เกล็ดเวหา

     (๕๑) แพขนตา ขยับ รับแสงส่อง                                เงือกหนุ่มจ้อง มองทราย ผวาหัน

พลันจักษุ สะดุด หยุดนิ่งงัน                                            ผิวผ่องพรรณ ชุบอาบ น้ำผึ้งทอง

     (๕๒) ชายหนุ่มหยิบ โอสถ หยดละออง                       แผ่เวทผอง ขจี ปรี่สนอง

แก่นอัตตา ควบรวม สวมประคอง                                     อาคมคล้อง สมานแผล ที่แปรไป

     (๕๓) รอยปริแยก ปิดสนิท เหลือพิษไข้                       เงือกหนุ่มได้ สติฟื้น ตื่นหลับใหล

ก้อนเนื้อซ้าย เต้นรัว สะท้อนใจ                                        สองแก้มใส ซับสี โลหิตแดง

     (๕๔) ลมหายใจ ติดขัด ขาดเรี่ยวแรง                           เหลือบมองแผง อกกำยำ ล่ำเข้มแข็ง

รีบหลบตา ก้มมอง ผืนทรายแห้ง                                      นาคเอ่ยแจ้ง ถามไถ่ ไม่ระแวง

     (๕๕) "มิเคย เห็นมาก่อน              เหตุใดนอน อยู่สิ้นแรง"

"ถิ่นนี้ มีภัยแฝง                                 จึงจำแลง แปลงกายา"

     (๕๖) "เขตแดน ถิ่นนาคา              ท้องนภา มีปักษา"

"บินโฉบ เลี้ยวลงมา                          หวังคว้าคร่า ไปกลืนกิน"

     (๕๗) "โชคดี พี่ฝึกศิลป์                ทันยลยิน เสียงแดดิ้น"

"เร่งร่าย เวทวาริน                             เยียวยาสิ้น รอย๢า๨แ๵๧"

     (๕๘) "ตัวพี่ มีนามตฤณ                หวังคุ้มถิ่น คอยดูแล"

"ใครทำ ร้ายรังแก                              พี่คุ้มแผ่ ให้ปลอดภัย"

     (๕๙) "แสนเศร้า เมื่อเฝ้าแล           ตัวน้องแน่ มีนามใด"

"เกยหาด มาไฉน                               ถิ่นเ๯้าไกล น่าใจหาย"

     (๖๐) เงือกหนุ่ม หลบสายตา            ก้มพักตรา มองหาทราย

ตั้งจิต นึกความหมาย                           ก่อนเอ่ยคาย เปิดวาจา

     (๖๑) "ข้าพลัด จากคลื่นใหญ่            น้ำวนไกว ซัดพัดพา"

"ตื่นมา ไม่รู้หา                                     แรงโรยรา ไร้พึ่งพิง"

     (๖๒) "ขอบคุณ ที่เมตตา                  ช่วยเยียวยา ด้วยใจจริง"

"นาคา ช่วยอุ่นอิง                                 ที่พึ่งพิง ของลูกปลา"

     (๖๓) "ชลัน ธรตัวข้า                         เป็๲มัจฉา หลงธารา"

"เร่ร่อน แรมรอนมา                                ไร้ทิศา กลางนที"

     (๖๔) ฟังคำตอบ นาคหนุ่ม ช้อนอุ้มร่าง                        ก้าวเดินห่าง คลื่นซัด ไม่รอรี

ละทิ้งหาด วังเวง ยามราตรี                                              สู่พงพี กำบัง รังพักพิง

     (๖๕) บรรจงวาง ร่างเงือก ริมธารใส                              น้ำรินไหล ๤๱๱๽๤ สงบนิ่ง

หยิบผลไม้ ส่งให้ ไม่ประวิง                                              ไร้ซุ่มเสียง แอบอิง เพียงสองรา

     (๖๖) "สระแห่งนี้ วิเวก เฉกพฤกษา"                            "สัตว์ต่างมา เป็๞มิตร สนิทหา"

"จงพักเถิด ดวงจิต คลายกายา"                                       "พ้นวิกฤต นานา อย่าระแวง"

     (๖๗) "ข้าจะคอย ใกล้ชิด ไม่ห่างหาย"                         "พิทักษ์กาย คุ้มภัย ให้เข้มแข็ง"

"จนเ๽้าคลาย อาวรณ์ เลิกอ่อนแรง                                  "เฝ้าไม่แคลง ดูแล ทุกเพลา"

     (๖๘) กาลผ่านพ้น หมุนเวียน เปลี่ยนทิวา                      ตฤณเยียวยา โอสถ ลดปัญหา

รักษ์ร่วมเดือน แอบใน ถิ่นนาคา                                         เกล็ดมัจฉา ย้อนคืน ฟื้นเงางาม

     (๖๙) เกล็ดสีรุ้ง ประกาย ย้ายก้าวข้าม                          นาคเอ่ยถาม ห่วงใย ไร้เกรงขาม

จะนำส่ง สู่ชล ไม่วูบวาม                                                  เงือกรู้ยาม ก้มกราบ ลาจากจร

     (๗๐) หันหลังว่าย คืนสู่ ท้องสาคร                                ทว่าผ่อน กายา ลงเสียก่อน

เลือกซ่อนกาย หลังหิน สิ้นนิวรณ์                                       อกร้าวรอน ใจสั่น เต้นระรัว

     (๗๑) ฝ่ายนาคา แผ่เวท สว่างทั่ว                                 หมอกสลัว แปลงกาย สยายหัว

เงือกหนุ่มซ่อน ชะเง้อ ไม่เกรงกลัว                                    หลงใหลมัว คลี่ยิ้ม ไม่ห่างไกล