เวลาผ่านไปราวๆ 1 ชั่วยามแสงยามเย็นที่ครึมๆ ก็เริ่มจางหายกลับต้องทอแสงสะท้อนจากดวงจันทร์ไปทั่วทุกที่ในพื้นแผ่นดินกว้างใหญ่มีเพียงบางพื้นที่หนาแน่นเพียงไม่กี่แห่งเพียงเท่านั้นที่ปกคลุมสู่ความมืดมิดอีกครั้ง แสงโคมไฟร้อยเรียงสลักลวดลายสวยงามเต็มบ้านเรือนและหอสังเกตการณ์ ผู้คนเริ่มออกจากบ้านเรือนคับคั้ง ไปตามพื้นที่ต่างๆ หาจัดซื้ออุปกรณ์ตกแต่งทั้งภายในและนอกอาคารให้สะดุดตาหรูหรา บางคนก็หอบนำข้าวของมาตั้งไว้ ไม่ว่าจะเป็พืชผักข้าวสารอาหารคาวหรือเครื่องดื่มเริศรส ต่างถูกจัดเตรียมขึ้นอย่างพิถีพิถัน ดูเหมือนวันนี้จะเป็พิธีไหว้พระจันทร์
เหล่าทหารที่ประจำพื้นที่ต่างๆ ตามหมู่บ้านในแต่ละที่พากันเดินประจำตำแหน่งแต่ละจุดก็เริ่มส่ง"หน่วยตรวจตรา"ไปตามพื้นที่ต่างๆรอบเมือง พวกป้องกันเหล่าสัตว์อสูรที่ชาวบ้านต่างหวาดกลัวหลังเหตุการณ์แปลกประหลาดมากมายต่างเกิดขึ้นตามหมู่บ้านหรือเมืองต่างๆ การรักษาคุมเข้มอย่างที่สุด หมู่บ้านเขียวขจีแห่งนี้เป็หนึ่งในหมู่บ้านที่อยู่ในอนาเขตของเมืองเขียวขจี
หากมองมุมสูงจะเปรียบได้ดั่งดังนี้ รอบนอกจะเป็เขาสูงใหญ่มองตาเปล่ามิอาจจำกัดความสูงของเขาขนาดมโหลาฬนี้ได้ ทิศตะวันออกเฉียงเหนือและทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ต่างเป็พื้นป่าเขียวขจีประกบเขานี้ไว้ เดือนด้านล่างหุบเขานี้ก็จะเป็ พื้นที่สี่เหลี่ยมผืนผ้า ตรงกลางจะเป็ที่ตั้งเมืองหลักนามเขียวขจีตั้งอยู่ ณ ตรงกลางรอบด้านมีกำแพงขนาดใหญ่ล้อม 4 ด้านจุดนี้จะเรียกว่า "เมืองหลัก"
พื้นที่เมืองหลักเป็ที่เฉพาะสำหรับผู้มีอิทธิพลและกลุ่มขุมกำลังที่คอย อารักขาและบริหาร เมืองคอยกำกับอยู่
พื้นที่ชั้นนอกของเมืองหลักแบ่งออกเป็ 4 มุมทะแยงจะเป็หัวเมืองเหมือนกัน ในแต่ละจุดละจะมีกำแพงล้อมอีกทีเป็ดั่งเกราะชั้นนอกคอยพิทักษ์เกราะกำแพงเมืองหลักชั้นในอีกที
และสุดท้ายกำแพงขนามั์ที่ล้อมทั้งเมืองชั้นนอกและเมืองหลัก ทั้งหมด 4 ด้านในอดีตเป็เส้นแบ่งเขตที่จอมยุทธและสัตว์อสูรระดับตำนานในอดีตต่างห่ำหั่นกันใช้พลังตัดแบ่งเป็พื้นที่ของตนหากแต่เวลานับผ่านไปหลายร้อย พัน หมื่นปีจากรอยตัดแบ่งก็เป็กำแพงขนาดั์อย่างปราณีตที่ตั้งตระหง่านปกปักรักษา "เมืองเขียวขจี" นี้ไว้
หากทว่า นอกกำแพงขนาดั์เท่านั้นที่เป็พื้นที่ตั้งของ "หมู่บ้านเขียวขจี" ซึ่งมิได้มีแค่จุดเดียวหากแตกแยกหลายๆจุด รอบกำแพงเมืองเขียวขจี เรียกได้ว่าหากเกิดเหตุการณ์ใด "หมู่บ้าน" จะเป็ดั่งหอสังเกตการณ์ ที่คอยบอกข่าวสารสรรพสิ่งต่างๆ เข้าไปในกำแพงหากแต่ความเสี่ยงนี้ก็คุ้มค่าเนื่องจาก เสบียง สรรพยากรณ์เื่ยุทธภัณฑ์ โอสถ เมืองเขียวขจีจะจัดการให้อย่างไม่ติดขัดอันใด เรียกว่าเป็ดั่งสายป่านประสานที่มีปมมัดรวมอยู่เดียวคือเมืองเขียวขจีนั้นเอง
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ห่างออกไปจาก หมู่บ้านเขียวขจีทางตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองเขียวขจี ณ ทางเข้าป่าขจีที่กว้างขวางลึกเข้าไป ร่างเด็กหนุ่มไป๋ลู่ที่นอนสลบเหมือดประจวบเหมาะกับเป็พื้นที่โล่งเล็กน้อยให้แสงจันทร์ฉายส่องต้องกระทบทั้งร่างเด็กหนุ่มให้โดดเด่น ท่ามกลางป่าเขาที่มืดมิด เสียงจิ้งหรีดเริ่มพากันร้องระงม บรรดาหิงห้อยเริ่มทอแสงสะท้อนจะบึงน้ำขนาดใหญ่ด้านในป่าเขาไม่ไกลจากจุดที่ไป๋ลู่นอนอยู่ก็เริ่มกระจัดกระจายไปตามป่าเขามากมาย
บังเกิดแสงระยิบระยับท้อแสงสะท้อนในใบไม้จากต้นนึงไปอีกต้น ลามไปเป็ความงดงามที่หาเปรียบได้ยาก หากผู้ฝึกยุทธที่ฝักใฝ่ด้านศิลปะ ความงามต้องธรรมชาติที่มิอาจหาดูได้จากในถิ่นที่อยู่มาเห็นแล้วละก็คงมิอาจ ฉุดรั้งสายตาให้ละออกจากแสงเรืองรองที่สาดส่องไปทั่วผืนป่านี้ได้
ร่างเด็กหนุ่มที่นอนไม่รู้สึกตัวตอนนี้เริ่มมีไอโอสถเริ่มกระจัดกระจายออกตามรูขุมขนเป็โอสถที่ชายชราที่ช่วยเด็กน้อยไว้ก่อนหน้า เริ่มออกฤทธิ์ กล้ามเนื้อปูดบวมเริ่มยุบตัวทีละนิดๆ าแที่ถูกบาดจากการเสียดสีใบหญ้าหรือแผลถลอกก็เริ่มสมานตัว ร่างกายเด็กหนุ่มกระตุกเบาๆเป็่ๆ พร้อมกับตัวหิ่งห้อยที่บินมาเกาะปลายจมูกเด็กหนุ่มเรืองแสงเรืองๆ ก่อนนันย์ตาแดงฉานราวกับโลหิตค่อยๆลืมขึ้นมา พร้อมเหม่อมองทิวทัศน์ความงามที่ธรรมชาติรังสรรค์เป็วัฏจักรอยู่รอบตัว เด็กหนุ่มนั่งนิ่งไม่ไหวติงไปชั่วครู่ก่อนหิ่งห้อยจะบินจากไป
"คงไม่มีที่ใดแล้วจริงๆ ที่ช่วยปลอบประโลมจิตใจของข้าได้เท่ากับที่แห่งนี้" เด็กหนุ่มพึมพำกับตัวเองก่อนเริ่มสังเกตเห็นว่าาแก่อนหน้าได้ถูกรักษาไปเรียบร้อยแล้ว เด็กหนุ่มมองร่างกายตัวเองด้วยสีหน้าหวือหวาเล็กน้อย "ได้อย่างไรกัน.....!ท่านาุโท่านนั้นนี้เอง นี้เค้าช่วยข้าจริงๆสินะ" ความสบายใจได้เริ่มก่อตัว ก่อนเด็กหนุ่มจะเริ่มลุกขึ้นสบัดตัวไปมา หากแต่ว่าด้วยร่างกายที่อ่อนแอกว่าคนปกติไปหน่อย การขยับร่างที่ไวเกินไปด้วยความตกตลึงของผลโอสถที่แสดงออกมาทำให้เด็กน้อย อุทานออกมาเล็กน้อย "อ๊ะ!! เอวข้า
เด็กหนุ่มเริ่มปัดเนื้อตัวก่อนเริ่มเดินลงไปที่บึงน้ำและเริ่มชำระล้างตัวเอง ก่อนจะเริ่มกลับไปจุดพักที่ตนนั้นสร้างขึ้นมา ภาพสะท้อนในอดีตเริ่มกลับมาถาโถมเด็กหนุ่มอีกครั้ง ช่างเป็เื่เ็ปที่เด็กผู้นึงต้องมาแบกรับความอารมณ์โทสะของผู้อื่นละความผิดที่ตนมิได้ก่อขึ้น บ่อยครั้งที่เด็กหนุ่มจะต้องะเิโทสะกับพื้นหญ้า ต้นไม้ด้วยไม้ชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่เอามาฟัดฟันดับความแค้นที่ตนนั้นถูกผู้อื่นกระทำ "ข้าตอนนี้อ่อนแอยิ่งนัก เหตุใดจึงไม่มีวิธีรักษาโรคบ้านี้กัน หากข้าเป็ปกติ....ปกติ ฮืออออ!!!
ผ่านไป 2 ธูปดับ เด็กหนุ่มลุกขึ้นยืนอีกครั้งใบหน้าเริ่มกลับมาปกติและเริ่มนำสมุดที่ตนนั้นเก็บได้ในอดีตมาอ่านด้านในบรรจุ เื่ราวการใช้ชีวิต องค์ความรู้เื่โอสถและการฝึกปราณพื้นฐานทุกอย่างที่ผู้ฝึกยุทธควรรู้และแน่นอน ไป๋ลู่มิได้มีอาจารย์หรือสถานที่รองรับเด็กผู้หน้าสงสารผู้นี้จึงต้องดิ้นรนด้วยตัวเองหากแล้วโชคชะตาก็มิได้ทอดทิ้งเค้าไว้ ด้วยนิสัยที่รักอิสระละชอบสำรวจเป็ชีวิตจิตใจเด็กหนุ่มมักเดินเข้าไปในป่าเขียวขจีลำพังเพื่อจดจำภาพลักษณ์ของสิ่งต่างๆ ที่ตนไม่เคยเห็น ไม่ว่าจะด้วยรูปประพรรณ กลิ่น ของพืชผลไม้ป่า
หากแต่เื่สัตว์อสูรเท่านั้นที่เด็กหนุ่มไม่เคยเจอเลยสักครั้ง เค้าเคยได้ยินผู้คนพูดกันมาว่า สัตว์อสูรเป็ตัวตนที่สูงยิ่งกว่า ชาวยุทธหลายคน ส่วนใหญ่พื้นที่รอบนอกจะมีสัตว์อสูรเข้ามาเพ่นพ้านหากทว่าจริงๆแล้ว นั้นเรียกว่าสัตว์มายา ที่เป็นึ่งใน "สรรพสัตว์วิชา" ที่ถูกใช้โดยสัตว์อสูร
เพื่อหลอกล่อ ทำร้ายชาวยุทธ หากทว่าทั้งหมดทั้งสิ้นก็ใช้สิ่งที่คงอยู่ภายในร่างที่เรียกว่า "ปราน" ในทางกลับกันหาชาวยุทธสามารถสยบสัตว์มายาของสัตว์อสูรได้มันก็หลอมรวมและควมแน่นตัวมันเองกลายเป็ "ลูกแก้วมายา" ที่ชาวยุทธจะนำพลังด้านในมาบ่มเพาะฝึกปรือ เพื่อทะลวงระดับขั้นพลังของตัวเอง ยิ่งระดับสัตว์มายาที่โค่นล้มได้มีระดับที่สูงมากเท่าไหร่ปริมาณพลังปรานที่อัดแน่นด้านในยิ่งมากขึ้นไป ทว่าหากสังหารเ้าของสัตว์มายาหรือสัตว์อสูรได้ จากลูกแก้วมายาจะแปรเปลี่ยนเป็ "ลูกแก้วปรานอสูร" ที่หากได้มาจะสามารถดูดซับ หรือหล่อหลอมควบคู่กับยุทธภัณฑ์เพื่อเพิ่มศักยภาพและหากมีวาสนาที่มากพออาจจะความสามารถสรรพสัตว์ของสัตว์อสูรนั้นๆมาอีกที
เด็กหนุ่มเริ่มไตร่ตรองความรู้ที่มีและสิ่งที่รู้ทีละอย่างๆ จากเดินไปท่องไปก็เริ่มนั่งบ้างยืนบ้าง เริ่มเดินพึมพำๆไปเรื่อยๆ ไม่หยุดภายใต้เเสงเรืองรองระยิบระยับดั่งไฟนำทางเด็กหนุ่ม จนตนเองก็หาได้รู้ไม่ว่าตนนั้นได้เลยจุดจำกัดสิ่งที่ตนได้สำรวจมาพอสมควรแล้ว หากแต่เด็กหนุ่มก็ยังคงพึมพำสิ่งที่ตนเรียนรู้มาซ้ำๆ และเผื่อเป็การขจัดอารมณ์ขุ่นมัว และความคิดฟุ้งซ่านที่ก่อตัวจากเหล่าสมุนของหานจง เพียงภาพคนพวกนี้พุดขึ้นมาแวบเดียวในหัวก็ทำเอาเด็กหนุ่มฉุนเฉียวขึ้นมาโดยทันที ก่อนจะรู้สึกตัวว่าแสงที่นำทางตนนั้นหาได้มีให้เห็นแล้วเหลือเพียงแต่ปลายทางที่โปร่งโล่งมืดมิดราวกับกลืนกินทุกสิ่ง มีเพียงเสียงจิ้งหรีดที่ร้องระงมพร้อมกับ ลมอ่อนๆพัดพาทุ่งหญ้าใบไม้ป่าใหญ่ไปทั่ว
"สงสัยข้าจะลืมตัวอีกแล้วละสิเนี่ย!" ฟุบ! "เสียงอะไร คะใครนะ!! เด็กหนุ่มเริ่มเกิดอาการกลัวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว สติที่มีเริ่มค่อยๆลดระดับลงจากความมืดมิดที่มิอาจมองเห็นเบื้องหน้าได้มีเพียงเสียง ซอกแซกตามพื้นที่ต่างๆ รอบตัว เด็กหนุ่มเริ่มผวาและจิตนาการสิ่งต่างๆ ในตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมีจะชนเข้ากับบางสิ่งแข็งๆเล็กน้อย เกิดเสียงก๊อกแก๊ก
2K
