ระบบผู้ล้มเหลว

ตอนที่ 45 โรงแรมที่ออกไม่ได้

เช้าวันถัดมา

แสงสีเทาจางๆ ส่องลอดหน้าต่างเข้ามา

เงียบ

เงียบผิดปกติ

เมื่อคืนเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

ไม่มีเสียงเคาะ

ไม่มีรอยเล็บ

ไม่มีแรงกดดัน

แต่…

รอยมือสีดำบนประตูยังอยู่

ซูผิงลืมตาขึ้นช้าๆ

ทันทีที่ตื่น เขามองไปที่ประตู

รอยมือยังชัดเจนกว่าเดิม

ไม่ใช่ภาพหลอน

ถิงถิงก็ลุกขึ้นแล้วเหมือนกัน

เธอมองรอยนั้นอยู่พักหนึ่ง

ก่อนถาม

“เมื่อคืน…มันพูดกับนายจริงๆ ใช่ไหม”

ซูผิงพยักหน้า

ชายชราที่นั่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์พูดขึ้น

“ถ้ามันเริ่มจำเจ้า…”

“คืนต่อไปจะยากขึ้น”

ซูผิงเดินเข้าไปหา

“มันคืออะไร”

ชายชรามองเขาอยู่พักหนึ่ง

ก่อนตอบ

“ไม่รู้”

“แต่ทุกคนเรียกมันว่า…”

เขาหยุด

“…ผู้เคาะประตู”

ถิงถิงถามต่อ

“มันฆ่าคนยังไง”

ชายชราส่ายหน้า

“ไม่มีใครเห็น”

“คนที่เปิดประตู…”

เขามองออกไปนอกหน้าต่าง

“หายไป”

ทั้งห้องเงียบ

ซูผิงมองประตูอีกครั้ง

ก่อนถาม

“แล้วลุงรอดได้ยังไง”

ชายชราหัวเราะเบาๆ

“เพราะข้าไม่เปิด”

คำตอบเรียบง่ายจนไม่มีช่องโต้แย้ง

…

หลังอาหารง่ายๆ

ทั้งสามออกจากโรงแรม

ทันทีที่ก้าวออกมา

ถิงถิงชะงัก

เมือง…

เปลี่ยนไป

ถนนไม่เหมือนเมื่อวาน

บ้านหลายหลังหายไป

ซอยบางแห่งเพิ่มขึ้นมา

เหมือนทั้งเมืองถูกจัดใหม่

ชายชราปิดประตูโรงแรม

ก่อนพูด

“อย่าจำทาง”

“จำจุดหมาย”

ซูผิงมองเขา

ชายชราถือไม้เท้า เดินนำไปเฉยๆ

ถิงถิงกระซิบ

“เราจะเชื่อเขาเหรอ”

ซูผิงตอบ

“ตอนนี้เขายังไม่ฆ่าเรา”

ทั้งสองเดินตาม

ระหว่างทางมีคนมากขึ้น

บางคนดูเหมือนนักล่า

บางคนเหมือนพ่อค้า

แต่ทุกคนหน้าซีด

และไม่มีใครสบตาใคร

กลางเมืองมีลานกว้าง

มีคนรวมตัวอยู่หลายสิบคน

ทั้งหมดยืนมองแผ่นหินสีดำ

บนแผ่นหินมีข้อความ

[ผู้รอดชีวิตวันนี้ : 67]

[ผู้สูญหายเมื่อคืน : 14]

[ผู้ถูกจดจำ : 1]

ซูผิงหยุด

บรรทัดสุดท้าย…

เปลี่ยนเป็นสีแดง

ถิงถิงอ่านแล้วขมวดคิ้ว

“ผู้ถูกจดจำ?”

คนข้างๆ ได้ยิน รีบถอยห่างทันที

ชายคนหนึ่งพูดเบาๆ

“อย่าพูดชื่อนั้น”

ก่อนรีบเดินหนี

บรรยากาศแปลกทันที

ชายชราหยุดเดิน

มองซูผิง

“เมื่อคืน…”

“มันเคาะห้องเจ้าใช่ไหม”

ซูผิงเงียบ

ชายชราถอนหายใจ

“งั้นคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญแล้ว”

เขาชี้ไปไกลๆ

ตรงปลายเมือง

มีหอนาฬิกาเก่าสูงมาก

แต่เข็มนาฬิกาไม่เดิน

ชายชราพูด

“ถ้าอยากไปหาหอคอย”

“ต้องผ่านหอนั่น”

“และถ้าอยากไม่ตายคืนนี้…”

เขาหันมามอง

“…ก็ต้องรู้ก่อนว่าทำไมมันเลือกเจ้า”

ทันใดนั้น

เสียงระบบดังขึ้น

ติ๊ง!

[เปิดภารกิจพื้นที่]

[ค้นหาความจริงของ “ผู้เคาะประตู”]

[รางวัล : แผนที่ส่วนแรกของดินแดนที่ถูกลืม]

[คำเตือน : อย่าเชื่อสิ่งที่เห็นหลังพระอาทิตย์ตก]

ซูผิงมองหอนาฬิกา

แต่ทันใดนั้นเอง

เขาสังเกตบางอย่าง

บนยอดหอ

มีคนยืนอยู่

สวมหน้ากากเงิน

และกำลังมองมาที่เขา

……จบตอน……

ตอนต่อไป : ตอนที่ 46 — หอนาฬิกาที่เวลาหยุดเดิน