ตอนที่4 นี่ไม่ใช่ลูกของแก
“ขอโทษด้วยครับ คุณกู้ ที่นี่คุณเข้าไม่ได้ครับ” บอดี้การ์ดพูดด้วยใบหน้าเคร่งขรึม
“ทำไมฉันจะเข้าไม่ได้?” กู้หนานเซิงเงยมองพวกเขาอย่างแน่วแน่“เด็กข้างในเป็ลูกของฉัน มีสิทธิอะไรไม่ให้ฉันเจอลูก?”
บอดี้การ์ดตอบกลับเธอด้วยสีหน้าที่ไร้ซึ่งความรู้สึก“ตอนนี้เด็กคนนี้คือลูกของคุณกู้ไป่ซวงแล้วไม่ใช่ลูกของคุณ ดังนั้นขอให้คุณกลับไปซะ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าพวกผมไม่เกรงใจ”
มือของกู้หนานเซิงจับที่ล้อรถเข็นสองข้างแน่นโกรธจนเืขึ้นหน้า “นั้นมันเป็ลูกที่ฉันคลอดออกมาเองไม่ใช่ของกู้ไป่ซวง พวกแกหลบไปให้หมด ให้ฉันไปเจอลูก!”
บอดี้การ์ดสองคนยังคงไม่ขยับไปไหนยืนขวางทางเธออยู่อย่างนั้น
กู้หนานเซิงไม่มีทางเลือกสองมือดันหมุนล้อเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต
บอดี้การ์ดสองคนดันล้อเธอกลับไปอย่างแรงรถเข็นถอยหลังอย่างรวดเร็ว ทำให้เธอเสียการทรงตัว หล่นลงพื้นทันที
เพราะขยับตัวมากเกินไปทำให้แผลคลอดฉีกขาด เจ็บทรมานเหลือเกิน
หญิงสาวพยายามพยุงตัวเองลุกขึ้นมาอย่างทุลักทุเลมีสายตามากมายจบจ้องมาที่เธอจู่ๆ ก็มีรองเท้าส้นสูงสีแดงปรากฏที่หน้าเธอ
“กู้หนานเซิงเธอคิดจะทำไร” คนนั้นก็คือกู้ไป่ซวง
เธอใช้สายตาเหยียดหยามมองไปยังผู้หญิงที่อยู่ตรงเท้าเธอ“ไม่รักษาตัวพักฟื้นดีๆ กลับมาหาเื่ใส่ตัว หรือว่าแกอยากรนหาที่ตาย?”
กูหนานเซิงได้แต่กำหมัดแน่นพูดออกมาทีละคำว่า “ฉันจะมาหาลูกของฉัน!”
“ลูกของเธอ?” กู้ไป่ซวงย่อลงจับหน้าเธอ พร้อมแสยะยิ้มเหน็บแนมว่า “กู้ไป่เซิง เธอลืมไปแล้วเหร หนังสือที่เธอเซ็นข้อตกลงก่อนแต่งงานไงลูกที่เธอให้กำเนิด จะถูกโอนกรรมสิทธิมาเป็ลูกของฉันอย่างถูกต้องตามกฎหมายตอนนี้เด็กคนนี้คือลูกของฉันไม่ใช่ของแก!”
“กู้ไป่ซวง เธอจะมากเกินไปแล้วนะ!” กู้หนานเซิงตาแดงก่ำ โมโหจนดึงปกเสื้อของเธอ “กี่ปีมานี้ เธอยังทรมานฉันไม่พออีกเหรอ ตอนนี้ฉัน้าได้พบหน้าลูกตัวเองสักครั้งแค่คำขอร้องเล็กน้อยนี้ เธอจะใจแคบไปหน่อยไหม”
กู้ไป่ซวงจองกู้หนานเซิงยกมือขึ้นตบเข้าบ้องหูของเธอทันที
สมองกู้หนานเซิงมึนงงข้างริมฝีปากมีเืไหลซิบๆ
“กู้หนานเซิง แกมันก็แค่เครื่องมือคลอดลูกก็เท่านั้นมีสิทธิอะไรมาขอร้องฉัน? ฉันพอใจ เลยยังให้แกยังมีชีวิตรอดอยู่ ถ้าฉันรู้สึกไม่พอใจ ฉันก็จะทำให้แกเหมือนตกนรกทั้งเป็!”
ได้ยินอย่างนั้นกู้หนานเซิงจึงกำมือแน่นกว่าเดิมเธอโกรธจนเผลอจิกเล็บอย่างแรงจนผิวที่ฝ่ามือเืไหล
เธออดทนมาสองปีเต็มอดทนจนเสียลูกตัวเองไป อดทนจนชีวิตเธอเกือบเสียชีวิตไป…แต่ตอนนี้เธอไม่อยากที่จะอดทนอีกต่อไปแล้ว
กู้หนานเซิงเกาะตามแนวกำแพงพยุงตัวเองลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ
ใบหน้าซีดเซียวที่ยังคงความงดงามอยู่นิ่งสงบเหมือนสายน้ำ เธอทอดสายตามองกู้ไป่ซวงนิ่งๆ
กู้ไป่ซวงรู้สึกหวาดกลัวไปชั่วขณะพลางขมวดคิ้วพูด “กู้หนานเซิง ถ้าแกยังใช้สายตาแบบนี้จองฉันอีกล่ะก็ฉันจะควักลูกตาแกทิ้งซะ!”
พอเสียงพูดจบลงกู้หนานเซิงก็เดินไปทางเธอ พร้อมผลักเธอลงไปกองกับพื้น สองมือบีบที่คอของกู้ไป่ซวง
“กู้ไป่ซวง ฉันจะไม่ยอมแกแล้ว!”กู้หนานเซิงนั่งคร่อมเธอ ใบหน้าซีดเซียวเต็มไปด้วยความโกรธแค้น“เธอบังคับให้ฉันต้องทำแบบนี้เองนะ!เธอเป็คนทำมันเอง!”
กู้ไป่ซวงโดนบีบคอจนสีหน้าซีดเซียวไปหมดไม่หยุดที่จะต่อสู้ดิ้นรน “กู้หนานเซิง ปล่อยฉันนะ…”
“แกอยากให้ฉันตาย ฉันจะให้แกได้ลิ้มรสความตายก่อน! ถึงโลกหลังความตายแล้ว ฉันค่อยไปขอโทษพ่อแม่!” กู้หนานเซิงควบคุมตัวเองไม่ได้แล้วแรงบีบยิ่งมีมากขึ้น
หน้าของกู้ไป่ซวงจากขาวซีดเซียวก็เปลี่ยนสีเป็แดงคล้ำเหมือนตับหมูลูกตาก็เริ่มเหลือกขึ้นไป้า
“กู้หนานเซิง เธอทำอะไร!” ลู่เป่ยเฉิง มุ่งหน้าเร่งฝีเท้าเดินเข้ามา รีบดึงแขนของกู้หนานเซิงออก แรงสะบัดตัวเธอกระเด็นไปด้านข้าง
ร่างอันบอบบางของกู้หนานเซิงกระเด็นออกมาไกลถึงครึ่งเมตรกระแทกเข้าให้กับกระแพงตรงทางเดิน
แผ่นหลังเจ็บขึ้นมาเธอเซล้มกองอยู่ข้างกำแพง แผลคลอดเริ่มเจ็บขึ้นอีกครั้ง ระหว่างขาสองข้าง มีเืไหลออกมาอีกรอบ
“ไป่ซวง คุณเป็ยังไงบ้าง?” ลู่เป่ยเฉิงรีบร้อนอุ้มกู้ไป่ซวงขึ้นคิ้วขมวดถามไถ่
กู้ไปซวงตาแดงๆน้ำตาไหลออกมา “เป่ยเฉิง กู้หนานเซิงเป็คนฆ่าพ่อแม่ฉัน เป็คนทำให้ลูกเราต้องตายยังไม่พอมันยังคิดจะเอาชีวิตฉันอีกด้วย…เมื่อครู่มันคิดจะฆ่าฉันจริงๆ นะ”
ทุกคนเห็นหมดแล้วว่ากู้หนานเซิงผลักกู้ไป่ซวงล้มลงและพยายามจะบีบคอเธอให้ตาย
ลู่เป่ยเฉิงก็มาเห็นเช่นนั้นเหมือนกัน
สายตาเยือกเย็นจ้องไปที่เธอ“กู้หนานเซิง เธอกล้านักนะ!”
กู้หนานเซิงพยายามพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นแต่ก็ทำไม่ได้ สุดท้ายนั่งลงพิงกำแพงดังเดิม แม้เืจะไหลมาอย่างไม่หยุดแต่ใบหน้าของเธอกับมารอยยิ้มที่มุมปาก
“ไม่... ลู่เป่ยเฉิง นายพูดผิดแล้วฉันเองที่ไม่กล้าพอ ถ้าฉันมีความกล้าพอ นับั้แ่ครั้งแรกที่กู้ไป่ซวงทำร้ายฉันฉันคงจะฆ่ามันทิ้งไปแล้ว! ทำไมฉันต้องรอจนถึงป่านนี้ รอจนฉันไม่เหลืออะไรสักอย่างเลย!”
กู้หนานเซิงยิ้มทั้งร้องไห้ไปพร้อมกัน“ พวกคุณเองนั้นแหละที่ไม่ยอมปล่อยฉันตอนที่เกิดอุบัติเหตุรถยนต์มันไม่ใช่การวางแผนของฉันเลยสักนิดแต่พวกคุณเองนั้นแหละไม่ยอมเชื่อยังไงก็จะโทษฉันให้ได้ ยังไงก็จะเอาฉันให้ตายให้ได้!....ในเมื่อจะต้องตายอยู่แล้ว ก็ตายด้วยกันให้หมดนี่แหละ!”
ลู่เป่ยเฉิงขมวดคิ้วส่งสายตาโเี้จ้องมองกู้หนานเซิง.
ผู้หญิงข้างหน้าเขาตอนนี้ทำให้เขารู้สึกเหมือนเป็คนแปลกหน้าแต่ก่อน เธอเป็คนไม่กล้าต่อปากต่อคำ อ้อมน้อมเชื่อฟัง.
แต่ตอนนี้……
“กู้หนานเซิง เธอเป็บ้าไปแล้วเหรอ” ลู่เป่ยเฉิงพูดออกมาอย่างระอา ใบหน้าไร้ซึ่งอารมณ์ “พยาบาล ช่วยส่งเธอไปโรงพยาบาลจิตเวชที ในเมื่อเธออยากบ้า ก็ให้เธอไปบ้าให้สุด!”
“ ฮ่าฮ่าฮ่าฉันมันบ้าเอง…” จู่ๆ กู้หนานเซิงก็หัวเราะออกมาเสียงดัง สีหน้ายิ่งซีดเซียว ตาเธอเริ่มปิดลงช้าๆ ร่างกายเซล้มลงไป เธอหมดสตินอนกองลงไปกับพื้น พร้อมกับเืที่ไหลนอง…
2K
