บทที่1-2กุลสตรี
หลังจากรับประทานอาหารเรียบร้อยแล้ว หวังหลินข่ายเอ่ยถามบุตรชายที่เพิ่งกลับมาจากเมืองหลวงว่า
“ท่านปู่ ท่านย่าท่านลุงและครอบครัวสบายดีหรือไม่”
“สบายดีขอรับท่านพ่อมิต้องเป็ห่วงและกังวลนะขอรับ ท่านปู่และท่านย่ามีสุขภาพแข็งแรงท่านย่ายังบอกว่า อยากจะมาที่เมืองอู่โหว เพื่อรอดูหน้าของเหลนที่จะเกิดจากพี่สะใภ้ใหญ่และพี่สะใภ้รองขอรับ”
“แต่ติดที่ท่านปู่มีงานราชการมากเหลือเกินเพราะมีตำแหน่งเป็ถึงอัครมหาเสนาบดีขอรับ ท่านย่ายังบ่นข้าตลอด จนหูชาที่ข้าไม่ยอมรับตำแหน่งขุนนางในเมืองหลวงขอรับ”
“ท่านย่าของเ้าย่อมต้องอยากให้ลูกหลานอยู่ใกล้ๆ ท่านในเมืองหลวง” หวังหลินข่ายเข้าใจความคิดของผู้เป็มารดา
“เอาล่ะ พวกเ้าไปพักผ่อนก่อนเถิดเก็บแรงกันไว้ คืนนี้มีงานเลี้ยงต้อนรับลูกสี่ พวกเราคงยุ่งและเหนื่อยพอควรต้องออกมาต้อนรับแเื่จำนวนมากที่มาร่วมแสดงความยินดี”
“ขอรับท่านพ่อ / เ้าค่ะท่านพ่อ”
หวังิซินกำลังนั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลืองในห้องนอนส่วนตัวของตนเองซึ่งอยู่ภายในจวนท่านนายอำเภอ นางอาศัยอยู่ที่ห้องนี้มานานแล้วเพราะมีพี่เขยที่เคยเป็นายอำเภออู่โหว นางมาอยู่ที่นี่เพราะมีกิจการที่ต้องดูแลส่วนพี่สี่ก่อนที่จะเข้าสอบรับราชการได้อาศัยอยู่บ้านพักในเมืองเฉิงตือเพราะใกล้กับสำนักศึกษาซึ่งเป็สำนักศึกษาเดียวกับที่พี่เขยเคยเรียนมาก่อนจนกระทั่งตอนนี้ครอบครัวของพี่สามและพี่เขยได้ย้ายเข้าไปอยู่ที่จวนท่านรองเ้าเมืองเฉิงตือแล้วแต่นางก็ยังคงอยู่ที่นี่ต่อไป เพราะนายอำเภอคนใหม่คือพี่ชายของนาง
“คุณหนู ข้าทำผมให้ท่านนะเ้าคะ”
“ขอบใจจ้ะ ซิ่งฮวา”
ซิ่งฮวาคือสาวใช้ประจำตัวของนางที่ท่านย่ามอบให้ตอนที่นางไปเมืองหลวงตอนนี้ซิ่งฮวาอายุสิบเจ็ดปีซึ่งมากกว่านางสองปีมีคนรักเป็องครักษ์ที่มีท่านอาหวังซีห่าวเป็หัวหน้า ซิ่งฮวาได้รับการอบรมอย่างเข้มงวดจากนางกำนัลาุโของวังหลวงจึงทำให้ซิ่งฮวามีความสามารถในการแต่งหน้าและทำผมที่เยี่ยมยอดซิ่งฮวาเป็คนที่ท่านแม่ให้ความไว้วางใจในการควบคุมดูแลความประพฤติของนาง
‘โธ่! ท่านแม่เ้าคะข้ามีความเป็กุลสตรีเยอะมากนะเ้าคะ เพียงแต่ท่านไม่เคยเห็น’ิซินได้แต่แอบบอกมารดาในใจ
ส่วนเพ่ยเฟินที่เคยเป็สาวใช้ประจำตัวของนางตอนนี้รับหน้าที่ดูแลโรงงานและร้านค้าของนาง ถือว่าเป็ผู้ช่วยมือหนึ่ง โดยเพ่ยเฟินได้แต่งงานไปเมื่อสองเดือนที่แล้วกับองครักษ์ที่เป็ลูกน้องของท่านอาซีห่าวเช่นกัน
เหตุเริ่มจากชงเมิ่งสาวใช้ประจำตัวของพี่สาม เป็คนแรกที่แต่งงานกับองครักษ์ซึ่งองครักษ์คนนั้นคือท่านอาซีห่าวหลังจากนั้นบรรดาสาวใช้ของพวกนางต่างทยอยกันโดนพวกองครักษ์ขโมยหัวใจกันเป็แถวๆจนพี่สามต้องแกล้งเอ่ยกับท่านอาซีห่าวว่า
“พวกองครักษ์ลูกน้องของท่านอาจะเอาสาวใช้ของพวกข้าไปหมดไม่ได้นะเ้าคะ ต้องแบ่งให้คนอื่นบ้างทั้งพ่อบ้านและหลงจู๊ร้านค้า ต่างจ้องตาเป็มันแต่กลับโดนลูกน้องของท่านอาคว้าไปหมดเลยเ้าค่ะ”
“ฮาฮ่า เื่แบบนี้มันต้องอยู่ที่ความสามารถและฝีมือขอรับ”
แต่พี่สามคิดว่าน่าจะเป็เพราะองครักษ์ต้องคอยคุ้มกันพวกนางตลอดเวลาได้ใกล้ชิดกับสาวใช้ของพวกนางมากกว่าผู้อื่นจึงทำให้มีโอกาสพิชิตหัวใจได้มากกว่าเช่นกัน
ลูกน้องของท่านอาซีห่าวเริ่มแรกมีเพียงสี่คนที่ตามมาจากเมืองหลวง แต่ตอนนี้มีมากกว่าแปดสิบคนแล้ว โดยพวกเขามีหน้าที่คอยอารักขาเ้านายและคอยตรวจตราความเรียบร้อยของเรือนพักและร้านค้าต่างๆเหตุเริ่มจากท่านอาซีห่าวขออนุญาตจากท่านพ่อ สอนวรยุทธ์ให้กับทาสและคนงานถ้าคนใดมีพื้นฐานและมีฝีมือที่ดีจะได้รับการสอนแบบพิเศษ จนเมื่อสามารถสอบผ่านเกณฑ์ได้มาเป็องครักษ์ก็จะได้รับค่าตอบแทนที่มากขึ้นตัวของนางมีองครักษ์ประจำตัวถึงสามคนที่คอยดูแลปกป้องและหนึ่งในนั้นคือคนรักของซิ่งฮวา
“คุณหนูเ้าคะ!!!” เป็เสียงะโเรียกของเพ่ยฟาง
“อะไรกัน เหตุใดเ้าถึงได้ส่งเสียงดังถึงเพียงนี้และยังวิ่งพรวดพราดเข้ามาอีก ถ้าให้ผู้อื่นมาเห็นเข้าจะนินทาว่าร้ายคุณหนูของเราได้ ว่าไม่สั่งสอนสาวใช้”ซิ่งฮวาหันหน้าไปเอ็ดผู้มาใหม่
เพ่ยฟางเป็น้องสาวของเพ่ยเฟินเพ่ยฟางมาอยู่กับครอบครัวของนางั้แ่อายุหกเดือน จนตอนนี้อายุแปดปีแล้วนางเอ็นดูและเมตตาสาวใช้ประจำตัวคนนี้มากเป็พิเศษ
ิซินหยักยกยิ้มและขยิบตาให้กับสาวใช้ตัวน้อยของนางแล้วหันไปกล่าวกับสาวใช้อีกคนว่า
“เอาเถิด เพ่ยฟางยังเด็กอยู่ยังมีเวลาให้สอนอีกมาก”
“ก็เพราะคุณหนูคอยให้ท้ายเช่นนี้เพ่ยฟางจึงออกนอกลู่นอกทางตลอดเ้าค่ะ”
“เพราะว่า มีซิ่งฮวาคนเก่งคอยช่วยดูแลเพ่ยฟางอยู่ข้าถึงได้วางใจไงเล่า”
“คุณหนูมิต้องมายกยอข้าเลยเ้าคะข้าไม่หลงกล”
“เช่นนั้น ข้าเรียกองครักษ์ฉางเกิงคนรักของเ้า มายกยอเ้าแทนข้าดีหรือไม่”
“คุณหนู!!!”
“ฮาฮ่า”เสียงหัวเราะของิซินและเพ่ยฟางดังลั่นทั่วห้อง
เมื่อิซินเห็นใบหน้าที่แดงก่ำของซิ่งฮวาจึงกระหยิ่มใจหันไปกล่าวกับสาวใช้ตัวน้อยของนางว่า
“เพ่ยฟางเ้าต้องตั้งใจเรียนเื่มารยาทและการแต่งหน้าทำผมจากซิ่งฮวาไว้ให้มากอย่าให้ใครมาดูถูกข้าที่มีสาวใช้ประจำตัวเช่นเ้า เข้าใจหรือไม่”
“เข้าใจเ้าค่ะ”สาวใช้ตัวน้อยตอบด้วยความมุ่งมั่น
“และสาเหตุสำคัญที่สุดที่เ้าต้องตั้งใจเรียนและรีบเรียนให้จบก็เพราะว่า ถ้าหากฉางเกิงรอไม่ไหว รีบมาสู่ขอพี่ซิ่งฮวาของเ้าไปข้าจะได้ไม่ลำบากมากนัก”
“คุณหนู! ท่านแกล้งล้อข้าอีกแล้วนะเ้าคะ” ซิ่งฮวาเอ่ยร้องเสียงหลง
“ฮาฮ่าข้าพูดเื่จริงต่างหากเล่าซิ่งฮวา ว่าแต่เพ่ยฟางเ้าเรียกข้าเสียงดังลั่นมีเื่อันใดรึ”
“คณะงิ้วชื่อดัง มาถึงแล้วเ้าค่ะ”
“แล้วพระเอกงิ้วคนที่ข้าชอบมาด้วยหรือไม่เขาร้องงิ้วได้ไพเราะมาก”
“ข้าไม่รู้เ้าค่ะ ข้ารีบวิ่งมา เพราะข้าจะชวนคุณหนูไปดูที่ห้องแต่งตัวของคณะงิ้วเ้าค่ะ”
ซิ่งฮวาที่ได้ฟังคำของสาวใช้ตัวน้อยจึงกล่าวออกมาว่า
“เพ่ยฟางเ้ากล่าวอะไรออกมาคุณหนูจะไปได้เยี่ยงใด เป็สตรีจะไปหาบุรุษก่อน กุลสตรีที่ดีไม่ทำเยี่ยงนั้นหรอก”
“แต่ข้าอยากรู้จริงๆ ว่าพระเอกคนนั้นมาหรือไม่ นะซิ่งฮวา เ้าให้ข้าไปดูนะ ข้าจะรีบไปรีบกลับ”ิซินเอ่ยอ้อนวอนสาวใช้ของตนเอง
“ไม่ได้เ้าค่ะ” ซิ่งฮวายืนกรานหนักแน่นไม่ยอมให้เ้านายของตนเองได้ทำอย่างที่ปรารถนา ก่อนจะหันไปหาสาวใช้ตัวน้อย แล้วเอ่ยว่า
“เพ่ยฟางเ้าไปบอกให้ฉางเกิงพาเ้าไปที่ห้องแต่งตัวของคณะงิ้วไปดูว่าพระเอกคนนั้นมาหรือไม่ แล้วรีบกลับมาบอกคุณหนู”
“เ้าค่ะพี่ซิ่งฮวา” เมื่อสาวใช้ตัวน้อยกล่าวจบจึงรีบวิ่งออกจากห้องไปทันที ิซินที่เห็นว่า ซิ่งฮวาอนุญาตให้สาวใช้ตัวน้อยไปที่ห้องแต่งตัวของคณะงิ้วได้จึงหันไปถามซิ่งฮวาว่า
“เพ่ยฟางก็เป็หญิงเช่นกันเหตุใดนางจึงไปได้ แต่ข้าไปไม่ได้เล่า”
“นางยังเด็กอยู่ ไม่นับเ้าค่ะ”
“___”
17K
