ตอนที่ 8 เมืองหน้าด่านวาน
“ข้าได้ยินเื่ของพวกเ้ามาบ้างแล้วแต่ไม่คิดเลยว่าจะสนุกแบบนี้”
“ท่านคิดไปเองว่าสนุกผมที่เป็คนโดนเห็นสนุกเลย”
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ก็จริงของเ้า เฮ้อ เวลาของข้าหมดแล้วขอให้พวกเ้าโชคดี ถ้า้ากลับไปยังดินแดนแห่งนั้นใหม่ก็แค่มาหาข้าที่แห่งนี้ข้าจะส่งพวกเ้ากลับไปให้” จิติญญาลึกลับกล่าวก่อนที่จะหายตัวไปแล้วไม่ส่งเสียตอบกลับมาอีก
“เย่!!!!!!!!” ซินกับเซจัง
“สงบสติอารมณ์หน่อยสิ”
“แหม่ ผมอุษาได้มาผจญภัยในแบบที่โลกของผมไม่เคยมีเลยนะ แบบว่าเคยเห็นแต่นิยายไม่คิดจะมาเจอจริง”
“ส่วนฉันแค่อยากมาหาอร่อย ๆ ทานก็เท่านั้น” เซจังกล่าวพร้อมน้ำลายไหล
“เอ่อ ผมไม่อยากดับฝันหรอกนะเซจังแต่อาหารที่ยุคนี้นะ มันค่อนข้างแย่เทียบกับปัจจุบันถ้าเธอไม่ซีเรียสเื่รสชาติก็ได้อยู่หรอก”
“ยะยะอย่างนั้นเหรอ”
“แต่ไม่ต้องเป็ห่วงหรอกนะมีทั้งผมทั้งเซมพวกเราสามารถทำอาหารที่อร่อยที่สุดได้ง่าย ๆ เลย แต่เริ่มแรกต้องไปที่เมืองก่อนเออใช้เช็กรอบ ๆ ด้วยว่ามีผู้หญิงหรือคนกำลังขอความช่วยเหลือเพราะโดนโจรป่าปล้นอยู่หรือเปล่า” ซินกล่าวสิ่งที่เขาคิดออกมาก่อนที่จะเริ่มเดินสำรวจไปทั่วอย่างสนุกสนาน
ทั้งสามคนเจอมอนสเตอร์เล็กน้อยก่อนที่จะเดินมาถึงที่เมืองส่วนเนื้อของพวกมัน ซินมีช่องเก็บของเหมือนในเกมจึงสามารถเก็บพวกเนื้อมอนสเตอร์เอาไว้ได้
ส่วนซินก็ทำหน้าเซ็งบวกเหงาหงอยที่ไม่มีฉากช่วยสาวงามแบบนิยายโผล่อมาเลย
“ขอตรวจบัตรหน่อยครับท่านหญิงทั้งสาม” ทหารยามกล่าวอย่างสุภาพเพราะเห็นการแต่งการที่หรูหราพวกเขาจึงคิดว่าคนกลุ่มนี้นั้นคือขุนนาง
“เออคือพวกเราไม่มีบัตรอะไรนั้นหรอก ถ้าไม่เป็การลำบากอะไรก็ช่วยตรวจสอบเราแบบที่ตรวจสอบชาวเมืองธรรมดาเลย” ซินที่ได้ยินเสียสุภาพก็กล่าวอย่างสุภาพกลับไปทำให้ทหารยามนั้นหน้าแดงด้วยความเขินอาย
“คะครับท่านหญิง” ทั้งสามคนเดินไปยังห้องตรวจสอบประวัติก่อนที่จะถูกปล่อยออกมาด้วยสายตาชื่นชมเนื่องจากทั้งสามนั้นดูดีเป็อย่างมากแถมไม่หยิ่งยโสเหมือนขุนนางทั่วไปอีก ให้ความร่วมมือแกพวกเขาอย่างดีไม่มีปัญหา
“ทั้ง ๆ ที่ใช้มารยาอย่างเดียวก็หลุดไปได้แล้วจะทำให้เสียเวลาทำไมอะซินจัง”
“เพราะว่าผมแค่อยากทำในสิ่งที่คิดว่าทำไปก็ไม่เสียอะไรก็เท่านั้นสิ่งที่เราเสียแค่เวลาแต่ผมได้รู้จักยามคนนั้นได้ยินเื่หัวหน้ายามชอบดื่มกับพี่สาวโรงเตี๊ยมร้านกุหลาบแสง ได้ยินเื่เวรยามทั้งหมดจะถูกเปลี่ยนไปทุกสามชั่วโมง ผมคิดว่าบอกแค่นี้ก็พอแล้วนะ”
เซจังมองซินอย่างอึ้ง ๆ ก่อนที่จะยิ้มออกมาแล้วเดินไปพร้อมกันสามคน จนมาถึงกิลด์นักผจญภัยเป็สถานที่ ที่ค่อนข้างใหญ่เมืองเทียบกับบ้านช่องในเมืองแต่ด้วยความเป็สำนักงานของพวกมีอิทธิพลก็เป็เื่ปกติ
ซินมองไปรอบ ๆ อย่างคาดหวังอีกครั้ง
‘นี่มันฉากในตำนานถ้าเกิดผมเดินเข้าไปมันต้องมีคนมาหาเื่ แล้วด่าผมแน่เลย ก่อนที่ผมจะอัดพวกเขาและกลายเป็คนมีชื่อเสียง ซินผู้ปราบั์ก็ฟังดูเท่ดี’
“พวกเรามาสมัครกิลด์นักผจญภัยน่ะค่ะ” เซมกล่าวแทนซินที่กำลังรอพวกนักเลงผจญภัยมาหาเื่อยู่
“เห้ยเ้าหนู!” เสียงดังขึ้นจากข้างหลัง
ซินยิ้มกว้างทันทีเพราะคิดว่าเป็คนมาหาเื่ตนแน่ ๆ
“อย่าหาว่าแนะนำเลยนะงานนี้มันอันตราย ถ้าจะเก็บสมุนไฟร์อย่างเดียวข้าไม่ว่าพวกเ้าหรอก แต่ว่าบางทีเจอสัตว์ร้ายเข้ามันจะอันตรายเอา ทำไมไม่ไปทำงานแล่เนื้อมอนสเตอร์แทนละ” ลุงกล้ามโตไว้ผมรุงรังกับกลายเป็ลุงผู้ใจดีอย่างไม่น่าเชื่อ
“ม่ายนะ!!!!!!” ซินที่ได้เห็นเหตุการณ์ไปเป็อย่างที่คิดก็ร้องไห้น้ำตาซึมออกมาจนลุงตัวั์ถูกมองด้วยสายตารังเกียจ
“เห้ ๆ ข้ายังไม่ทำอะไรเลยนะ”
“ขอบคุณสำหรับคำเตือนนะคะ คุณ?”
“มาแบร์ ข้าเป็นักผจญภัยแรงค์ซีนะ” มาแบร์รีบแนะนำตัว
“โอ๋ ๆ ซินจังเดี๋ยวเราก็มีโอกาสได้จัดการฉากเท่ ๆ เองแหละ ไม่ต้องกังวลนะ” เซจังก็พยายามปลอบใจซินอย่างสุดความสามารถ
“เออแต่ว่าคุณหนูนั้นไม่เป็อะไรแน่เหรอ” มาแบร์กล่าวด้วยความเป็ห่วง
“ไม่หรอกค่ะ แค่อะไร ๆ ก็ไม่เป็ไปตามที่เขาคาดหวังเท่านั้น” เซมกล่าวคุยอีกนิดหน่อยก่อนที่จะกล่าวขอบคุณที่ช่วยเตือนโดยที่มีพี่สาวกิลด์นักผจญภัยมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่
“สวัสดีฉันชื่อเบลเป็นักพนักงานกิลด์สาขาเมืองแห่งนี้ถ้ามีภารกิจอะไรไม่เข้าใจก็ถามฉันได้เลยนะ พวกเธอมาสมัครเป็นักผจญภัยสินะงั้นก็เอานี่ไป” เบลกล่าวด้วยรอยยิ้มจริงใจ
ก่อนที่จะหยิบกระดาษสามแผ่นออกมาบางไว้บนโต๊ะ
“นี่คือใบสมัครเขียนข้อมูลง่าย ๆ เกี่ยวกับตัวเธอเลยแต่ว่า เื่ที่ควรปกปิดก็ปกปิดอาไว้หน่อยนะ” เบลกล่าวขึ้นก่อนที่จะลดเสียงเบา ๆ ทำให้ทั้งสามคนได้ยินอย่างชัดเจน
“ขอบคุณนะพี่สาวคุณนี่คนดีจังเลย” ซินกล่าวออกมาพร้อมขอบตาที่ยังบวมแดงอยู่เล็กน้อย
“หึ ๆ มันเป็หน้าที่ของพี่สาวอยู่แล้วที่จะช่วยพวกเธอ” เบลกล่าวออกมาอย่างนั้น
ทั้งสามคนลงทะเบียนเสร็จเบลก็เก็บเอกสารไปก่อนที่จะกล่าวว่า
“ฉันไม่รู้เหรอกว่าพวกเธอมาที่นี่ทำไมแต่ระวังด้วยละตอนนี้มีข่าวไม่ดีเกี่ยวกับา แถมพระาาป่วยอีก ถ้าเ้าหญิงเฟเรน่ากลับมาเร็ว ๆ ก็ดีสิ”
“โอ้ขามาผมเจอคนที่คล้าย ๆ กันด้วยไม่แน่นะเ้าหญิงอาจกำลังรีบกลับไปเลยก็ได้”
“ฉันขอให้เป็แบบนั้นละนะ เฮ้อ” เบลกล่าวกับพวกเขาก่อนที่จะเอาบัตรนักผจญภัยมาให้พร้อมกับแท็กครองคอสีทองแดงบ่งบอกว่าเป็ ระดับ F
“ขอบคุณนะพี่สาวถ้าว่าง ๆ เดี๋ยวผมมาเยี่ยม”
“ได้เลย”
พอทั้งสามคนออกจากร้านไปร้านก็ตกอยู่ในความเงียบทันที
“ทำไมถึงไม่ทดสอบเด็กพวกนั้นละ” ชายดื่มเหล้าคนหนึ่งกล่าวขึ้นท่ามกลางเสียที่เงียบของทุกคน
“ก็แหม่ มีเด็กน่ารักเข้ามาทั้งทีก็ต้องให้สิทธิพิเศษหน่อยสิ”
“เหอะสิทธิพิเศษจากเธอ ทั้งกิลด์มีแต่เ้าบ้าลูแปง อยากได้คนเดียว” สิ้นสุดเสียงชายคนนั้นทุกคนก็หัวเราะออกมาอย่างไม่ได้
เพราะลูแปงเป็ชื่อของชายหนุ่มที่พยายามมาจีบเบลอย่างเอาเป็เอาตาย เบลจึงส่งภารกิจยากกว่าระดับให้แก่ลูแปงหลายรอบ ให้หมอนี่ไปไกล ๆ และพ้น ๆ เธอสักทีแต่มันก็ยังรอดมาได้
หลังจากที่พวกซินเดินออกมาจากกิลด์ก็มีเสียงเฮฮาลั่นเล็กน้อยแต่พวกเขาไม่ค่อยสนใจกันสักเท่าไหร่
“เดี๋ยวดิฉันจะไปจัดการเื่สมัครกิลด์การค้า พวกนายท่านจะไปไหนเหรอคะ”
“ผมเหรอเดินเล่นไปหาคนดูชั่ว ๆ อัดเขาแล้วก็ไถเงิน”
“ซินจังฉันว่านั้นไม่ใช่สิ่งที่ผู้พิชิตเขาทำกันหรอกนะ” เซจังกล่าวด้วยรอยยิ้มขบขัน
“ผิดแล้วถ้าผมไม่ลงนรกแล้วใครจะลงเพราะฉะนั้นผมทำเอง” ซินกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังแล้วแน่วแน่
“ซินจัง!!!” เซจังทำเสียงเหมือนกับคอยห้ามแต่ท่าทางไม่เป็แบบนั้นเลยสักนิด แถมดูชอบสุด ๆ อีกด้วย
“ฉันปล่อยให้พวกเธอทั้งสองคนไปด้วยกันจะไหวไหมเนี่ย” เซมส่ายหัวก่อนที่จะเดินไปทางกิลด์การค้าเพื่อสมัคร
ซินและเซจังเดินซื้อของกินมามากมายเพราะเขาค้นพบว่าอาหารนั้นรสชาติไม่ได้แย่เสมอไปแต่บางอันก็ทานไม่ได้ ด้วยที่เขาเป็คนที่มาจากประเทศที่ขึ้นชื่อว่าครัวของโลกยิ่งทำให้เขารับไม่ได้ใหญ่
“ซินจังดูนี่สิ!” เสียงเรียกของเซจังดังข้างหลังเขาก่อนที่เขาจะเห็นว่าหัวของเธอนั้นกลายเป็ปลาไปแล้ว
พรูด!!
“แล้วทำไมกลายเป็แบบนี้ไปได้ละ”
“ฮ่า ๆ ๆๆ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันแม่ค้าบอกว่ามันเป็อาหารลึกลับซินจังสนใจหรือเปล่า” เซจังกล่าวถาม
“เอาสิ ๆ ” ซินถูกดึงดูดความสนใจไปได้ทันที
ทั้งสองคนมาถึงร้านดูลึกลับร้านหนึ่งผู้คนออกจากร้านมีแต่กลายเป็สัตว์ประหลาดหน้าตาแปลก ๆ
“โอ้สาวน้อยเธออีกแล้วเหรอ” เสียงดูเก่าแก่และชราภาพดังขึ้น ภาพตรงหน้าของเขาคือคนแก่ที่อยู่ในชุดแม่มดสีดำดูสกปรก แต่ถ้าพูดแบบนั้นก็ถือว่าสมจริงสุด ๆ
“ใช่แล้วคุณยายหนูพาเ้านายหนูมาด้วย”
“โอ้เ้าหนูนี่ดูสนใจของกินลึกลับนี่มากเลยละนะ” นางทักทายเซจังอย่างเป็กันเอง
“เขาเป็พวกแปลก ๆ ” เซจังเดินไปกระซิบข้าหูของยายเฒ่า ทำให้ยายยิ้มออกมาเล็กน้อย
“โอ้ฉลาม โอ้นี่แกะ กระต่าย สิ่งโต โอ้ผมอยากได้หมดเลยนะคุณยาย”
“ฮ่า ๆ ๆ ถ้ากินหมดออกมาเป็ตัวอะไรฉันไม่รู้ด้วยนะ”
“นั้นคือสิ่งที่ผม้า”
ซินจ่ายเงินให้คุณยายก่อนที่จะกินขนมเปลี่ยนหน้าทั้งหมดไปทันที แสงสีขาวจ้าอยู่บนหน้าของเขาตอนนี้หัวของเขากลายเป็แสงอาทิตย์ไปแล้ว
“ฮ่า ๆๆ ๆๆ ซินจังนายกลายเป็ดวงอาทิตย์ละ แล้วฉันก็มองนายตรงไม่ได้แล้ว อ๊ากกกกกกก ตาฉันอย่าเข้ามาใกล้สิ”
“โอ้นี่มัน เ้าหนูเองนี่โชคดีจริง ๆ เลย ฮ่า ๆ ๆ ยายให้”
แม่มดเฒ่าให้ลูกแก้วสีขาวนวลกับเขามาก่อนที่จะเตะพวกเขาออกจากกระท่อมไป
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ซินจังตอนนี้นายโดดเด่นสุด ๆ เลย ฉันไม่คิดเลยว่ามันจะสามารถสะท้อนแสง ไม่สิผลิตแสงขนาดนี้ได้”
“อืมผมก็ไม่คิดเหมือนกันดูสายตาคนที่เขาจ้องมองเราด้วยความทรมานนี่สิ บางทีชาติที่แล้วผมอาจเป็จอมมารก็ได้ ฮ่า ๆ ๆ ๆๆ ”
แต่ก่อนที่พวกเขาจะหัวเราะกันไปมากกว่านี้ข้างหน้าร้านแห่งหนึ่งก็มีเด็กสาวคนหนึ่งกำลังถูกบุรุษกล้ามใหญ่โตสุด ๆ ทำท่าจะทุบตี
“ได้เวลาของฮีโร่แล้ว” ซินกล่าวแบบนั้นก่อนที่เขาจะเข้าไปเสยคางลุงตัวจนเงนไปข้างหลัง แต่เขาไม่ได้เป็อะไรเลยแม้แต่น้อย
“เ้าลุงตัวโตนายก็ไม่ธรรมดานิอย่ามารังแกเด็กผู้หญิงสิเฟ้ย” ซินกล่าวกับลุงตัวโตด้วยน้ำเสียงดุดันแบบเด็กน้อย
จนลุงตัวโตต้องน้ำตาไหลสำนึกผิดเพราะแสบตา
“พ่อ!!!!!!”
“อะเระ”
4K
