การทดสอบดำเนินต่อไปเรื่อยๆ แต่ยังไม่มีใครสามารถโจมตีโดนออกัสได้เลย จนมาถึงรอบของชายใส่แว่นข้างๆ อัล
"หมายเลข 37 เชิญเลยครับ เลือกอาวุธได้ตาม้าเลย" ออกัสผายมือพลางก้มหน้าอ่านประวัติของชายใส่แว่น
"เวทย์มนต์มืดระดับ5 เวทย์มนต์แสงระดับ 5 โอ้โห ด้วยระดับทักษะขนาดนี้ คุณน่าจะติดเข้ากลุ่ม 1 ได้เลยนะครับ" ออกัสพูดพลางมองไปยังพนักงานหญิงที่ยืนดูอยู่
"แสงและมืดไม่ใช่เวทย์สายหลักที่ใช้โจมตีได้คะ ถึงแม้จะดูว่าอยู่ในระดับสูงแต่เค้าเเทบไม่มีเวทย์โจมตีเลย จึงถูกจัดอยู่ในกลุ่ม 2 คะ" พนักงานสาวตอบ
"งั้นมาเริ่มกันเลย ว่าแต่คุณเลือกอาวุธได้หรือยังครับ" ออกัสเอ่ยถามอย่างเป็ห่วง
"ผมมีคทาของตัวเองมาครับ"หมายเลข37 กล่าวตอบ
หลังจากหมายเลข 37 พูดจบ ออกัสก็เริ่มหายตัวไปอีกครั้ง ส่วนหมายเลข 37 ไม่รอช้า รีบร่ายเวทย์ทันที
"ทักษะมืดระดับ 5 สนามแรงดึงดูด" ทันทีที่พูดจบ พื้นลานดินก็กลายเป็สีดำ ทุกคนที่ดูรู้สึกได้ถึงน้ำหนักตัวที่เพิ่มขึ้นแม้จะอยู่นอกขอบเขตของเวทย์มนต์
"นี่คุณหมายเลข 37 นี่มันน่าจะเกินระดับ 5 แล้วนะครับ" ออกัสพูดขึ้นขณะที่กำลังเผยตัวออกมา
"ไม่ครับ เงื่อนไขระดับ 6 ของเวทย์มืดคือ ต้องหักล้างผลของเวทย์มืดต่อตัวเองให้ได้ทั้งหมดครับ"
"แสดงว่าตอนนี้ตัวคุณก็หนักเหมือนกันซินะครับ" ออกัสพูดพลางพุ่งเข้าหาหมายเลข 37 แม้จะรู้สึกได้ว่าความเร็วเขาลดลงจากผลของแรงดึงดูด แต่ก็ยังเร็วพอที่จะเข้าถึงตัว หมายเลข 37 ได้
"ทักษะลม สายฟ้าหยุดการเคลื่อนไหว" ทันทีที่ร่ายจบ ก็ได้เกิดประกายไฟฟ้า ขึ้นเหมือนทุกครั้งที่เข้าใช้จบการต่อสู้ แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนทุกที หมายเลข 37 ไม่ได้ล้มลงทันทีที่ถูกสายฟ้า แต่กลายเป็ออกัส ที่ทะลุผ่านร่างของเขาไปแทน พร้อมทั้งเวทแรงดึงดูดที่หายไป
"ทักษะแสง เวทย์ลวงตา" หลังร่ายจบ ร่างกายของหมายเลข 37 ก็โผล่เพิ่มขึ้นมาอีก 3 ร่าง ออกัสหยุดนิ่งหลังรู้ว่าที่ตัวเองโจมตีนั้นพลาดเป้า แต่ก่อนที่หมายเลข 37 จะได้โจมตี ออกัสก็ได้หายตัวไปอีกครั้ง แต่หลังจาก นั้นไม่นาน ร่างของหมายเลข 37 ก็ทยอยหายไป ซึ่งเกิดจากการโจมตีของ ออกัสในระหว่างที่พลางตัว ตอนนี้บนลานดิน ว่างเปล่า การต่อสู้ของผู้ใช้เวทแสงทั้งสองนั้น เกินกว่าจะรับรู้ได้ด้วยการมองเห็น แต่ทันใดนั้นเอง
"ผมขอยอมแพ้ครับ" เสียงของหมายเลข 37 ดังขึ้นพร้อมทั้งร่างที่ค่อยๆ ปรากฏตัวออกมา
"ผมไม่มีพลังเวทย์เหลือแล้ว"
การฝืนใช้เวทย์พรางตัวของธาตุเเสงระดับ7 ทั้งที่ตนเพิ่งเรียนถึงระดับ 5 นั้นแสดงให้เห็นถึงความสามารถที่สูงกว่าปกติของเขา แต่ในทางกลับกันมันก็กินพลังเวทย์เป็อย่างมาก ในที่สุดหมายเลข 37 จึงต้องขอยอมแพ้ไป
"ต่อไป หมายเลข 40 เชิญครับ" ออกัสพูดพลางค่อยๆเปิดเผยตัวออกมา และเดินไปหยิบข้อมูลของอัลขึ้นมาอ่าน
"นักแปรธาตุเหรอ แปลกมากเลยนะครับที่อาชีพที่มั่นคงอย่างนักแปรธาตุจะอยากเป็นักผจญภัย เชิญเลือกอาวุธเลยครับ" ออกัสผายมือไปมางชั้นวางอาวุธอย่างสุภาพเหมือนทุกที
"เร่งปฏิกิริยาระดับ 5 หน่วงปฏิกิริยาระดับ 3 ผมค่อนข้างคาดหวังเลยนะครับ ว่าคุณจะแสดงอะไรให้ผมดูได้บ้าง" ออกัสพูดระหว่างที่อัลกำลังยืนคิดอยู่ที่หน้าชั้นวางอาวุธ
"ผมขอใช้ธนูได้ไหมครับ"
ดูเหมือนอัลจะมีตัวเลือกไม่มากนัก จากการที่เขามีทักษะอาวุธระยะไกลระดับ 1 ธนูจึงหน้าจะเป็อาวุธที่เหมาะกับเขาที่สุด
"สำหรับคุณ ผมให้เวลา 3 นาทีเหมือนคนก่อนๆครับ เชิญครับหมายเลข 40" หลังจากพูดจบ ออกกัสก็หายตัวไปเหมือนเช่นเคย
"ทุกอย่างกระจ่างแล้ว เราจะโจมตีเขาให้โดนให้ดู" อัลคิดอย่างมีความหวัง จากนั้นเขาก็เริ่มร่ายเวทย์ พร้อมทั้งยืนหมุนอยู่รอบๆ ตัวเอง
" 1 นาทีแล้วนะครับ ไม่คิดจะลองเสี่ยงโจมตีดูหน่อยเหรอครับ" ออกัสกล่าวเชิญชวน ระหว่างที่อัลกำลังพึมพัมๆอยู่กับตัวเอง
"2 นาทีแล้วนะครับ ผมคาดหวังกับคุณอยู่นะครับ หรือที่จริงคุณเป็แค่นักแปรธาตุผู้อ่อนแอ" อัลเปลี่ยนจากพึมพัมรอบตัว มาวุ่นกับลูกธนูบ้าง
"หมดเวลานะครับ คุณจะไม่โจมตีผมเลยเหรอคุณนักแปรธาตุผู้อ่อนแอ งั้นผมเริ่มเลยนะครับ"
หลังจากพูดจบ ประกายสายฟ้าได้โผล่ขึ้นข้างๆตัวอัล แต่ก่อนจะถึงตัว อยู่ๆ ออกัสก็เปิดเผยตัว สิ่งที่เกิดขึ้น แม้แต่ตัวออกกัสเองก็ใ เขาะโถอยหลังตามสัญชาตญาณ จังหวะนั้นเองประกายแสงสีขาวก็สว่างขึ้นมา ทุกคนในสนามได้แต่หลับตา แต่อัลนั้นรู้ตำแหน่งของออกัสแล้ว
"ทักษะธนูระดับ 1 ยิงธนูแบบธรรมดา" ลูกธนูพุ่งเข้าใส่ตำแหน่งของออกัสอย่างรวดเร็ว ออกัสรู้ได้ทันทีว่าลูกศรได้ถูกปล่อยมาแล้ว แม้ตาของเขาจะยังพร่าจากแสง
"ขอร้อง ช่วยโดนทีเถอะ" อัลภาวนาในใจ
"ทักษะลมระดับ 6 ลอยตัว" ตัวเค้าลอยขึ้นจากลมยกด้านล่างเผื่อหลบลูกศร แต่น่าแปลกที่ลูกศรนั้นก็เปลี่ยนทิศเช่นเดียวกัน
"ทักษะแสงระดับ 7 พรางตัว" หลังจากที่ลอยขึ้นตัวของเข้าก็หายไปทันที
ลูกศรลอยขึ้นตามออกัส และหยุดนิ่งกลางอากาศ จากนั้นเพียงชั่วอึดใจ หัวลูกศรนั้นก็เปลี่ยนเป็สีแดง แต่นั่นไม่ใช่เืของออกัส แต่คืออนูเวทย์พิเศษที่ออกัสเคยพูกถึง
"โจมตีโดนแล้ว อัละโออกมา" พร้อมทั้งล้มตัวลงนอน เพราะใช้เพิ่งใช้พลังเวทย์หมด
"ถึงมันจะไม่สร้างความเสียหาย แต่ก็ต้องถือว่าเค้ายิงโดน" ออกัสเผยตัวขึ้นมา พร้อมทั้งดึงลูกศรที่ติดอยู่กับเสื้อโซ่เหล็กตัวเก่งของเค้าออกมา
"นายทำสำเร็จแล้วเ้าหนุ่ม" ออกัสพูดกับอัล ในคณะที่อัลนอนไม่ได้สติอยู่บนพื้นของลานดิน
"ลูกธนูของชายคนนั้น ยิงโดนท่านออกัสด้วย" พนักงานหญิงผู้คุมสอบกล่าว
"ใช่ๆ ชั้นเห็นกับตาเลย ถึงตอนแรกจะดูเหมือนท่านออกัสหลบได้" ผู้เข้าสอบหมายเลข 37 กล่าวยืนยัน
"เ้าแห่งการพรางตัว ท่านออกัสนะเหรอโดนธนูยิง เป็ไปได้ยังไง" นักผจญภัยคนหนึ่งในห้องโถงพูดขึ้นมาหลังได้ยินข่าวลือ
"เ้าหนุ่มนั่นมันไม่ธรรมดาจริงๆ ฮ่าๆๆๆ" ออกัส เ้าแห่งการพรางตัวตอบผู้คนที่เข้ามาถามเขา
"คนที่ยิงโดนท่านออกัสเป็เพื่อนผมเองครับ เราเจอกันบนรถม้า" นักผจญภัยระดับ 5 เอ็ดก้าพูด เมื่อมีคนถามถึงเหตุการนี้
หลังจากนอนพักเพื่อฟื้นฟูพลังเวทย์ อยู่ร่วม 2 ชั้วโมง ในที่สุดอัลก็ฟื้นขึ้นมา
"คุณทำได้ยังไงครับ คุณหมายเลข 40" ชายใส่แว่นที่มีหมายเลข 37 เอ่ยถาม
"ผมชื่ออัลครับ ยินดีที่ได้รู้จัก" อัลแนะนำตัวอย่างสุภาพ พร้อมทั้งยื่นมือที่กำลังสั่นออกไป
"ผมอดัมส์ครับ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน" ชายใส่แว่นยื่นมือมาจับอย่างนิ่มนวล
"อันที่จริงผมต้องขอบคุณ คุณอดัมส์มากเลยนะครับ ถ้าไม่มีคุณผมคงหาวิธีโจมตีให้โดนไม่ได้"
"ผมทำอะไรเหรอครับ" อดัมส์เริ่มสงสัย
" ก่อนอื่นเลย ทุกคนได้เวลา วางแผน 3-5 นาที แต่คุณไม่ได้ ทุกคนถูกโจมตีโดยที่ออกัสไม่ได้เปิดเผยตัว แต่สำหรับคุณเค้าเปิดเผยตัวก่อน"
"จริงเหรอครับ ผมไม่ได้สังเกตุเลย"
"ใช่ครับ ผมเลยเดาได้ว่ามันต้องเกี่ยวของกับทักษะของคุณ ข้อจำกัดข้อแรกของเวทย์แสงและมืดคืออะไรครับ"อัลถามด้วยท่าทีลองภูมิ
"แสงเเละมืดจะหักล้างกันครับ ไม่สามารถนำมาใช้ร่วมกันได้"
"ใช่ครับ ทันทีที่ผมเห็นออกัสโผล่ออกมาหลังจากคุณใช้เวทย์แรงดึงดูด ผมก็เข้าใจทันที ที่เขาไม่ให้เวลาคุณเพราะเค้ารู้ถึงเวทย์ธาตุมืดในทักษะคุณ และอีกหนึ่งอย่างที่ผมได้รู้จากจุดนี้คือ ออกัสเกลียดความพ่ายแพ้ครับ เค้าจะเลือกให้คุณผ่านก็ได้ เพราะเค้าคิดว่าคุณอยู่กลุ่ม 1 ทันทีที่เค้าอ่านข้อมูลคุณ แต่พอต้องมาสู้กับเวทย์ที่แพ้ทาง เค้ากลับเลือกที่จะไม่ให้เวลาคุณแทน ผมแน่ใจว่าแผนผมถูกต้องก็ตอนที่เขากลับมาให้เวลาผม 3 นาที ในใบประวัติ เราจะไม่ใส่ เวทย์ที่เราอยู่ระดับ 1 ลงไปใช่ไหมครับ เพราะเหมือนกับที่รู้ๆกันว่า มันเป็เวทย์ที่เราเรียนกัน เพื่อให้จบขั้นพื้นฐาน "
"ใช่ครับ ทุกคนที่จบขั้นพื้นฐานมาได้จะใช้เวทย์ทุกทักษะในระดับ 1 ได้"
"ก่อนอื่น ผมวางเวทย์มืดระดับ 1 ไว้รอบตัวครับ เนื่องจากผมมีพลังเวทย์ไม่มาก จึงทำได้แค่วงแคบๆ จากนั้นวางเวทย์แสงระดับ 1 ไว้ใกล้ๆกัน แต่ก่อนที่มันจะหักล้างกัน ผมได้ใช้เวทย์หน่วงปฏิกิริยาของผม เพื่อชลอเวลาที่มันจะหักล้างกัน พอออกัสเข้าใกล้ตัวผม ผลจากเวทย์แสงของเขาก็หักล้างกับเวทย์ธาตุมืดรอบตัวผม ทำให้เวทย์ธาตุแสงที่ ถูกหน่วงไว้ถูกปล่อยออกมา"
"แล้วธนูของคุณหละครับ มันติดตามตัวได้ยังไง"
"ในที่ที่ผมเคยอยู่เมื่อนานมาแล้วมีสิ่งที่เรียกว่า แม่เหล็กชั่วคราวอยู่ครับ โดยวิธีทำมันคือการใส่กระแสไฟฟ้าเข้าไปในโละ มันจะทำให้โลหะเกิดแรงดึงดูดกับเหล็กได้ แต่มันมีข้อเสียตรงที่ถ้าไม่มีกระแสไฟฟ้า มันก็จะหยุดดูด ชั้นจึงใช้เวทย์หน่วงปฏิกิริยาไว้ เพื่อให้มันยังคงสภาพแม่เหล็กอยู่ จากนั้นแค่ยิงออกไปให้ใกล้ตัว ออกัสที่สุด ที่เหลือ เหล็กกับแม่เหล็กจะดึงดูดกันเอง"
"นี่คุณคิดแผนนี้โดยใช้เวลา เเค่่ที่พวกผมขึ้นไปทดสอบเองเหรอ"
"ชั้นแค่โชคดีนะ ที่ได้สอบเห็นคนสุดท้าย" อัลกล่าวพร้อมทั้งยิ้มอย่างดีใจ
"แต่ผมต้องขอโทษทุกคนด้วยนะ เหมือนผมใช้ประโยชน์จากทุกคนเพื่อให้ตัวเองสอบผ่าน"
"ไม่เลย เราทุกคนสอบผ่าน ออกัสไม่ได้บอกว่าคนที่ชนะเท่านั้นถึงจะผ่านนี่ เค้าบอกแค่เค้าจะประเมินเอง"
"คุณอัล อยู่ระดับ 6 ผมอยู่ระดับ 7 ส่วนคนที่เหลือก็กระจายกันในระดับ 8-9"
"จริงๆ เหรอ นี่คือข่าวดีที่สุดของวันนี้เลย ไว้เรามาอยู่ปาร์ตี้เดียวกันนะอดัมส์" อัลเขย่ามืออดัมส์ด้วยความดีใจ
"ขอบคุณมากนะ นักแปรธาตูผู้อ่อนแอ" อดัมส์พึมพัมอยู่เพียงคนเดียว
5K
