ข่าวการประลองระหว่าง สิงขวง และ เย่เฟิง ได้กลายเป็นตำนานบทใหม่ที่ถูกเล่าขานไปทั่วทุกหัวระแหง ภาพของสองราชันย์ที่ล้มลงพร้อมกันได้สั่นสะเทือนความเข้าใจของทุกคนที่มีต่อ "ความแข็งแกร่ง" แต่หลังจากวันนั้น... ทั้งสองคนก็ราวกับหายสาบสูญไปจากสายตาของสาธารณชน
สิงขวงถูกนำตัวกลับไปรักษาที่หุบเหบกระบี่สังหารของเขาโดยไม่มีข่าวคราวใดๆ เล็ดลอดออกมา... ส่วนเย่เฟิง... ศิษย์สายตรงผู้ลึกลับ... ก็ถูกอาจารย์ของเขาพาตัวไปอย่างไร้ร่องรอย...
การหายตัวไปของเขากลายเป็นหัวข้อให้เหล่าศัตรูได้เย้ยหยันและปล่อยข่าวลือเสียๆ หายๆ"ฮ่าๆๆ! ข้าว่ามันคงจะบาดเจ็บสาหัสจนกลายเป็นคนพิการไปแล้วแน่ๆ!""บางทีมันอาจจะหวาดกลัวจนหนีออกจากสำนักไปแล้วก็ได้!"
หวังเฉิน และ เหลยป้าเทียน คือผู้ที่ยินดีที่สุด พวกเขาใช้ช่วงเวลานี้ในการรวบรวมอำนาจและวางแผนที่จะ "บดขยี้" กลุ่มเงาอสูรที่เพิ่งจะก่อตั้งขึ้นให้สิ้นซาก
และในที่สุด... วันที่การประลองจัดอันดับรอบที่สอง... "รอบท้าทาย" ก็ได้เริ่มต้นขึ้น
บรรยากาศบนลานประลองมังกรสวรรค์กลับมาคึกคักอีกครั้ง ผู้ชนะทั้งหนึ่งร้อยคนจากรอบคัดเลือกได้มายืนอยู่บนเวทีย่อยเบื้องล่าง... มองไปยังเหล่าศิษย์ในทำเนียบมังกรครามที่ยืนรออยู่บนเวทีหลักด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและจิตวิญญาณนักสู้!
"ตามกฎ... ผู้ชนะจากรอบคัดเลือก... มีสิทธิ์ท้าทายผู้ที่อยู่ในทำเนียบมังกรครามอับดับที่ห้าสิบเอ็ดถึงหนึ่งร้อย!" ผู้อาวุโสใหญ่ฝ่ายวินัยประกาศก้อง "ผู้ถูกท้า... ปฏิเสธไม่ได้!"
การต่อสู้ที่ดุเดือดได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง! เหล่าม้ามืดจากรอบคัดเลือกต่างพากันเข้าท้าทายศิษย์ในทำเนียบเพื่อแย่งชิงตำแหน่งและเกียรติยศ!
แต่... ท่ามกลางความโกลาหลนั้น... ทุกคนต่างรู้สึกว่ามีบางอย่างขาดหายไป...
พวกเขาไม่เห็นร่างของ "เย่เฟิง" ผู้ที่ควรจะอยู่ในอันดับที่สี่สิบเก้า...
"ดูเหมือนว่าไอ้ขยะนั่นมันจะขี้ขลาดตาขาวจริงๆ สินะ!" หวังเฉินกล่าวเย้ยหยันให้ทุกคนได้ยิน "ขนาดการประลองที่สำคัญเช่นนี้ยังไม่กล้าโผล่หัวออกมา!"
แต่ในขณะที่เขากำลังจะหัวเราะอย่างสะใจนั้นเอง...
เงาร่างสายหนึ่ง... ก็ได้ปรากฏขึ้นบนเวทีหลักอย่างเงียบงัน...
เขาไม่ได้ทะยานร่างขึ้นมาอย่างโอ่อ่า... แต่กลับเดินขึ้นมาตามบันไดอย่างช้าๆ และสงบนิ่ง...
เย่เฟิง... กลับมาแล้ว!
การปรากฏตัวของเขาทำให้ทั้งสนามต้องเงียบกริบลงในทันที! ทุกสายตาต่างจับจ้องมาที่เขาเป็นตาเดียว!
ร่างกายของเขายังคงสวมชุดศิษย์สีฟ้าอ่อนที่เรียบง่าย... แต่กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากร่างของเขานั้น... กลับแตกต่างจากเมื่อสิบสี่วันก่อนโดยสิ้นเชิง! มันสงบนิ่ง... ลึกล้ำ... และน่าหวาดหวั่นราวกับห้วงอเวจีที่ไร้ก้นบึ้ง! ดวงตาของเขาไม่ได้มีความแค้นที่เปิดเผย... แต่กลับมีความเยือกเย็นที่สามารถแช่แข็งได้แม้กระทั่งจิตวิญญาณ!
"เจ้า...เจ้ายังไม่ตาย!" เหลยป้าเทียนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง!
เฟิงหลงไม่ได้สนใจพวกมัน... เขากลับเดินไปหยุดยืนอยู่ ณ ตำแหน่งของอันดับที่สี่สิบเก้า... และกวาดสายตามองไปทั่วทั้งเวที... ราวกับราชันย์ที่กำลังมองดูอาณาจักรของตนเอง
"ในเมื่อข้ามาช้า... ก็คงจะไม่มีผู้ใดกล้าท้าทายข้าแล้วกระมัง" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยแต่กลับดังพอให้ทุกคนบนเวทีได้ยิน "ช่างน่าเบื่อเสียจริง"
คำพูดที่หยิ่งผยองนั้น... ทำให้ศิษย์ในทำเนียบหลายคนต้องขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ!
"ปากดีนักนะ! ไอ้เด็กใหม่!" เสียงตวาดดังขึ้นจากศิษย์คนหนึ่งที่อยู่ในอันดับที่สามสิบแปด เขาคือ เหอหยุนเทียน (He Yuntian) หนึ่งในพรรคพวกของเหลยป้าเทียน!
"ในเมื่อเจ้ามันหยิ่งผยองนัก... ก็ดี!" เหอหยุนเทียนก้าวออกมาข้างหน้า "พรุ่งนี้... ในรอบสุดท้าย... ข้า...เหอหยุนเทียน... ขอท้าประลองกับเจ้า! เพื่อสั่งสอนให้เจ้ารู้ว่า... ในทำเนียบมังกรคราม... ไม่ได้มีเพียงแค่สิงขวงคนเดียว!"
นี่คือแผนการของเหลยป้าเทียน! เขาส่งคนของตนเองออกมาเพื่อ "ทดสอบ" และ "บดขยี้" เฟิงหลงอีกครั้ง!
แต่เฟิงหลงกลับ... ยิ้ม
รอยยิ้มที่เย็นชาและเต็มไปด้วยความดูแคลน
เขาไม่ได้ตอบรับคำท้า... แต่กลับหันไปมองยังผู้อาวุโสใหญ่ฝ่ายวินัยที่อยู่บนแท่นประธาน... และกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดังสนั่นไปทั่วทั้งสนาม!
"ท่านผู้อาวุโสใหญ่... ข้า...เย่เฟิง... ในฐานะศิษย์ในทำเนียบมังกรครามอับดับที่สี่สิบเก้า... ขอใช้สิทธิ์ในการท้าทาย... 'ข้ามระดับ'!"
เฮือก!
ทุกคนต้องสูดลมหายใจเย็นเยียบ! การท้าทายข้ามระดับ! มันคือสิทธิ์ของผู้ที่อยู่ในห้าสิบอันดับแรก! พวกเขาสามารถท้าทายใครก็ได้ที่อันดับสูงกว่าตนเองโดยไม่ต้องรอให้ถึงตา!
"แล้วเจ้า... ต้องการจะท้าทายใคร?" ผู้อาวุโสใหญ่ถามด้วยความสนใจ
เฟิงหลงไม่ได้มองไปที่เหอหยุนเทียนที่กำลังหน้าซีดเผือด... เขาไม่ได้มองไปที่หวังเฉิน...
แต่สายตาของเขา... จ้องตรงไปยัง... เหลยป้าเทียน! ศิษย์อันดับที่สิบเอ็ด!
"ผู้ที่ข้าขอท้า..."
เขาแสยะยิ้มออกมา... รอยยิ้มของอสูรที่กำลังจะเริ่มต้นการล่า...
"...คือ 'สุนัขทุกตัว'... ที่อยู่ในกลุ่มอัสนีบาตของเจ้า!"
เขาไม่ได้ท้าทายเพียงคนเดียว...
"ข้าขอท้า... พวกเจ้าทุกคน... พร้อมกัน!"
คำประกาศนั้น... คืออสนีบาตที่ฟาดลงกลางใจของทุกคน! มันคือความบ้าคลั่ง! คือความหยิ่งผยองที่เหนือกว่าจินตนาการ!
มันคือการประกาศสงคราม... ที่จะทำให้เวทีประลองแห่งนี้... ต้องนองไปด้วยโลหิต!
1.13M
![บันทึกลับองครักษ์เสื้อแพร [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1646970564_71280272.webp)
