วันต่อมาเวลา 18.00 น.
หลังจากที่ปกป้อง ระบายแผลใจให้แพรวนิดฟังที่ร้านหมูกระทะ เขาได้ขอความช่วยเหลือจากฉัน โดยขอให้ฉันไปร่วมงานแต่งเป็เพื่อนเขาในค่ำคืนนี้
หน้าบ้านของ ปกป้อง
รถเก๋งสีขาวคันหรูจอดหน้าบ้านของชายหนุ่มหญิงสาวในชุดเดรสสายเดี่ยวสีแดง เธอทำผมลอนสวยงามชุดที่แหวกลึกจนเห็นเนินออก้า แถมท่อนล่างก็แหวกขึ้นมาจนเห็นต้นขาเรียวสวยก้าวลงจากรถเก๋งคันหรูทางฝั่งคนขับก่อนจะเดินมาที่ประตูหน้าบ้านของเขา
“พร้อมหรือยัง”เสียงเคาะประตูบ้านดังขึ้นตามด้วยเสียงของฉันที่ะโถามเขา
เขารีบเดินมาเปิดประตูบ้านสีหน้าใอึ้งเมื่อเห็นฉันยืนอยู่
“ฉันสวยจนคุณต้องตกตะลึงเลยเหรอ” แพรเอ่ยถามขึ้นมาเมื่อเห็นเขายืนเงียบไปไม่พูดอะไรสักคำ
“เปล่า ผมแค่ใ คุณเอารถของใครมา”ใช่ เขาใเพราะฉันมาในลุคของสาวสวยและดูรวยไปอีก
“อ้าวก็รถของฉันน่ะสิ จะให้เอารถของใครมา”
แต่เขายังคงทำหน้าแปลกใจเพราะเอาเข้าจริง เขาไม่เคยรู้จักความเป็มาของฉันเลยด้วยซ้ำไป
“ทำไมคิดว่าทำงานโรงงานแล้วจะต้องไม่มีปัญญาซื้อรถพวกนี้ได้น่ะเหรอ” ฉันถามเสียงดังด้วยความสงสัยมือของฉันกอดอกเอาไว้
“ช่างเถอะ มันก็ถูกของคุณ”เขาตอบขณะที่มือก็กำลังดึงประตูบ้านปิดล็อกกุญแจ
“ถ้าคุณไม่มัวแต่ส่งผู้หญิงเรียนแถมหาเงินให้เธอใช้อย่างไม่ลืมหูลืมตา คุณก็คงซื้อรถได้หลายคันแล้วมั้ง”เสียงพูดแซวหยอกของฉันเอ่ยขึ้นมาพร้อมยื่นกุญแจรถเก๋งของตัวเองให้เขาเป็ฝ่ายขับ
“ปกป้อง เดี๋ยวคุณแวะปั๊มน้ำมันที่ใกล้จะถึงตรงทางข้างหน้านั้นก่อนนะ”ฉันชี้บอกเขาขณะที่นั่งอยู่บนรถ
เมื่อเขาจอดรถที่ปั๊มน้ำมัน
ฉันเอี้ยวตัวไปฝั่งทางขวามือของตัวเองเพื่อเอื้อมไปหยิบถุงคลุมชุดที่ว่างบนเบาะด้านหลังปลายจมูกของฉันเกือบจะติดกับแก้มฝั่งซ้ายของเขาที่นั่งตรงเบาะคนขับ
ใช่ฉันตั้งใจอ่อยเขาอยู่
“เห้อ”เขาถอนหายใจพร้อมขยับตัวให้แก้มไกลจากปลายจมูกฉันออกไปหญิงสาวหัวเราะในลำคอเมื่อเขาแสดงท่าทีเช่นนั้น
“นี่ไปเปลี่ยนชุดของคุณซะ” ฉันวางถุงคลุมชุดที่เพิ่งคว้าหยิบมาจากทางเบาะด้านหลังได้นั้นกระแทกเข้าไปที่หน้าอกของเขา
“เปลี่ยนทำไม”
“จะไปสภาพแบบนี้น่ะเหรอจะไปให้เขาเสียดายหรือจะไปให้เขาดูถูกหนักกว่าเดิม” ฉันมองตาขึงใส่เขาบ่งบอกถึงการบังคับให้เขาต้องยอมทำตาม
“ไม่ผมว่าเป็ตัวเองมันดีที่สุดแล้ว”
“จะไปเปลี่ยนเองในห้องน้ำหรือว่าจะให้ฉันเปลี่ยนให้บนรถ” ปากไม่พูดเปล่า มือของฉันเอื้อมไปจะปลดกระดุมเสื้อของเขาทำท่าทางเหมือนจะแกะเม็ดกระดุมนั้นออกแถมยังยื่นหน้าเข้าไปใกล้ เสียงกระซิบแ่เบาบวกกับสายตายั่วยวนจนแทบจะสิงร่างเขา
ชายหนุ่มผลักฉันออกมาเบาๆก่อนจะเปิดประตูลงจากรถไปเปลี่ยนชุดตามคำสั่งแต่โดยดี
แพรวนิดขยับตัวกลับมาพิงที่เบาะนั่งของตัวเอง มุมปากที่กำลังอมยิ้มชอบใจที่ได้แกล้งเขามองดูเขาด้วยสายตาที่หมายปองอยากจะได้เป็เ้าของหัวใจเขาให้ได้
.ณโรงแรมหรูใจกลางเมือง.
งานแต่งงานหญิงสาวอดีตคนรักของเขาจัดขึ้นใหญ่โตที่ห้องจัดงานของโรงแรมชื่อดังในตัวเมือง
ผู้คนมากหน้าหลายตาที่มาร่วมงานมงคลในค่ำคืนนี้แต่งตัวมีภูมิฐานสมฐานะ เ้าบ่าว-เ้าสาว ยืนรอต้อนรับแขกที่หน้างานด้วยความสุขล้นเ้าสาวสุดสวยเกาะคล้องที่แขนของเ้าบ่าวเอาไว้แน่นมองดูอบอุ่น
“อ้าว ปกป้อง”เ้าสาวกล่าวทักทายด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุข ก่อนเธอจะหันไปแนะนำให้เ้าบ่าวของเธอรู้จักกับเขาในนาม
“ที่รักคะ นี่ปกป้อง ปกป้องเป็เพื่อนสนิทของฉันมาั้แ่สมัยยังเด็กๆเลยค่ะ”อดีตสาวคนรักแนะนำเขาในฐานะเพื่อน มันก็ไม่แปลก ก็จะให้เธอแนะนำในฐานะอื่นได้ยังไงกันแต่มันคงซ้ำแผลใจของเขาให้อักเสบมากขึ้นกว่าเดิมแน่นอน
“อ๋อ ครับ ใช่คนที่คุณเคยเล่าให้ผมฟังว่าเขามาจีบคุณแต่ดันไม่เจียมตัว บ้านฐานะยากจน หรือเปล่า”เ้าบ่าวมองกวาดสายตาที่เขาขึ้นลงั้แ่หัวจรดเท้าพูดประโยคที่แอบแฝงคำสบประหม่าออกมาด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน
“ไม่ใช่ค่ะแต่เป็ผู้ชายที่เ้าสาวของคุณเคยหลอกใช้เขามานานหลายปีต่างหากและที่สำคัญเป็ผู้ชายที่เคยนอนกอดเ้าสาวของคุณมาก่อนคุณด้วยนะคะ” ฉันยืนเคียงข้างเขารีบสวนคำพูดกลับไปอย่างไม่เกรงใจ เมื่อเห็นผู้ชายของฉันกำลังถูกคนอื่นดูแคลน
“นี่เธอ!เธอพูดอะไรออกมา”เ้าสาวพูดกลับมาด้วยเสียงเหวี่ยงดัง หน้าหงิกงอเพราะฉันดันพูดไม่เข้าหูเอาเสียเลย
“ปกป้อง คุณพาผู้หญิงคนนี้ของคุณกลับไปเดี๋ยวนี้เลยนะอย่ามาแสดงความไร้มารยาทต่ำๆ ที่นี่ให้อับอายคนเลย”เสียงดังหน้าหงิกโมโหพูดด้วยประโยคเหมือนกำลังสั่งให้เขาทำตาม
“อื้ม ผมก็แค่จะมาแสดงความยินดีกับคุณขอให้คุณมีความสุขกับความร่ำรวย ที่คุณใฝ่ฝันนะครับ” เสียงเข้มนิ่งพูดออกมา ฉันถึงกับต้องหันขวับ!ไปมองด้วยความคาดไม่ถึง คิดว่าจะบื้อยืนให้เขาเหยียบอยู่ฝ่ายเดียวซะอีก
“เรากลับเถอะ”เขาเอื้อมมือขึ้นมาโอบไหล่ของฉันก่อนจะหมุนตัวพาเดินออกไปจากสถานที่แห่งนี้
“คุณโอเคหรือเปล่า” เสียงนุ่มนวลของฉันเอ่ยถามเขาด้วยความห่วงใยสายตาอาวรณ์ที่ส่งกำลังใจผ่านความรู้สึกถึงเขา
เขาไม่ตอบคำถามนั้นของฉัน คันเร่งของรถเก๋งถูกเท้าเขาเหยียบวิ่งแล่นออกจากหน้าโรงแรมแห่งนี้ไป
.กลับมาถึงหน้าประตูบ้านของเขา.
“อยากให้ฉันอยู่เป็เพื่อน หรือว่าคุณอยากจะอยู่เงียบๆคนเดียว” ฉันเอ่ยถามเขาด้วยเสียงเบาบางและมีความหวัง(จริงๆแล้วฉันอยากอยู่ข้างเขาที่สุดในเวลานี้)เมื่อรถคันที่นั่งมาจอดสนิท เขาปลดเข็มขัดนิรภัยออกเตรียมตัวลงจากรถ
“อยากอยู่หรือเปล่า”น้ำเสียงไร้ความรู้สึกพูดสั้นๆ ก่อนเปิดประตูลงจากรถ ฉันไม่ตัดสินใจนานรีบเปิดประตูลงจากรถและเดินตามเขาเข้าไปภายในตัวบ้าน
.ภายในบ้านของเขา.
“เป็ยังไง บ้านของผมมันไม่ได้น่าอยู่ใช่มั้ย” เขาถามเสียงตลกกลบเกลื่อนตัดพ้อต่อตัวเอง
“น่าอยู่สิทุกที่ที่มีคุณอยู่มันน่าอยู่สำหรับฉันทุกที่นั่นแหละ”
“คุณชอบผมจริงๆ เหรอ” เขายื่นกระป๋องเครื่องดื่มมาให้ฉันหนึ่งกระป๋องก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ติดกับตัวที่ฉันนั่ง
แป๊ก! ฉันเปิดกระป๋องเครื่องดื่มที่เขายื่นให้“จริงสิ”ฉันตอบเขาอย่างมั่นใจด้วยเสียงที่ชัดเจนและหนักแน่นกระป๋องเครื่องดื่มในมือถูกยกกระดกกลืนเข้าไปในลำคอเมื่อพูดจบ
“คนอย่างผมมีอะไรให้ใครเขามาชอบด้วยเหรอ”เสียงหัวเราะประชดตัวเองดังหมาดขึ้นในลำคอ ใบหน้าของเขาส่ายไปมายิ้มเยาะเย้ยตัวเองเขาเลิกคิ้วขึ้นสายตามองจ้องตรงมาที่ฉัน
“มองหน้าฉันแบบนี้กำลังคิดอะไรกับฉันหรือเปล่า” ฉันเอ่ยถามปกป้อง ชายหนุ่มที่จ้องมองใบหน้าของฉันอยู่อย่างสงสัยในแววตาคู่นั้นของเขา
***
390
