ตอนที่ 11
เริ่มต้นการค้าขาย (11)
เด็กน้อยจูเฟยที่หว่านเมล็ดต้นพฤกษาน้ำบริเวณริมแม่น้ำด้านหลังที่ดินของท่านยายหวังเสร็จเรียบร้อยนางก็มุ่งตรงไปที่ต้นไม้ต้นใหญ่ที่มีเพียงแค่ไม่กี่ต้นภายในที่ดินแห่งนี้เท่านั้น
ที่ดินของท่านยายหวังมันเป็ที่ดินโล่งกว้างที่มีต้นไม้ต้นใหญ่ตั้งประดับอยู่เพียงแค่ไม่กี่ที่
แต่มันก็มีต้นไม้ต้นนึงที่ตั้งอยู่บริเวณใกล้ๆกับแม่น้ำที่อยู่ด้านหลังที่นางปลูกต้นพฤกษาน้ำเอาไว้ บริเวณนี้ท่านยายหวังไม่ค่อยจะเดินมานานคิดว่าน่าจะใช้ในการเพาะปลูกได้
เื่การปลูกพืชสมุนไพรทั้ง 2 ชนิด นางเองก็อยากจะลองทำเงียบๆด้วยตนเองก่อนเพราะว่ากลัวว่ามันจะล้มเหลว
เมื่อเดินมาถึงต้นไม้ต้นใหญ่ที่ตั้งอยู่ในบริเวณส่วนด้านหลังที่ยืนต้นอยู่เพียงต้นเดียว เมื่อมาถึงจูเฟยก็แหงนหน้ามองมัน
ในชีวิตก่อนนางอยู่ในร่างผู้ใหญ่ก็จะเงยใบหน้ามองต้นไม้มันก็ไม่ได้สูงใหญ่ขนาดนี้ แต่ตอนนี้มาอยู่ในร่างของเด็กน้อยแล้วเงยหน้ามองมันทำให้รู้สึกว่าต้นไม้ต้นนี้มันสูงใหญ่
แต่มันก็เป็เพราะว่าระดับส่วนสูงของนางเอง จูเฟยละความสนใจเกี่ยวกับเื่นั้นไปแล้วเริ่มมาสนใจเกี่ยวกับการเพาะปลูกพืชสมุนไพรของตนเอง
นางเริ่มจากการเริ่มนำเมล็ดต้นหญ้าเลื้อยคลานออกมาแล้วเริ่มหว่านเมล็ดบริเวณใกล้ๆลำต้น เถ้าแก่ร้านขายเมล็ดผู้นั้นบอกนางว่าต้องหว่านเมล็ดบริเวณใกล้ๆโคนต้นไม้ใหญ่แล้วหมั่นมารดน้ำมันมันก็จะเติบโต
ต้นหญ้าเลื้อยคลานนางคิดว่ามันน่าจะเหมือนกับพวกเถาวัลย์ภายในยุคของนาง เด็กน้อยจูเฟยเริ่มลงมือหว่านเมล็ดอย่างรวดเร็ว
นางใช้หลักการเดียวกับเมื่อสักครู่ที่ใช้จำนวนของเมล็ดประมาณ 2 ใน 10 ส่วน ด้วยจำนวนเท่านี้แปลว่านางจะมีโอกาสผิดพลาดหลายครั้งมากขึ้น
เ้ากล่าวได้ว่าตอนนี้มันเป็เพียงแค่การทดลองก็ได้ เมื่อก่อนทำทุกอย่างจนเสร็จเด็กน้อยก็รีบวิ่งกลับไปที่บ้านของท่านยายหวังทันที
เมื่อวิ่งกลับมาก็มาช่วยงานท่านยายหวังและท่านแม่ในการทำสิ่งต่างๆวันนี้ดูเหมือนว่างานทุกอย่างมันจะเสร็จรวดเร็วกว่ากำหนดสองแม่ลูกเลยมีโอกาสได้กลับมาพักผ่อนที่บ้านรวดเร็วกว่าทุกวัน ในวันนี้ท่านยายหวังมอบผักภายในสวนกลับมาให้กินด้วยทำให้มารดาของนางทำซุปผักเป็มื้อเย็น
สองแม่ลูกนั่งกินซุปผักอย่างเอร็ดอร่อยอยู่ภายในบ้านไม้หลังเก่าที่ทรุดโทรม จากการทำงานกับท่านยายหวังมาหลายวันมันก็ทำให้อวี้เฟยผู้เป็มารดาเริ่มมีเงินทองในการใช้จับจ่ายใช้สอยมากขึ้น
อีกทั้งการทำงานกลับท่านยายหวังมันยังสบายและไม่หนักเหมือนกับงานกรรมกรด้านหลังเมืองอีกด้วย เมื่อทำทุกอย่างเสร็จสองแม่ลูกก็เข้านอนอย่างรวดเร็วเพื่อพักผ่อนกับงานที่ตนเองกระทำมาทั้งวัน
ราตรีอันหนาวเหน็บสองแม่ลูกนอนขดตัวอยู่ภายในผ้าห่มผืนเล็กๆ ราตรีอันหนาวเหน็บผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็วขึ้นสู่เช้าวันใหม่สองแม่ลูกก็เตรียมตัวแล้วเริ่มเดินทางไปหาท่านยายหวังที่บ้านของท่านยาย
เมื่อเดินทางไปถึงบ้านของท่านยายหวัง พวกเขาก็ช่วยกันจัดเตรียมของที่จะต้องนำไปขายในวันนี้
วันนี้เพิ่มจำนวนผักขึ้นอีก 1 ส่วนมันทำให้พวกนางไม่สามารถขนผักทั้งหมดนี้และอุปกรณ์ส่วนใหญ่ไปได้หมด แต่ก็คิดเช่นนั้นเอาไว้แล้วพวกนางเลยว่าจ้างรถม้าเอาไว้ในการขนย้ายผักและสิ่งของเข้าไปภายในเมือง
รถม้าที่ว่าจ้างไว้มารออยู่บริเวณหน้าที่ดินของท่านยายหวัง ผักจำนวนมากถูกขนขึ้นไปบนรถมาพร้อมกับทั้งสามเองก็ถือโอกาสติดรถม้าเข้าไปภายในเมืองอู่หนานด้วยเลย
รถม้าที่ว่าจ้างมาในการขนผักก็วิ่งตรงเข้าสู่เมืองอู่หนาน วิ่งผ่านเข้าสู่ถนนเส้นหลักที่มีแผงขายของมากมายถูกวางเรียงรายเอาไว้สองข้างทาง แต่รถม้าที่ขนมาด้วยพืชผักสวนครัวมากมายเหล่านี้ก็วิ่งตรงไปที่สุดทางที่เป็ที่ตั้งของแผงผักของท่านยายหวัง
เมื่อรถม้าจอดสนิทวันนี้ก็มีเหล่าลูกค้าขาประจำที่อยากจะซื้อผักที่สดใหม่และมีคุณภาพจากท่านยายหวังยืนรออยู่ด้านหน้าร้านอย่างเป็ระเบียบ จูเฟยมองภายในเบอร์พวกนางก็มีป้ายบัตรคิวที่นางวางเอาไว้ให้ถืออยู่ตามลำดับ ดูเหมือนว่านางจะแก้ไขเื่นี้ไปได้แล้ว 1 อย่าง เหล่าลูกค้าเองก็ดูจะพึงพอใจกับสิ่งที่พวกนางได้รับ
และแล้วเมื่อจัดเตรียมทุกอย่างจนเสร็จแผงผักก็เริ่มเปิดขายขึ้น วันนี้แผงผักของท่านยายหวังเองก็ยังครึกครื้นเช่นเดิมทั้ง 3 ช่วยกันหยิบผักขายออกไปจนมือเป็ระวิง
ผ่านไปหลายชั่วยามจนใกล้เข้าสู่ยามเที่ยงวันลูกค้าเองก็เริ่มลดน้อยลงตามลำดับพอให้พวกนางจะได้มีโอกาสนั่งพักบ้าง แต่ว่าผักเองก็หมดลงรวดเร็วเช่นกันแม้ว่าวันนี้จะเพิ่มผักที่นำมาขายเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งส่วนแต่ว่ามันก็ดูเหมือนว่ามันยังไม่พอต่อความ้าอยู่ดี
มันย่อมแปลว่าตอนนี้พวกนางต้องเพิ่มกำลังการผลิตให้เพิ่มมากขึ้นอีก แต่ดูแล้วก็คงจะมากกว่านี้อีกเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
เพราะว่าภายในยุคนี้ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าตู้เย็น การถนอมอาหารเลยมีเพียงแค่การตากแห้งเท่านั้น เมื่อเป็ผักก็สามารถเก็บได้อยู่เพียงแค่วันเดียวเท่านั้นเพราะฉะนั้นการซื้อขายเลยต้องเป็ไปวันต่อวัน
จูเฟยคิดเอาไว้หมดแล้วว่าต่อจากนี้ส่วนของท่านยายหวังก็คงจะต้องขยับขยายกลายเป็สวนผลไม้เพิ่มเพื่อหาสินค้าใหม่ๆมาขายให้กับเหล่าชาวเมือง
ผลไม้สามารถนำเอาไปทำผลไม้ตากแห้งได้ตอนนี้มันมีอะไรหลายอย่างอยู่ในหัวของนางเกี่ยวกับเื่สวนของท่านยายหวัง แต่ว่าเกี่ยวกับด้านธุรกิจของนางเองตัวของนางยังไม่รู้เลยว่าจะทำอะไรตอนนี้ภายในความคิดก็ทำได้แต่เพียงการรอขายสมุนไพรเท่านั้น
ถึงยามประมาณเที่ยงวันวันนี้ผักก็ขายหมดไปตามเวลาอีกวันนึงทั้ง 3 โมงตรงกับไปที่บ้านของท่านยายหวังตามเดิม
แต่ในขณะที่กำลังเดินออกจากเมืองมันต้องผ่านถนนเส้นหลักที่มีแผงผักมากมายตั้งเอาไว้อยู่ หูของเด็กน้อยก็ดียิ่งนักนางได้ยินเกี่ยวกับว่าพวกแม่ค้าแผงผักอื่นๆกระซิบกระซาบพูดคุยถึงเื่ของแผงผักของท่านยายหวัง
“ นี่!! ดูสิยายหวังอยู่ดีๆก็ขายดีเป็เทน้ำเทท่า ”
“ นั่นสินะสิทำเอาพวกเราขายผักไม่ได้ไปด้วยเลย ”
พวกนางนินทากันจนมาเข้าหูของจูเฟย ตอนนี้ตัวของจูเฟยก็ลองใช้ดวงตาของตนเองกวาดมองไปรอบๆ นางเห็นว่าแผนผักของผู้อื่นตอนนี้ยังหายไปได้เพียงแค่ครึ่งแผงเท่านั้น
แต่ว่าเื่ทั้งหมดมันก็จะโทษที่ตัวของนางก็ไม่ถูก ต้องพูดว่าผักของคนพวกนี้มีคุณภาพไม่เท่ากับผักของท่านยายหวังสิถึงจะถูก ลูกค้าก็คือลูกค้านางไม่สามารถบังคับใจของผู้ใดได้ เพราะเช่นนั้นสิ่งที่เรียกว่าคุณภาพของสินค้ามันถึงเป็สิ่งที่สำคัญที่สุดในการค้าขาย
เหล่าลูกค้ามากมายก็ต่างติดใจในคุณภาพผักที่ทั้งสดใหม่และงดงามของท่านยายหวังพวกเขาเลยแห่มาซื้อผักของท่านยายหวังเพียงผู้เดียว
จริงอยู่ว่าในตอนแรกมันก็เป็เพราะว่าตัวของนางช่วยให้ผู้อื่นรู้จักเกี่ยวกับผักคุณภาพดีของท่านยายหวังแต่นางก็ทำเพียงแค่ส่วนนั้นเท่านั้นที่เหลือมันก็อยู่ที่คุณภาพของสินค้าล้วนๆ
จูเฟยได้ปล่อยผ่านคำนินทาของเหล่าแม่ค้าพวกนั้นไปแล้วก็รีบมุ่งตรงกับไปที่สวนของท่านยายหวังเพื่อที่จะลงมือทำงานใน่บ่าย
เมื่อเดินทางกลับไปถึงก็รีบกินข้าวพร้อมกับท่านแม่และท่านยายหวังตามทั่วไป ในขณะที่กินมื้อกลางวันกันจนเสร็จมันจะมีเวลาว่างให้นั่งพักอยู่ประมาณนึง
จูเฟยใช้เวลานั้นในการเดินไปดูสมุนไพรทั้งสองชนิดของนาง เริ่มจากการเดินไปดูต้นหญ้าเลื้อยคลานที่อยู่ใกล้กว่าก่อน
เมื่อวานนางได้นำน้ำมารดเอาไว้แล้วส่วนในวันนี้ก็ถือกระบวยน้ำมาด้วยเพื่อจะนำมันมารดต้นหญ้าเลื้อยคลานที่ปลูกเอาไว้
ดวงตากลมโตทั้งสองข้างเบิกกว้างขึ้นมาทันที ตอนนี้ต้นหญ้าเลื้อยคลานที่นางปลูกไว้มันเริ่มเจริญเติบโตแล้ว มันมีรูปลักษณะเหมือนกับต้นหญ้าใบสีเขียวแต่ว่ามันได้เลื้อยพันรอบต้นไม้ขนาดใหญ่เอาไว้เหมือนกับเถาวัลย์ ตอนนี้ความสูงของมันเลยขึ้นมาได้ประมาณ1 ส่วน 3 ของลำต้น
เถ้าแก่ผู้ที่ขายเมล็ดพืชพันธุ์ได้บอกกับนางเอาไว้ว่าการจะเก็บเกี่ยวมันได้ต้องให้เ้าต้นหญ้าเลื้อยคลานเลื้อยขึ้นไปถึงยอดต้นไม้
ดูจากเวลา 1 วันมันสามารถเติบโตได้หนึ่งในสามส่วนของต้นย่อมแปลว่าต้องใช้เวลา3 วันถึงจะเก็บเกี่ยวได้ จูเฟยได้ใช้น้ำที่ตนเองพกมาด้วยรดมันไปตามปกติก่อนที่จะมุ่งตรงเดินไปที่ริมน้ำที่นางได้หว่านเมล็ดของต้นพฤกษาน้ำลงไป
ตอนนี้มันเจริญเติบโตอย่างรวดเร็วจนนางนั้นรู้สึกใ มันมีบางอย่างกำลังส่องแสงทอประกายสว่างไสวเป็สีน้ำเงินเข้มอยู่ใต้ผิวน้ำ ต้นสมุนไพรต้นเล็กๆที่มีใบแยกออกมาเป็ 5 กลีบอยู่ใต้ผิวน้ำ
สายน้ำไหลเชี่ยวไปมาตามกระแสของธาราหมู่มวลมัจฉาแหวกว่ายไปมารอบสมุนไพรที่กำลังเปล่งประกายแสงสว่างไสวอยู่ใต้ผิวน้ำ ลำต้นของมันเป็ลำต้นขนาดเล็กๆที่ไม่ต่างจากดอกไม้ที่งดงามที่กำลังเอนเอียงไปมาตามกระแสน้ำที่กำลังเย้าหยอกแต่เพียงใบทั้ง 5 กลีบมันส่องแสงประกายสว่างไสวเป็สีน้ำเงินเข้มออกมาให้เป็สัญลักษณ์ของมัน
เด็กน้อยย่อกายลงเล็กน้อยพร้อมกับจับจ้องสมุนไพรที่มันกำลังอยู่ใต้ผิวน้ำด้วยดวงตาที่เปล่งประกาย
มันเติบโตได้อย่างรวดเร็วตอนนี้คาดการณ์จากสายตามันน่าจะเติบโตได้มาเป็เรียกว่าต้นขนาดกลางแล้ว มองดูจูเฟยก็คิดว่าในวันรุ่งขึ้นมันต้องสามารถเก็บเกี่ยวกลายเป็ผลผลิตได้อย่างแน่นอน
ภายในใจของนางฉีกยิ้มออกมาด้วยความดีอกดีใจแล้วก็อยากจะพาร่างของตัวเองลุกขึ้นไปะโโลดเต้นยิ่งนัก
วันต่อมา
เวลานั้นผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็วราวกับกระพริบตา เมื่อขายผักในตอนเช้าจนเสร็จจูเฟยก็ได้รีบมุ่งตรงกับที่นี่บริเวณแม่น้ำด้านหลังที่ดินของท่านยายหวังทันทีเพื่อหวังจะไปดูผลผลิตของตนเอง
จบตอน
8K
