“ได้อะไรกลับมาบ้าง?” โอเว่นที่ยืนอยู่ข้างบัลลังก์เอ่ยถามชายสองที่กำลังยืนต่อหน้าพวกเขา
“เป็ไปอย่างที่บอสซานเชสคิด พวกโจเซฟอยู่กันที่หมู่บ้านก็อบลินขั้นสามครับ” ชายคนทางซ้ายเป็คนแรกที่กล่าวรายงาน
“เยี่ยม แบบนี้ก็ได้เวลาสนุกกันแล้วสิ” เสียงอันแหลมเล็กแทรกเข้าหูจนรู้สึกคันคะเยอทันทีที่เสี่ยวจวงกล่าวออกมาอย่างตื่นเต้น
“จะรีบอะไรนักหนา พวกเขายังรายงานไม่เสร็จเลยนะ” หนนี้เป็ผู้หญิงรูปร่างหนาดูบึกบึนเป็คนติติงเสี่ยวจวง
คำพูดนี้เป็เหมือนสัญญาณให้ทุกคนเงียบและคอยฟังรายงานจากสองคนที่ยืนตัวแข็งอยู่ต่อ แต่โอเว่นราวกับเป็พิธีกรที่คอยยิงคำถาม เขาถามชายทั้งสองต่อว่า “ได้เห็นเ้าของหมู่บ้านไหม? รู้หรือเปล่าว่าพวกเขาเป็ใคร?”
หนนี้ชายคนทางซ้ายก็ยังเป็คนตอบ เขาส่ายหัวพร้อมกับกล่าวว่า “พวกผมพยายามมองหาแล้วแต่ไม่เห็นเลยครับ แต่ว่า...”
“แต่ว่าอะไร?” หนเป็ซานเชสที่นั่งฟังนิ่งมาตลอดอยู่บนบัลลังก์เป็คนเร่งให้อีกฝ่ายพูดต่อประโยคให้จบ
ไม่อาจรู้ได้ด้วยความหวาดกลัวหรือตื่นใกันแน่ จากที่เคยนิ่งเงียบไม่พูดปล่อยให้เพื่อนเป็คนตอบมาตลอด หนนี้เมื่อถูกบอสซานเชสกระตุ้นเร่งให้ตอบ ชายคนที่ทางขวารีบลุกลี้ลุกลนตอบออกมาทันทีว่า “พวกผมเห็นว่ามีจ่าฝูงก็อบลินอยู่ในหมู่บ้านนั้นด้วยครับ”
เกิดเสียงฮือฮาในที่ประชุมขึ้น ต่างคนต่างเริ่มแสดงความคิด หนึ่งในนั้นมีความคิดที่น่ากลัวว่า “เ้าของหมู่บ้านแห่งนั้นสามารถทำให้จ่าฝูงก็อบลินสวามิภักดิ์ได้งั้นหรือ?”
“เป็ไปไม่ได้หรอกน่า ขนาดบอสลูโช่ยังทำไม่ได้เลยนะ” ทุกคนต่างเห็นด้วยกับความคิดเห็นนี้
“หรือเป็ไปได้ว่าพวกนั้นยอมทำพันธสัญญาเื” หนนี้โอเว่นลองแสดงความคิดเห็น
“เ้าพวกนั้นยอมไปเป็ขี้ข้าพวกุ์มากกว่าพวกเรางั้นเหรอ ช่างโง่เง่าจริง ๆ” เสี่ยวจวงใช้น้ำเสียงดูแคลนมากอย่างมาก
เมื่อได้ยินแบบนั้น ทุกคนต่างหัวเราะกันอย่างชอบอกชอบใจ แต่อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนจะมีคนหนึ่งที่ไม่เห็นด้วยกับความคิดของโอเว่นและเสี่ยวจวง
“ไม่ใช่” ซานเชสกล่าวออกมาอย่างเ็า
“บอส ท่านหมายความว่ายังไง?” โอเว่นรีบถามกลับทันที
“ถึงแม้จะมีบางคนโง่พอที่จะทำพันธสัญญาเืก็จริง แต่ไม่ใช่กับชายที่ชื่อโจเซฟแน่นอน” ซานเชสลูบคางขณะพูด ดวงตาจ้องมองไปยังข้างหน้าราวกับมันจะทะลุไปยังโจเซฟได้
“ถ้าอย่างนั้นก็แสดงว่า...” โอเว่นคำพูดไว้แค่นั้น แต่ทุกต่างมีคำตอบเดียวกันอยู่ในใจ
ซานเชสหรี่ตาขณะกล่าวต่อประโยคที่อยู่ในใจของทุกคน “ใช่แล้ว แสดงว่ามีคนสามารถยึดหมู่บ้านขั้นสามนั้นได้”
“แต่...จ่าฝูงก็อบลิน...แม้แต่บอสลูโช่” แม้แต่เสี่ยวจวงก็ทำใจให้เชื่อไม่ได้จนพูดไม่ปะติดปะต่อ
“ของแบบนี้ นอกจากความแข็งแกร่งแล้วมันขึ้นอยู่กับดวงด้วย” ซานเชสมีแววตาที่ดูถูกขณะกล่าวออกมา
ตอนนี้ทุกคนต่างเข้าใจที่บอสซานเชสของพวกเขาจะสื่อแล้ว พวกเขาเข้าใจแล้วว่าบอสลูโช่ที่เป็หัวหน้าของบอสซานเชสไม่ได้อ่อนแอกว่าคนที่ยึดหมู่บ้านก็อบลินขั้นสามแห่งใหม่ เขาแค่ไม่มีโชคเื่จ่าฝูงก็อบลินเท่านั้น หากปะทะกัน บอสลูโช่อาจแข็งแกร่งกว่าก็เป็ได้
“แล้วแบบนี้ควรทำไงต่อดีครับ? ไปแจ้งบอสลูโช่ให้มาตียึดหมู่บ้านนั้นเลยดีไหมครับ?” เสี่ยวจวงกระหายในการฆ่าฟันเสมอ
“ทำแบบนั้นไม่ได้” ซานเชสปฏิเสธทันควัน
“ทำไมล่ะครับ?” ทุกคนต่างสงสัยเหมือนกับโอเว่น แต่เขาก็ยังถือโอกาสประจบประแจงสักเล็กน้อยว่า “จริงอยู่ว่าลำพังบอสซานเชสก็สามารถจัดการจ่าฝูงก็อบลินได้ แต่อีกฝ่ายก็คงไม่ใช่ธรรมดาแน่ ๆ ที่สามารถยึดหมู่บ้านขั้นสามแบบนั้นได้ เพื่อความชัวร์ พวกเราควรจะขอกำลังเสริมจากบอสลูโช่มาบ้างก็ยังดีนะครับ”
“ฉันก็อยากจะอยากทำแบบนั้น แต่ตอนนี้ทางบอสลูโช่ก็กำลังเจอศึกหนัก พวกเขากำลังทำาเพื่อยึดหมู่บ้านออคขั้นสองอยู่” เกิดเสียงฮือฮาขึ้นทันที ซานเชสกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียดต่อว่า “เพราะแบบนั้นเราจึงไม่ควรไปรบกวนบอสลูโช่เด็ดขาด”
“ถ้าอย่างนั้น บอสซานเชสจะจัดการยังไงต่อครับ?” โอเว่นเป็ตัวแทนถามแทนทุกคน
ซานเชสมองสองคนที่ยืนอยู่กลางห้องและกล่าวว่า “นายทั้งสองคนกลับไปพักได้ ฉันจะให้คนละเว้นค่าธรรมเนียมให้สามวัน”
เมื่อได้ยินแบบนั้น ทั้งสองรีบขอบคุณและออกจากห้องประชุมทันที
เมื่อทั้งสองออกไป ซานเชสออกคำสั่งทันทีว่า “ส่งคนไปเฝ้าดูที่หมู่บ้านนั้น ไปจับตาดูว่าตกลงแล้วใครหรือพวกไหนยึดหมู่บ้านนั้นได้ แต่ระวังอย่าเข้าใกล้จนพวกมันรู้ตัวเด็ดขาด ถ้าถูกพวกนั้นจับได้จะไม่มีความช่วยเหลือใด ๆ เด็ดขาด”
“งานนี้กระผมขออาสาเอง” เสี่ยวจวงเลียริมฝีปากอย่างเ้าเล่ห์
หนนี้ซานเชสไม่ห้ามแต่เขาหันไปพูดกับโอเว่นแทน “ส่วนนาย ดูเหมือนว่าจะถึงเวลาไปเยี่ยมเพื่อนเก่ากับฉันแล้ว”
“?” โอเว่นขมวดคิ้วอย่างงงงวย
“เมื่อไรลูกพี่เขาจะกลับมาสักที” ฮงบ่นออกมา “ลูกพี่เขาคงไม่โดนพวกนั้นจับตัวไปแล้วหรอกใช่ไหม?”
“เขาไม่เป็อะไรหรอก” โจเซฟกล่าวออกมาด้วยเสียงที่มั่นคง ก่อนจะชี้ไปยังจ่าฝูงก็อบลินที่เดินลาดตระเวนกับเหล่าทหารลูกน้องของมันและกล่าวว่า “ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับหัวหน้าจริง เ้าพวกนั้นคงวิ่งไปหาเพื่อช่วยแล้ว หรือไม่ก็ต้องหันขวานมาหาพวกเราไปตั้งนานแล้ว”
ฮงกระเดือกน้ำลายทันที จริงอย่างที่โจเซฟบอก พวกก็อบลินรับใช้ขอเตชินท์ย่อมมีปฏิกิริยาทันทีหากเกิดอะไรขึ้นกับเ้านายของมัน และฮงก็ภาวนาหวังว่ามันจะอยู่อย่างสงบเช่นนี้ตลอดไป
“แต่มันน่ารำคาญตรงติดต่อเขาไม่ได้เลยนี่สิ ถ้าเกิดอะไรขึ้นตอนที่เขาไม่อยู่นี่สิปัญหา” ฮงมีสีหน้ากังวลขณะมองไปยังจ่าฝูงก็อบลิน “ใครจะสั่งเ้าพวกนั้นได้ล่ะ? ถ้าไม่มีลูกพี่อยู่ด้วย”
“เอาหน่า เขารู้ตัวแหละว่าทำอะไรอยู่” แล้วโจเซฟก็หันไปมองฮงที่อยู่ในคันนาและกล่าวว่า “นายเถอะ เร่งทำงานที่หัวหน้าสั่งให้เสร็จเถอะ เขาเองก็ไม่ได้ใช้งานนายฟรี ๆ สักหน่อย”
ฮงทำหน้ามุ่ยทันทีพร้อมกับบ่นออกมาว่า “ก็ถ้ามันเป็ดินปกติเหมือนที่โลก ฉันก็คงไถนาเสร็จไปั้แ่วันสองวันแรกแล้ว แต่ดินบ้านี่มันแข็งมากขนาดไหนลูกพี่โจเซฟก็รู้ จอบที่ลูกพี่มีก็ดันไม่ทิ้งไว้ให้อีก ส่วนจอบที่ฉันเอามาพังไปไม่รู้กี่อันแล้วเนี่ย จะบ้าตาย”
แม้โจเซฟจะรู้สึกสงสารฮงเพียงใด เขาก็ไม่รู้จะช่วยลูกน้องของเขาอย่างไรเช่นกัน
“ลูกพี่ค่ะ”
ทันใดนั้นมีใครบางคนโผล่เข้ามา เมื่อโจเซฟเห็นว่าเป็ใคร เขากล่าวตอบรับทันทีว่า “ว่าไงอารีย์?”
อารีย์คือหญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวในกลุ่มโจเซฟที่มาเจอกับเตชินท์ครั้งแรก เธอตั้งใจมาหาโจเซฟแต่เธอไม่ได้มาคนเดียว เธอนำใครอีกคนมาด้วย เธอหันไปมองชายวัยกลางคนและกล่าวว่า “ลูกพี่โจเซฟค่ะ พี่มากันเต้มีอะไรจะบอกค่ะ”
โจเซฟพยักหน้าเพื่อบอกว่าให้พูดมาได้เลย แต่ชายวัยกลางคนดูลังเล ฮงจึงพูดแกมตลกเพื่อให้อีกฝ่ายผ่อนคลายว่า “มีอะไรพี่มากันเต้ แต่ถ้ามาขอยืมเงินฉันไม่มีหรอกนะ ฮ่าฮ่าฮ่า”
“มีอะไรก็ว่ามาได้เลย” โจเซฟยิ้มอ่อนให้อีกฝ่ายไม่ต้องกังวล แต่ไม่ได้ติดตลกอย่างฮง
“คือว่า เมื่อวาน แต่ฉันก็ไม่แน่ใจนักนะ” มากันเต้พูดเว้นวรรคอย่างลังเล เขากลัวจะโดนต่อว่าที่ไม่ได้รีบมาบอกให้เร็วกว่า
“รีบบอกไปสิ พี่มากันเต้ มัวแต่อ้ำอึ้งอยู่ได้” อารีย์เร่งอีกฝ่าย
มากันเต้ถอนใจยาวออกมาก่อนจะกล่าวอย่างตะกุกตะกักว่า “ฉันว่า ฉันเห็น...หว่องกับใครอีกคนฉันจำไม่ได้”
“หว่อง?” ฮงมองมากันเต้อย่างสงสัย “ใครกัน?”
“หว่องคนของหมู่บ้านต้นหอม” มากันเต้พูดจบ เขาขบฟันกรามแน่น เขาเตรียมพร้อมรับคนต่อว่า
“คนของหมู่บ้านต้นหอม!” ฮงแหกปากออกมา “ทำไมพี่ไม่รีบมาบอกให้เร็วกว่านี้!”
“พอแล้วฮง” โจเซฟปรามฮงให้หยุดก่อนที่จะเขาจะต่อว่ามากันเต้ไปมากกว่านี้ ฮงมีสีหน้าตื่นตระหนกก่อนจะปรับมายิ้มเหยเกและกล่าวออกมาเชิงปลอบใจตัวเองว่า “พวกเขายังอยู่ไหม? พวกเขาอาจจะอยากมาขอเข้าร่วมหมู่บ้านเราก็ได้”
แต่มากันเต้ส่ายหัวพร้อมกับตอบว่า “ฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน ฉันเลยคิดจะออกไปรับพวกเขา แต่พวกเขาหายไปแล้ว”
“แย่แล้ว พวกนั้นต้องไปตามบอสซานเชสมาที่นี่แน่ ๆ” ฮงหน้าซีดเผือด
“ขอบคุณสำหรับข้อมูลมากครับ พี่มากันเต้ เดี๋ยวฉันจะจัดการต่อเอง” โจเซฟยังคงดูสงบเช่นเคย เขาบอกให้มากันเต้กลับไปก่อนและบอกว่าไม่ต้องกังวลอะไร
“ทำยังไงกันดีคะ?” อารีย์เองก็ไม่สบายใจ
“โอ๊ย ทำยังไงดี? ลูกพี่ก็ไม่อยู่อีก จะติดต่อเพื่อบอกก็ไม่ได้อีก จะบ้าตายรายวัน” ฮงบ่นออกมารัว ๆ
“เกิดอะไรขึ้นกับหัวหน้าเหรอคะ? ลูกพี่โจเซฟ” อารีย์ก็สังเกตเห็นว่าเตชินท์หายไปหลายวันแล้ว
“ไม่ต้องห่วง หัวหน้าเขาไม่ได้เป็ไร” โจเซฟตอบอย่างสงบ
“แล้วทำไมถึงติดต่อลูกพี่ไม่ได้ล่ะคะ?” อารีย์ถามอย่างสงสัย เธอเห็นโจเซฟและฮงดูสนิทกับเตชินท์ แต่เหตุใดทั้งสองถึงไม่สามารถติดต่อเขาได้ ช่างน่าแปลก
“ก็ลูกพี่เขาทำทุกอย่างเป็ความลับหมด เบอร์ติดต่อ ที่อยู่หรืออะไรก็ไม่บอกไว้สักอย่าง” ฮงยังคงบ่นออกมารัว ๆ
“นั่นสิคะ ขนาดฉันยังไม่รู้เลยว่าหัวหน้าเขาชื่ออะไร ได้แต่เรียกหัวหน้า” อารีย์เองก็อยากรู้ว่าเ้าของหมู่บ้านที่เธอมาอาศัยอยู่มีชื่อให้เรียกว่าอะไร เธอได้แต่เรียกหัวหน้ามาตลอด
“เขาชื่อ...” แต่ไม่ทันที่ฮงจะได้เอ่ยนามของเตชินท์ออกมา โจเซฟก็รีบพูดแทรกขึ้นมาก่อนว่า “เรียกหัวหน้าแบบนั้นแหละดีแล้ว ไว้ถ้าเขาอยากจะบอกเดี๋ยวเขาบอกเองแหละ ยังไงก็ขอบคุณมากที่เอาข่าวมาแจ้ง”
โจเซฟคิดว่าเป็การดีกว่าที่จะให้คนรู้น้อยที่สุด เพราะตลอดหลายวันที่ผ่านมา มันพิสูจน์แล้วว่า เตชินท์ยึดหมู่บ้านนี้ได้ตัวคนเดียว นั่นเท่ากับว่าถ้าฝ่ายศัตรูรู้ข้อมูลของเตชินท์มากเกินไปอาจเป็อันตรายต่อเตชินท์และอิสรภาพของพวกเขาในการอาศัยอยู่ในหมู่บ้านนี้
< หนอนบุ้งเขาแหลมสามัญถูกสังหาร ได้รับิญญาอสูรหนอนบุ้งเขาแหลมระดับสามัญ เมื่อกินเนื้อของหนอนบุ้งเขาแหลม คุณมีโอกาสได้รับแต้มพัฒนาขั้นสามัญ >
เตชินท์ตกตะลึง เมื่อได้ยินเสียงประกาศในหัว
เช้าวันใหม่เขาตัดสินใจมาอีกฟากของหมู่บ้านที่มีหมู่ป่าหนังกรอบอยู่ในแผนที่ วันนี้เขาเปลี่ยนแผนหวังมาล่าสัตว์อสูรเพื่อนำไปกินเพิ่มแต้มพัฒนา เขาไม่ได้มีเป้าหมายในการล่าิญญาอสูรเป็หลักเหมือนกับเมื่อวาน แต่ในวันนี้เขากลับได้ิญญาอสูรั้แ่ตัวแรกที่เขาสังหารลง
‘วันนี้ดวงเรามาว่ะ’ เตชินท์ยิ้มแป้นเหมือนคนบ้าอยู่คนเดียวกลางป่า
กดใจหรือคอมเมนต์เป็กำลังใจกันด้วยนะครับ
393
