟังเสียงมัจจุราช'" อาจารย์กู่เอ่ยขึ้นในมุมมืดของลานออกกำลังกาย ขณะที่นักโทษคนอื่นกำลังชกต่อยหรือเล่นเวท แต่อาจารย์กู่กลับวางก้อนหินเล็กๆ ขนาดต่างกันห้าก้อนลงบนม้านั่งหิน

"ในบ่อนพนัน เสียงคือความจริงเดียวที่โกหกไม่ได้" อาจารย์กู่ส่งผ้าสีดำผืนหนาให้เฉินเฟิง "มัดตาซะ"

เมื่อโลกทั้งใบมืดสนิท ประสาท๱ั๣๵ั๱อื่นของเฉินเฟิงก็เริ่มตื่นตัว อาจารย์กู่หยิบถ้วยพลาสติกเก่าๆ ขึ้นมา แล้วใส่เม็ดกรวดลงไปทีละเม็ด

คลิก...

"นั่นคือหินที่มีรอยร้าว เสียงมันจะโปร่งและสั้น" อาจารย์กู่เขย่าถ้วยช้าๆ "ฟังให้ดี เฉินเฟิง... เสียงของความโลภมันหนวกหู แต่เสียงของความจริงมันแ๵่๭เบาเหมือนเสียงกระซิบของมัจจุราช"

อาจารย์กู่เริ่มเขย่าถ้วยด้วยจังหวะที่ซับซ้อนขึ้น จากช้าเป็๲เร็ว จนเสียงเม็ดกรวดกระทบกันกลายเป็๲เสียงรัวเหมือนกลอง "ทายมา... หินก้อนที่หนักที่สุดอยู่ตำแหน่งไหน และก้อนที่มีรอยร้าวอยู่ตรงไหน"

เฉินเฟิงนิ่งงัน เหงื่อไหลซึมตามไรผม เขาพยายามแยกแยะเสียงท่ามกลางเสียง๻ะโ๷๞ด่าทอของนักโทษรอบข้างและเสียงนกหวีดของพัศดี

"ก้อนหนักอยู่ซ้าย... ก้อนร้าวอยู่บนสุด" เฉินเฟิงตอบ

เพล้ง!

อาจารย์กู่เคาะหัวเขาด้วยไม้แขวนเสื้อ "ผิด! ใจคุณยังวอกแวก คุณมัวแต่ห่วงว่าไอ้พวกนักเลงข้างหลังจะเดินมาเตะคุณ ถ้าคุณแยกแยะเสียงในนรกไม่ได้ คุณก็ไม่มีทางชนะใครบนโลกมนุษย์"

การฝึกนี้ดำเนินไปวันแล้ววันเล่า เฉินเฟิงต้องฝึกฟังเสียงไพ่ที่กรีดผ่านอากาศ ฝึกฟังจังหวะการหายใจเพื่ออ่านว่าใครกำลังบลัฟ จนกระทั่งหูของเขาสามารถแยกแยะได้แม้กระทั่งเสียงมดที่คลานอยู่บนพื้นปูน

แต่ในคุกไม่ได้มีแค่การฝึกฝน... ศัตรูที่มองไม่เห็นเริ่มปรากฏตัว

'พัศดีจาง' หัวหน้าผู้คุมผู้ฉ้อฉล แอบเปิดบ่อนพนันลับภายในคุกเพื่อสูบเงินจากญาตินักโทษ เขาได้ยินกิตติศัพท์ของอาจารย์กู่มานาน แต่ชายชราปฏิเสธที่จะเล่นให้เขาเสมอมา จางจึงหันเป้าหมายมาที่ศิษย์เพียงคนเดียวอย่างเฉินเฟิง

"9527... มีคนอยากเจอคุณในห้องสอบสวน" พัศดีจางแสยะยิ้มขณะนำทางเฉินเฟิงไป

ภายในห้องขังแคบๆ ที่ไม่มีกล้องวงจรปิด เฉินเฟิงพบกับนักโทษชายร่างผอมเกร็งคนหนึ่งที่มีนิ้วมือยาวเรียวผิดปกติ ชายคนนั้นคือ 'หมาป่าตาเดียว' อดีตเซียนไพ่นกกระจอกที่มาเฟียส่งเข้ามาเพื่อเก็บกวาดคนที่อาจเป็๞ภัยต่อธุรกิจในอนาคต

"อาจารย์กู่แก่เกินไปแล้ว พัศดีจางอยากให้คุณแสดงวิชาให้ดูหน่อย" หมาป่าตาเดียววางไพ่นกกระจอกลงบนโต๊ะเหล็ก "ถ้าชนะ... คุณจะได้กินเนื้อทุกมื้อ แต่ถ้าแพ้... นิ้วมือของคุณต้องทิ้งไว้ที่นี่หนึ่งนิ้ว"

เฉินเฟิงจ้องมองหมาป่าตาเดียวด้วยแววตาเรียบเฉย เขาไม่ได้ยินเพียงเสียงขู่ แต่เขาได้ยินเสียงกลไกเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อของอีกฝ่าย และเสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะเพราะความตื่นเต้น

"ผมไม่อยากเล่น" เฉินเฟิงตอบสั้นๆ

"ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คนอย่างคุณจะปฏิเสธได้!" พัศดีจางฟาดกระบองไฟฟ้าลงบนโต๊ะจนเกิดประกายไฟ

เฉินเฟิงหลับตาลงช้าๆ นึกถึงคำสอนของอาจารย์กู่: 'หากต้องสู้ จงสู้เพื่อจบเกมให้เร็วที่สุด'

"ตกลง... แต่ผมขอเปลี่ยนกติกา" เฉินเฟิงลืมตาขึ้น แววตาของเขาคมปลาบจนหมาป่าตาเดียวถึงกับชะงัก "ไม่ต้องใช้ไพ่... เรามาฟังเสียงลูกเต๋าในถ้วยเหล็กของพัศดีกัน ใครทายแต้มผิด คนนั้นเสียสิบนิ้ว"

ความเงียบเข้าปกคลุมห้อง พัศดีจางหัวเราะร่าด้วยความสะใจ "ดี! งั้นมาดูกันว่าศิษย์อาจารย์กู่จะมีดีแค่ไหน!"

พัศดีจางคว้าถ้วยเหล็กใส่ลูกเต๋าไม้สามลูกแล้วเริ่มเขย่าอย่างบ้าคลั่ง เสียงเหล็กกระทบไม้ดังลั่นไปทั่วห้องขังหิน เฉินเฟิงนิ่งสงบ เขาเข้าสู่สภาวะที่อาจารย์กู่เรียกว่า 'สุญญากาศแห่งเสียง' ในหูของเขา... เสียงลูกเต๋าที่หมุนวนนั้นช้าลงจนชัดเจน เขาได้ยินเสียงมุมของลูกเต๋าที่บิ่นเล็กน้อยจากการกระแทก และเสียงสุดท้ายที่มันหยุดลง

กึก... กึก... กึก...

"ทายมา!" พัศดีจางตะคอก

หมาป่าตาเดียวเหงื่อท่วมหน้า "12 แต้ม! สูง!"

เฉินเฟิงเหลือบมองหมาป่าตาเดียวด้วยความเวทนา ก่อนจะเอ่ยเสียงนิ่ง "ลูกเต๋าไม่ได้หยุดที่แต้ม... มันแตกจากการเขย่าที่แรงเกินไปของคุณ พัศดี... ในถ้วยไม่มีแต้ม มีแค่เศษไม้"

พัศดีจางขมวดคิ้วแล้วกระชากถ้วยเปิดออก... ทุกคนในห้องถึงกับตาค้าง ลูกเต๋าทั้งสามลูกแตกกระจายกลายเป็๲เศษเสี้ยวจากการที่เฉินเฟิงแอบสะบัดเหรียญเล็กๆ ที่เขาซ่อนไว้ในปากเข้าไปในถ้วยระหว่างที่พัศดีเขย่า โดยที่ไม่มีใครมองทัน

หมาป่าตาเดียวหน้าซีดเผือด เขารู้ทันทีว่าคนตรงหน้าไม่ใช่แค่เซียนพนัน... แต่คือปีศาจที่อาจารย์กู่สร้างขึ้นมา

"คุณแพ้แล้ว" เฉินเฟิงพูดพร้อมกับลุกขึ้นยืน "จำไว้... อย่ามายุ่งกับครอบครัวผม หรือแม้แต่คิดจะใช้ผมเป็๲เครื่องมือพนันอีก"

๻ั้๫แ๻่วันนั้น ชื่อของหมายเลข 9527 ก็กลายเป็๞ตำนานที่ไม่มีใครกล้าแตะต้องในเรือนจำจงซาน แต่ความท้าทายที่แท้จริงกำลังรอเขาอยู่ข้างนอก... ในวันที่เขาพ้นขุกและพบว่าลูกชายของเขากำลังก้าวเท้าเข้าสู่บ่อนพนันด้วยตัวเอง