ห่างออกไปทางใต้ของหมู่บ้านเขต15 มันคือทุ่งหญ้าและเนินเขาย่อมที่มีเนื้อที่กว่าพันไร่ ที่นี่มีกระท่อมทรงแปลกๆมากกว่าพันหลังคา และมีรั้วไม้ล้อมรอบบริเวณไว้ทั้งหมด
เนื่องจากเป็เวลากลางคืน ทำให้มอนสเตอร์ส่วนใหญ่หลับพักผ่อนกันไปหมดแล้ว จะมีก็แต่มอนสเตอร์ที่ได้รับหน้ามอบหมายหน้าที่ในการเฝ้ายาม พวกมันคือฝูงกอบลินครอบครัวใหญ่
อู้ อ่า ฮา ร่า เร่
แสงสีแดงเืได้กลืนกินท้องฟ้า ทำให้ค่ำคืนที่มือมิดสว่างจ้าด้วยแสงสีแดงอันน่าสยดสยอง
ปู๊นนนน! (เสียงเป่าแตร เขาช้างขนาดใหญ่)
เสียงของแตรเขาช้างดังสนั่นหวั่นไหว เหล่ากอบลินต่างตื่นจากการพักผ่อนและวิ่งออกจากกระท่อมอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยิบ ดาบ หอก ธนู หน้าไม้ เตรียมพร้อมต่อสู้
เงาร่างที่ปกคลุมด้วยออร่าสีแดงเืพุ่งลงมาจากท้องฟ้าสู้ผืนปฐี เหล่ากอบลินต่างได้ยินเสียงอันน่าสยดสยองดังขึ้น
“ทำการเก็บเกี่ยว!”
สิ้นเสียงนั้น เหล่ากอบลินต่างพุ่งทะยานเข้าหาหมายฟันแทงร่างในออร่าสีดำให้ดับดิ้นสิ้นไป แต่ว่าดาบและหอกของเหล่ากอบลินกลับถูกออร่าสีแดงชั่วร้ายกัดกล่อนอย่างรวดเร็ว มันรวดเร็วเกินไปจนแม้แต่ร่างกายของพวกมันก็เริ่มละลายหายไปอย่างรวดเร็ว
พวกมันยังไม่ทันได้ส่งเสียง ร่างทั้งร่างพลันละลายหายไปไม่เหลือแม้สักอณูร่างกายใดๆไว้
อู้ว อ๊าาาา (ฆ่าเ้าปีศาจ)
ตัวแล้วตัวเล่า ตนแล้วตนเล่า จนกระทั่งสามชั่วโมงผ่านไป ทุ่งหญ้าราบเตียนขนาดกว้างขวางแห่งนี้ได้กลายเป็ทุ่งนรกไปเป็ที่เรียบร้อย
ห่างออกไปบนต้นไม้สูงสิบเมตร
“นี่มัน เกิดอะไรขึ้นกันแน่ มันมืดเกินไปจนมองไม่ค่อยเห็น แต่ดูเหมือนว่าเด็กน้อยคนเดียวได้จัดการกอบลินทั้งกองทัพได้อย่างง่ายดาย นี่มันเทพารึไง น่ากลัวจริงๆ หากเด็กน้อยคนนี้เป็ศัตรูของมนุษยชาติหล่ะก็ ฉันไม่อยากจะคิดถึงผลที่ตามมาเลย น่ากลัวเกินไปแล้ว พลังระดับนี้นี่มันนักล่าระดับ1แล้วไม่ใช่รึไง"
“เส้นทางที่หนูน้อยกำลังจะไป นั่นมันไม่ใช่หุบเขาทมิฬหรอกหรือ สถานที่แห่งนั้นเป็ที่อยู่ของพวกกิ้งก่าไฟ แบบนี้แย่แน่ พลังของหนูน้อยยังไม่อาจเทียบกับน่าล่าระดับ2 การเข้าไปในนั้นมีแต่ต้องตายเท่านั้น เอายังไงดี…คิดสิคิด ไม่มีหนทางแล้ว มีแต่ต้องเข้าไปห้ามด้วยตัวเอง จะต้องใช้พลังทั้งหมดที่เรามีหยุดเด็กน้อยเอาไว้ให้ได้"
ณ หุบเขาทมิฬ
(เสียงคำราม)
“พวกกิ้งก่าไฟมันรู้ตัวแล้ว นี่เราช้าเกินไป ไม่ทันแล้ว เอ๋…เกิดอะไรขึ้นกัน วันนี้มันเป็วันวิปลาสรึไงกัน”
“ดูเหมือนว่าเราจะคาดการณ์ผิดไปถนัดเลย นี่มันพลังของนักล่าระดับ2ไม่ใช่รึไง เ้ากิ้งก่าไฟพวกนี้ทำอะไรเด็กน้อยไม่ได้เลย นี่ฉันควรจะสะใจหรือควรจะเศร้าใจแทนพวกมันดีหล่ะเนี่ย”
10นาทีต่อมา
“หืม เด็กน้อยเริ่มหยุดการเคลื่อนไหวแล้ว นี่อาจเป็กระบวนการสะสมพลังเวทย์เพื่อปลุกพลังก่อนกำหนดสินะ แต่ว่าไม่เคยได้ยินได้เห็นที่ไหนมาก่อนเลยว่าการปลุกพลังก่อนกำหนดจะต้องทำอะไรแบบนี้ อีกอย่างดูเหมือนว่าเด็กน้อยจะถูกอะไรบางอย่างครอบงำอยู่ด้วย เื่นี้ต้องรายงานไปทางกิลด์ใหญ่ให้มาตรวจสอบเสียหน่อยดีไหมนะ”
“เื่นั้นไม่จำเป็หรอกค่ะ!"
“หืม! คุณเป็ใครครับ แล้วทำไมถึงมาที่นี่ คิดจะมาเอาตัวเด็กไปอย่างนั้นหรอ ข้ามศพผมไปก่อนเถอะ”
“ไม่ต้องรีบร้อน ดิฉันไม่ได้มาร้ายหรอกนะคะ อีกอย่างมีแม่คนไหนบ้างที่จะยอมเห็นลูกตัวเองตกอยู่ในอันตราย”
“เื่นี้อย่าแพร่งพรายเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นอย่าหาว่าดิฉันใจร้ายเลยนะคะ เพราะถ้าหากว่าเื่ของเด็กคนนี้หลุดออกไป ไม่เพียงแต่ชีวิตคุณเท่านั้น ทุกคนในเขต15นี้จะต้องถูกลบหายไป เข้าใจดีแล้วนะคะ”
“อีกอย่าง ขอบคุณมากนะคะที่เอ็นดูลูกชายของดิฉันมากขนาดนี้ แต่ว่าคุณรีบกลับไปเถอะค่ะ ที่เหลือไว้ให้ดิฉันจัดการเอง”
“นี่ แต่ว่า…หืม นักล่าระดับ4 นี่มัน…”
เอิ่ก! (เสียงกลืนน้ำลายเข้าท้อง)
“ทีนี้ก็ไม่ต้องเป็ห่วงแล้วนะคะ คุณรีบกลับไปพักผ่อนเถอะค่ะ”
“ครับ ท่านนักบุญ”
หลายวันต่อมา…
“สวัสดีครับคุณลูวว์”
“ว่าไงเด็กน้อย สนใจจะมากินเนื้อตุ๋นกับพวกเราอีกไหมหล่ะ วันนี้ทีมเราออกล่าได้เงินมาเยอะเลยหล่ะ!”
“จริงหรอครับ”
“แน่นอนสิ เธอไม่เห็นถุงเงินนี่หรือ สองถุงเชียวนะ”
“ว๊าวว ในนั้นคงมีเงินหลายพันเหรียญทองเลยสินะครับ”
“เื่นั้นไม่ต้องสนใจหรอกนะ สนใจเื่กินของเธอก็พอแล้ว”
“ครับ”
“แล้วแม่ของเธอเป็ยังไงบ้าง พวกเราได้ข่าวว่าแม่ของเธอเพิ่งได้รับการรักษาเมื่อเร็วๆนี้เอง”
“ไม่ต้องห่วงครับ แม่ของผมฟื้นตัวเร็วมาก อาจเป็เพราะสมัยก่อนแม่ของผมเองก็เคยเป็นักผจญภัยมาก่อนเหมือนกัน ผมคิดว่าแม่ของผม เก่งกว่าพวกท่านหลายเท่าเลยหล่ะ ฮิฮิ”
“ฮ่าฮ่า ฉันก็เชื่อเช่นนั้นเหมือนกัน”
“เอ๋”
“มีอะไรหรอเด็กน้อย?"
“ทำไมท่านลูวว์ถึงเชื่อว่าแม่ของผมแข็งแกร่งกว่าท่านหล่ะ?"
“เด็กน้อย เธอกำลังดูถูกฉันอยู่งั้นหรอ แม้ว่าพลังเวทย์ของฉันจะมีไม่มากนัก แต่สายตาของฉันนั้นแหลมคม นั่นคือเื่จริงแน่นอน แค่มองแว๊บเดียวก็บอกได้แล้วว่า แม่ของเธอต้องเป็นักผจญภัยชั้นยอดอย่างแน่นอนเลยทีเดียวเชียว”
“งั้นหรอครับ แต่ว่าแม่ของผมเพิ่งรักษายังต้องรอการพักฟื้นร่างกายอีกเป็เดือนกว่าจะกลับมาปกติอีกครั้ง เฮ้อ ผมอยากไปเที่ยวทะเลกับแม่สักครั้ง”
สามสิบนาทีต่อมา…
“ขอบคุณสำหรับมื้ออาหารที่แสนอร่อยนะครับ”
“สวัสดีครับท่านลูวว์” ตอนนั้นเองก็มีเสียงของเด็กอีกคนดังขึ้น
“ซือไห่ ทำไมนายไปอยู่กับท่านลูวว์ได้กันหล่ะ”
“มันแปลกตรงไหนกัน ฉันก็มากินเนื้อที่แสนอร่อยกับท่านลูวว์ยังไงเล่า”
“งั้นหรอ… ไม่ใช่แบบนั้นโว้ยย ฉันหมายถึงว่านายไปรู้จักกับท่านลูวว์ได้ยังไง นายไม่รู้รึไงว่าในหมู่บ้านเขต15นี้ ท่านลูวว์มีชื่อเสียงอย่างมาก”
“เื่มันยาว ฉันี้เีเล่า"
“แต่ฉันอยากฟัง เล่ามาเดี๋ยวนี้เลย ถ้านายยอมเล่าฉันจะเลี้ยงอาหารนายไปตลอดชีวิตเลย”
“นายเนี่ยนะจะเลี้ยงอาหารฉันไปตลอดชีวิต นายเพี้ยนไปแล้วรึไง”
“เพี้ยนไม่เพี้ยนก็ดูนี่ นี่คือร้านของพ่อฉันเองแหล่ะ ร้านโคตรมอน ตุ๋น ต้ม นื่ง”
“เอ๋”
“เด็กน้อย ลุงมีธุระต้องรีบไปแล้ว เธอก็อยู่เพื่อนของเธอก็แล้วกันนะ”
“ครับ ขอบคุณมากสำหรับอาหารมื้อนี้”
“แล้วเจอกัน"
“นายเล่ามาเดี๋ยวนี้เลยนะว่าไปรู้จักกับท่านลูวว์ได้ยังไง เล่ามา เล่ามา”
“ได้ๆๆๆ ใจเย็นๆไม่ได้รึไงกัน ทำเป็วัยรุ่นใจร้อนไปได้ คือมันเป็อย่างนี้…บลาๆๆ”
“อย่างนี้นี่เอง ท่านลูวว์นั้นสุดยอด เวทย์น้ำแข็งของเขานั้นทั้งสง่างามและแข็งแกร่ง ฉันก็อยากแข็งแกร่งเหมือนอย่างเขาเช่นกัน แต่ว่าน่าเสียดายฉันเป็พวกไร้สีเหมือนกับนาย สงสัยฉันคงจะต้องสืบทอดกิจการของพ่อแล้วส่งต่อไปยังรุ่นต่อไป การเป็จอมเวทย์หน่ะหรอ มันคงเป็ได้แค่ฝัน”
“ฉันคิดว่า นายอย่าเพิ่งถอดใจดีกว่า ไม่แน่ว่าโลกใบนี้อาจมีวิธีการอื่นที่จะทำให้นายใช้พลังเวทย์ได้อยู่นะ”
“มันจะไปมีได้ยังไงกันเล่า ถ้ามันมีจริงแล้วนายสามารถหามาให้ฉันได้ ฉันจะยอมเรียกนายว่าลูกพี่เลยเอ้า”
“ได้ ต่อว่าต้องรอก่อนนะ ถ้าพวกเราจบจากโรงเรียนแล้ว สิ่งนั้นฉันจะไปหามาให้นายเอง แต่ว่าฉันไม่รับประกันหรอกนะว่ามันจะได้ผลจริงหรือไม่”
“ไม่มีปัญหา ว่าแต่ว่าทำไมนายดูแปลกไปชอบกล หลายวันมานี้มีอะไรเกิดขึ้นกับนายหรือเปล่าซือไห่”
“ฉันไม่เห็นว่าจะมีสิ่งผิดปกติใดๆเกิดขึ้นนะ ทำไม?ฉันดูเปลี่ยนไปมากเลยหรอ!”
“ใช่ นายดูจะสูงขึ้นแล้วก็มีกล้ามเนื้อมากขึ้นด้วย ฉันไม่ได้สังเกตก็เลยไม่ทันได้เห็น”
“งั้นหรอ! อาจเป็เพราะฉันได้กินเนื้ออร่อยๆจากร้านของพ่อนายก็ได้นะ มันอุดมไปด้วยพลังเวทย์ ท่านลูวว์บอกฉันแบบนั้น”
“งั้นหรอ!”
“ไว้เจอกันพรุ่งนี้ ฉันต้องรีบกลับไปดูแลแม่ก่อน”
“ได้เลย ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ”
……………..
สารานุกรมวันนี้: นักล่า X นักผจญภัย
นักล่า : ผู้ที่ผ่านการวิวัฒนาการมากกว่า 2 ครั้ง และต้องมีแรงค์กิ้งนักผจญภัยไม่ต่ำกว่าระดับทอง
สิทธิพิเศษ: ชิ้นส่วนจากมอนสเตอร์สามารถขายได้ในราคา 2เท่า
สิทธิพิเศษ2: ได้รับโอกาสท้าทายมหาสุสาน
นักผจญภัย : ผู้ที่ไม่ผ่านการวิวัฒนาการครั้งที่สองหรือไม่สามารถวิวัฒนาการได้
สิทธิพิเศษ: ไม่มี
1K
![[นิยายแปล] อภินิหาร หนึ่งราชันหมื่นอัตลักษณ์ Absolute Resonance](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737518715_77529948.webp)
