"นาย..พายุ!!" เพราะเห็นชัดว่าเ้าของรถคือใครเขาหอมก็รีบวิ่งสับตีนแตกเข้าหอพักไปทันที อารมณ์ของพายุในตอนนี้มันช่างตรงกับชื่อของเขาซะจริงๆภาพบาดตาบาดใจเมื่อครู่มันยิ่งทำให้พายุลูกนี้ก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ เขาเห็นชัดว่าข้าวหอมพยายามหนีและวิ่งเข้าหอพักไปเเต่ตัวเขานั้นไม่ได้รู้สึกรีบร้อนอะไร พายุค่อยๆก้าวเดินเข้าไปในห้องพักอย่างปกติ เขาเลือกใช้ลิฟต์แล้วกดไปที่ชั้น7 เเต่ทว่าอีกคนนั้นกลับวิ่งขึ้นบันไดตั้งหลายชั้นเพื่อที่จะไปถึงห้องให้เร็วที่สุด ตอนนั้นสมองของข้าวหอมมันตื้อไปหมดจนทำให้เธอลืมไปว่าหอพักของเธอนั้นมันมีลิฟต์และในที่สุดข้าวหอมก็ขึ้นมาถึงชั้น 7 ด้วยอาการที่หอบจนแทบจะขาดอากาศหายใจ เธอยืนพักอยู่แป๊บนึงก่อนที่จะรีบฮึบ!เฮือกสุดท้ายเพื่อเดินไปยังห้องของตนเอง ในตอนที่กำลังแตะคีย์การ์ดเปิดประตูนั้น มือหนาๆก็ได้ผลักประตูเข้าไปพร้อมกับใช้มืออีกข้างกระชากแขนของเธอเข้ามาแล้วปิดประตูเสียงดังฟัง ร่างของข้าวหอมเซถลาไปตามแรงของผู้ที่กำลังกระชากเธอ ตอนนี้มันทำให้เธอรู้แล้วว่าเธอหนีเขาไม่พ้นจริงๆ
"ออกไปเที่ยวกับผู้ชายมา สนุกไหม?"
"นี่นายรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่?"
"ไม่ได้ยินที่ถามหรอ?...ออกไปเที่ยวกับผู้ชายมา มันสนุกมากไหม!!"
"ฉันจะไปกับใคร ที่ไหน ยังไง มันไม่เกี่ยวอะไรกับนาย ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้และอย่ากลับมาที่นี่อีก!!"
"ไม่เกี่ยวอะไรงั้นหรอ? เฮ่อะ!! ตลกดีนะ..คืนนั้นนอนเอากันทั้งคืน เเต่พอมาวันนี้บอกไม่เกี่ยวอะไรกัน!!"
"หยุดพูดจาดูถูกคนอื่นได้แล้ว ถ้านายจะมาที่นี่เพื่อมาพูดจาเสียๆหายๆแบบนี้ นายก็ออกไปซะเถอะ"
"ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อจะทะเลาะ เเต่ที่ผมมาเพราะผมอยากทราบสาเหตุที่คุณยกเลิกการฝึกสอนที่โรงเรียน ทำไม?"
"ทุกอย่างมันยังไม่ชัดเจนอีกหรอ ฉันว่านายน่าจะรู้คำตอบของมันดีอยู่แล้วนะ"
"ผมไม่อนุญาตให้คุณยกเลิกการฝึกสอน พรุ่งนี้กลับไปสอนตามเดิมซะ อ่อ..แล้วก็อย่าคิดที่จะมีปัญหาเพราะมันจะจบไม่สวย…อีกเื่..ผมเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าให้เลิกยุ่งกับครูพล แล้วนี่ทำไมยังพามันมาถึงหอพักอีก แถมยังออกไปเที่ยวกับมันด้วย!!"
"นายเรียกอาจารย์ที่โรงเรียนของนายว่ามัน!หรอ ทำไมนิสัยแย่ขนาดนี้ ครูพลเขาเป็คนดีเกินกว่าที่นายจะมาพูดจาให้เขาเสียหายแบบนี้!!"
"คนดีงั้นหรอ…คนดีที่ไหนเขามายุ่งกับเมียชาวบ้าน!! ผมอยากจะรู้ว่าถ้ามันรู้ว่าคุณครูข้าวหอมคนสวยของมันเป็เมีย!!ลูกศิษย์อย่างผม มันจะทำหน้ายังไง!!"
"นี่หยุดนะ!!"
"ถ้าอยากให้ผมหยุด ก็กลับไปฝึกสอน"
"แต่ฉันยื่นหนังสือไปแล้ว"
"คุณหมายถึงเอกสารในซองสีน้ำตาลนี้ใช่ไหม?"
"นี่..นายไปเอามาได้ยังไง!!?"
"ลืมแล้วหรอว่าผมเป็ประธานนักเรียนและผมก็สามารถทำอะไรได้หลายๆอย่างโดยที่คุณคาดคิดไม่ถึงด้วยซ้ำ" พายุยื่นซองสีน้ำตาลมาตรงหน้าแล้วฉีกทิ้งเหมือนเศษกระดาษหว่านไปทั่วทั้งห้องเพื่อจะสื่อให้ข้าวหอมรู้ว่า ตอนนี้เอกสารยกเลิกการฝึกสอนของเธอมันเลยถูกทำลายไปแล้ว ซึ่งนั่นก็หมายความว่าเธอยังคงไปฝึกสอนได้ตามปกติ
"ไม่มีเอกสาร ไม่มีคำอนุมัติยกเลิกการฝึกสอน ทุกอย่างกลับมาเป็ปกติ คุณก็ไปฝึกสอนได้ตามเดิม"
"เเต่ถ้าเื่นี้แดง หน้าที่การงานและสิ่งที่ฉันสะสมมามันก็ต้องจบลงด้วยเื่อับอาย…นายอยากให้มันเป็แบบนั้นหรอ?"
"ตราบใดที่ผมไม่พูด คุณไม่พูด มันก็ไม่มีใครรู้หรอกนะ"
"แล้วฉันจะมั่นใจได้ยังไง ว่านายจะไม่เอาเื่นี้ไปบอกใคร?"
"งั้นเอาอย่างนี้ไหมล่ะ เรามาทำข้อตกลงกัน คุณกลับไปฝึกสอนตามเดิม ทำตัวปกติ ผมเองก็เรียนตามปกติ เเต่!!!...ในวันเวลาที่ผม้าคุณ คุณต้องรีบมาหาผมทันทีและที่สำคัญให้จำเอาไว้ว่าตอนนี้คุณไม่ใช่คนโสด เลิกยุ่งกับไอ้อาจารย์พละนั่นด้วย!"
"ฉันจะทำอย่างนั้นได้ยังไง ในเมื่อเราเป็อาจารย์สอนที่เดียวกัน จะไม่ให้พูดคุยกันเลย มันก็แปลกเกินไปไม่ใช่หรอ"
"พูดคุยกันได้ โอเค!..แต่อย่าให้มันเกินเลย อย่าให้มันไปหาที่ห้องพัก อย่าให้มันเดินมาส่งถึงหน้าอพาร์ทเม้นท์ อย่าให้ความรู้สึกของมันเข้าไปรบกวนในใจของคุณและอย่าให้ผมรู้ว่าคุณมีใจให้มัน!..ไม่งั้นเื่จบไม่สวยเเน่ๆ! ถ้าคุณโอเคก็เริ่มได้เลย!" ข้าวหอมมองหน้าพายุที่ยืนนิ่งเพื่อขอข้อสรุปจากเธออยู่ เธอไม่มีทางรู้เลยว่าลึกๆแล้วผู้ชายเ้าเล่ห์คนนี้จะไว้ใจได้ไหมแต่แน่นอนว่าเธอไม่มีทางเลือกอื่น จึงทำให้เธอต้องยอมรับข้อเสนอนี้เพราะเหตุผลหลายๆอย่าง ซึ่งหนึ่งในเหตุผลนั้นคือเธอไม่อยากจบช้ากว่าเพื่อนแล้วต้องมาวิ่งฝึกสอนอีกหลายๆรอบนั่นเอง
"ตกลง ฉันยอมรับข้อเสนอนี้ พรุ่งนี้ฉันจะกลับไปฝึกสอนตามเดิม"
"ดี..เชื่อฟังแบบนี้สิถึงจะเรียกได้ว่าเป็เด็กดีของผม"
"อย่ามาทะลึ่งนะ ฉันอายุมากกว่านายอีก"
"อายุมากหรือน้อยไม่สำคัญหรอก มันสำคัญที่ว่าใครอยู่ข้างบนมากกว่า เอ้ะ!หรือว่าจากนี้คุณจะอยู่ข้างบนแทน ฮึฮึฮึ"
"ถ้าหมดเวลาแล้วก็กลับไปซะ ฉันจะรีบเเต่งตัวไปทำงาน นี่ก็สายมากแล้ว ฉันไม่อยากไปสาย"
"ทำไมคุณจะต้องไปทำงานด้วย หรือนั่นคือวิธีอ่อยผู้ชายอีกรูปแบบหนึ่งของคุณ?"
"ฉันอยากจะผ่าสมองนายออกมาดูจริงๆ อยากจะรู้ว่าข้างในนั้นมันเคยคิดเื่ที่ดีอยู่บ้างไหม!!"
"ไม่เอาน่าพูดดีๆกับผมหน่อยสิ…เดี๋ยวผมหงุดหงิดเผลอพูดอะไรแปลกๆออกมา คุณจะแย่เอานะ ฮึฮึ"
"เฮ้อ!!!กะแล้วว่าต้องเป็แบบนี้!! ที่ฉันต้องทำงานก็เพราะว่าฉันต้องหาเงินส่งตัวเองเรียน ฉันไม่ได้เกิดมาบนกองเงินกองทองเหมือนนายนี่! จะได้อยู่สุขสบายวันๆไม่ต้องทำอะไรเอาเเต่แกล้งคนอื่นไปวันๆ!!"
"ก็ไม่ได้แกล้งไปทั่วนะ ผมจะแกล้งเฉพาะคนที่ผมอยากแกล้งเท่านั้น เฮ้อ!!หิวจังเลยอ่ะ..มีอะไรให้กินไหม ผมหิวอ่ะ?"
"หิวอะไร!!?"
"หิวข้าวไง…คุณคิดว่าผมหิวอะไรล่ะ?"
"ทะลึ่ง!!"
"ก็ใครเริ่มก่อนล่ะ?…เลิกเรียนคาบเที่ยงเสร็จผมก็มานี่เลยยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงด้วยซ้ำจนตอนนี้จะ 6 โมงแล้ว คุณช่วยไปหาอะไรให้ผมกินหน่อยสิ"
"ที่นี่ไม่มีอะไรให้กินหรอก ถ้าอยากกินก็ต้องออกไปหากินที่อื่นเพราะฉันไม่ได้ซื้อของกินมาสต๊อกไว้ในห้อง"
"งั้นหรอ..โอเค…ถ้าอย่างนั้นผมไปกินร้านที่คุณทำงานอยู่ก็ได้ จะได้ถือโอกาสไปเฝ้าคุณทำงานด้วยไง ดีป่ะ?"
"ทำไมต้องเฝ้า?"
"ก็เผื่อไอ้บ้านั่นมันมาจีบคุณที่ร้านอีกไง ผมหึงนะ!" ข้าวหอมลอบกลืนน้ำลาย เมื่อจู่ๆใบหน้าทะเล้นก็กลายเป็ใบหน้าที่ดุดัน เสียงมือที่ตะปบเข้ากับกำแพงทำเอาข้าวหอมสะดุ้งเล็กน้อย…ถึงตอนนี้ข้าวหอมก็ได้รับรู้ว่าเด็กคนนี้เป็คนที่มีหลายอารมณ์มาก เวลาดีใจก็ดีใจจนสุดขีดเวลาโมโหก็เืร้อนสุดๆและในเวลาขี้หึงก็ไม่ฟังเหตุผลใครทั้งนั้น เธอจะต้องอดทนกับเด็กคนนี้ไปถึงสามเดือนหรือจนกว่าเธอจะฝึกสอนเสร็จ…ข้าวหอมได้แต่หวังว่าถึงตอนนั้นพวกเขาสองคนก็คงจะแยกทางกันและไม่ต้องมาเจอกันอีกนั่นเอง
5K
