บทที่ 13 เข้าเมืองหลวงกรุงรัตนโกสินทร์
นินสังหารพวกมันแล้วหลบเข้าไปในป่าพวกนั้นไล่ตามมาเหมือนผีร้ายพวกมันวิ่งไม่เหน็ดเหนื่อยคนกลุ่มนี้ลงของเอาไว้หนังเหนียวและมีพลังเหนืุ์ถ้าไม่ใช่นินการจะฆ่าพวกมันยากมากทว่านิลเองก็ไม่ใช่ธรรมดาหลวงตาบัวได้ลงอาคมให้เขาสามารถทะลวงเกราะเพชรของศัตรูได้นี่เป็ที่มาที่ว่าทำไมศัตรูที่ผ่านมาถึงไม่อาจต้านนินได้ ไม่อย่างนั้นเขาไม่มีทางยิงมังราที่มีอาคมทั้งตัวได้หรอก
นิน “พวกนี้มันตัวอะไรกันทำไมถึงเร็วขนาดนี้” เขาหันกลับไปแล้วง้างศรยิงสวนกลับไป
นิล “จงแม่นยำ” เขาเคยเรียนยิงธนูอยู่บ้างแต่ไม่ใช่มืออาชีพแน่นอนเขาได้แต่ขอให้วันนี้โชคเข้าข้างเหมือนที่ผ่านมา ฟี้ววว อย่างไรก็ตามศรของเขาเข้าเป้าอย่างน่าเหลือเชื่อ
นิน” โดน “เขาพลิกตัวกลับแล้ววิ่งต่อไปพร้อมกับขึ้นสายธนูเตรียมไว้เขาฟังเสียงฝีเท้าที่ตามเขาเข้ามาได้อย่างชัดเจนแล้วหันกลับยิงอีกครั้ง สวบบบ ลูกธนูเข้าที่ตาของมันอย่างแม่ยำ
นิน” ไม่สิที่ผ่านมาข้าแม่นมาตลอดถ้าอย่างนั้น “เขารู้ดีว่าเขามีความสามารถในการยิงธนูแค่ไหนหลังจากผ่านมาหลายวันเขาเข้าใจแล้วว่านี่เป็ความสามารถของเ้าของร่างเดิมที่เป็นายพรานแบบนี้ก็สมเหตุสมผลแล้วว่าทำไมเขาถึงแม่นนักนายพรานจะยิงธนูไม่เก่งได้อย่างไร เขาหันกลับไปแล้ววิ่งต่อจากนั้นร่างของเขาก็หายไปกับความมืดพวกมันหยุดเพื่อค้นหานิน
“มันไปไหนแล้ววะ” ทุกคนกวาดตามอง “นินเผยยิ้มออกมาเขาออกมาจากเงาต้นไม้แล้วฟันคอชายที่ยืนอยู่ตรงต้นไม้ที่เขาซ่อนจนขาดแล้วม้วนตัวไปยังคนที่ถือคบเพลิงไม่ไกลแล้วเสียบดาบเข้าลำคอจากด้านหลังก่อนจะเอามีดพกของมันไป นินวิ่งต่อไปยังจุดนัดหมายเขาเหมือนกับผีร้ายในตอนกลางคืน ส่วนทางด้านพวกของท่านเ้าคุณกำลังควบรถม้าหนีการตามล่าของศัตรูสิบกว่าคนพวกมันควบม้าตามมา
ทอง “พวกมันเป็คนของใครกันแน่” ท่านเ้าคุณขมวดคิ้ว
” มันต้องเป็คนของไอ้พิเชษฐ์เป็แน่มีมันคนเดียวที่ใจกล้าขนาดนี้ “แสนขมวดคิ้ว
แสน” ท่านพระยาจะกล้าถึงเพียงนั่นเชียวหรือขอรับนี่จะเข้าเขตเมืองหลวงแล้วนะขอรับ “ท่านเ้าคุณแค่นหัวเราะ
” เื่นั้นมันแน่อยู่แล้วไม่ใช่หรืออย่าลืมว่าข้าขวางผลประโยชน์ไม่น้อยครั้งก่อนเป็ข้าที่ทำให้มันเสียหายหนักจากสินค้าของมัน “แสนจึงกล่าวขึ้น
แสน” แต่ว่าเราไม่มีหลักฐานถึงรู้ก็ทำอะไรพวกมันไม่ได้” ท่านเ้าคุณแค่นเสียง
” เหอะ…หลักฐานก็พวกมันไงต้องจับมันให้ได้” พวกมันขี่ม้าตีคูขึ้นมาแล้วยิงธนูใส่แสนที่ขับรถม้าอยู่
แสน “ฝันไปเถอะ” เขาเบี่ยงตัวหลบทองก็ยิงธนูใสมัน
ทอง “พวกมันตามเรามาทันแล้วขอรับ” จากนั้นมันก็ะโขึ้นมาบนรถม้าจากทั้งสองฝั่ง ทองและเ้าพระยาช่วยกันรับมือทั้งสองฝั่งเอาไว้เสียงดาบปะทะกันดังก้องในความมืด เคร้งๆๆๆ แน่นอนว่าทั้งทองและเ้าพระยาเรืองมีฝีมือเชิงดาบไม่ธรรมดาทั้งสองฟาดฟันศัตรูอย่าดุเดือด
แสนถึงทา
ทอง “ถึงทางโค้งแล้วไอ้นินยังไม่มาหรือ “แสนเงยหน้าขึ้นไปมอง
แสน “มืดขนาดนี้จะเห็นมันได้ไงเดี๋ยวมันคงตามมาเองเรานำไปก่อน “แสนบังคับม้าเลี้ยวร่างคนที่ยืนบนหลังคาก็ถูกเหวี่ยงอย่างรุนแรงท่านเ้าคุณได้โอกาสถีบคู่ต่อสู้ตกลงไปทองเองก็ใช้จังหวะเดียวกันเตะมันตกลงไป หัวหน้ามันที่ตามหลังมาคุมเชิงหัวร้อนเป็อย่างมันชักปืนออกมาแล้วยิงออกไปทว่าก่อนที่มันจะยิงออกไป้ามีคนะโลงมาจากหน้าผาสูงที่ยื่นออกมาถึงครึ่งถนนเขาะโใส่ร่างของหัวหน้าพวกมันร่างมันตกลงไปด้านล่างนินก็ขี่ม้าของปืนของหัวหน้าทหารที่หลุดมือไปก็ลอยมาอยู่ในมือของนินพอดี
นิน” สวย “เขาก็ยิงออกไปที่คนชุดดำข้างหน้าทันที ปังงง ร่างมันร่วงลงจากหลังม้านินควบม้าไปที่รถของทั้งสาม
นิน” พวกท่านไม่เป็ไรนะ “ทั้งสามมองไปที่นิน
แสน “เอ็งมาทันได้ไงวะเนี่ย” นินชี้ไปที่ขาตัวเอง
นิน “วิ่งไง” ทั้งสามกลอกตาจากนั้นนินก็ถาม
นิน “มีะุเหลือไหม “ทองส่ายหน้า
ทอง” หมดแล้วก่อนหน้านี้หาซื้อไม่ได้สักเมือง” นินโยนปืนทิ้งทันที
นิน “บ้าจริงนี่มันน่าอึดอัดจริงๆ “รู้สึกอึดอัดเขาคิดถึงปืนโลกของเขาขึ้นมาเลย พวกทหารขี่ม้าตามมาติดๆ แล้ว ลูกธนูยิงมาทางพวกเขาไม่หยุด
นิน” ไอ้พวกเวร “เขาหันม้ากลับไปชักดาบออกมาแล้วฟันคอของคนชุดดำที่กำลังจะยิงปืนใส่เขานินชักมีดพกที่เขาเก็บมาปาเข้าใส่มัน ฉึก!!! ทั้งสองตายคาที่นินเก็บปืนขึ้นมาจากนั้นเขาก็ตามม้าอีกตัวที่พุ่งนำเขาไป ต้องรู้นะว่าทุกอย่างเกิดขึ้นตอนที่พวกเขากำลังควบม้าอยู่ดังนั้นทุกอย่างเร็วมาก อย่างไรก็ตามคนที่เป็หัวหน้าที่ตกม้าไปก่อนหน้าก็ควบม้าตามมานินมาเมื่อเห็นนินที่กำลังฆ่าคนของมันมันก็รีบยิงใส่นินทว่านินเหมือนมีตาหลังเบี่ยงตัวหลบได้ก่อนที่มันจะคิดเหนี่ยวไกปืนเสียอีก
นิ “ไอ้หน้าสารส้มเอ๊ย “เขาเป็สายลับสัญชาตญาณของเขานั้นเฉียบคมมากกว่าคนปกติหลายสิบเท่าดังนั้นเมื่อมีอันตรายเขาจึงไวต่อความรู้สึกมากดังนั้นเบาเบี่ยงตัวหลบก่อนที่มันจะง้างไกปืนเสียอีก
นิน” ไปตายซะ” ในมือของเขามีปืนคาบศิลาอีกกระบอกที่เขาได้มาจากคนที่เพิ่งฆ่า ปังงง ร่างของหัวหน้าคนชุดดำก็ตกลงมาจากหลังม้า ส่วนคนที่ตามรถม้าไปก็โดนทองสังหารไปแล้ว
หลังจากจัดการคนทั้งหมดแล้วทั้งสี่ก็กลับขึ้นรถม้าไปแล้วเดินทางไปในทั้งอย่างนั้นแม้ว่าแสงจะมืดมากก็ตาม
นิน “ไหวไหม” ทั้งสามสีหน้าบิดเบี้ยวแผลพวกเขาที่ยังไม่หายดีนักฉีกออกต้องไม่ลืมว่าก่อนหน้านี้พวกเขาเจอกับพวกปุณยะมาแถมตลอดทางที่เดินทางมาก็ต่อสู้มาตลอดทางอาการาเ็สะสมไม่น้อยเลยก็ต้องมีผลบ้างยังดีรอบนี้พวกมันแค่หนังเหนียวไม่เก่งเท่าพวกปุณยะแต่อาศัยคนเยอะเท่านั้น
“ไม่เป็ไรก็แย่แล้วพวกเราโดนฟันคนละแผลดีที่สักคงกระพันไว้ไม่งั้นแผลคงลึกกว่านี้” นินหัวเราะ
นิน “อย่างลุงน่ะหรือจะาเ็ก่อนหน้านี้เจอทั้งงูเจอทั้งผียังไม่เป็ไรเลย” ท่านเ้าคุณหน้ากระตุก
“ไอ้เวรโดนอัดมาต่อเนื่องก็ต้องยุบเหมือนกันข้าเป็คนนะ” นินยิ้มหน้าเป็
นิน “ว่าแต่คนพวกนั้นเป็ใครการต่อสู้เหมือนพวกทหารก็ไม่ใช่โจรก็ไม่เชิง” ท่านเ้าคุณคิดทบทวน
“อังวะไม่ก็ขอม” นินขมวดคิ้ว
นิน “ไม่ใช่ศัตรูในวังหรือ” ท่านเ้าคุณวิเคราะห์ออกมา
“เดิมทีข้าก็คิดเช่นนั้นทว่าหลังจากได้ต่อสู้ก็พบว่าไม่ใช่ทหารไทยแต่เป็วชาดาบของขอมและอังวะเกรงว่าพวกมันคงร่วมมือกันเฉพาะกิจเพื่อสังหารข้าดีที่ฝีมือค้อนข้าปลายแถวไปหน่อย “นินขมวดคิ้ว
” แล้วมันรู้เส้นทางได้อย่างไรเรามาทางละโว้ไม่ใช่หรือพวกมันน่าจะไปรอทางพระบางถึงจะถูก “ท่านเ้าคุณพยักหน้า
” เกรงว่างานนี้ศัตรูของข้าคงจะยืมมือฆ่าคนมากกว่าปล่อยข่าวว่าข้ากลับมานานแล้วพวกมันแต่ส่งกองกำลังไปดักรอแต่ว่ามันเป็เส้นทางเข้าใกล้เมืองหลวงเคลื่อนย้ายกำลังจำนวนมากไม่ได้จึงมีคนยี่สิบกว่าคนที่ส่งมา “นินเข้าใจ
นิน” เป็คนใหญ่คนโตนี่ก็ลำบากจังนะ “ท่านเ้าคุณแค่นเสียง
นิน “ว่าแต่ท่านจะเอาอย่างไรกับพวกมัน “ท่านเ้าคุณยิ้มร้ายออกมา
” เดิมที่ข้าไปเื่บ้านเมืองแต่ว่างานนี้ข้าต้องลงดาบไปบ้างแล้วล่ะ “นินไม่มีความเห็นในเื่นี้ สองวันต่อมาพวกเขาก็มาถึงกรุงรัตนโกสินทร์หรือจะเรียกว่าพระนครก็ได้ในระยะไกลนินก็เห็นถึงเมืองที่ยิ่งใหญ่และอลังการมาทว่ามีอาคารหลายหลังที่เขาเห็นแล้วคล้ายกับของทางจีนมากนี่ทำให้เขาสับสนอยู่บ้าง เมื่อทุกคนเห็นเมืองหลวงในระยะสายตาก็ยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่ได้
แสน “ให้ตายเถอะถึงเสียที” สามชั่วโมงพวกเขาก็มาถึงหน้ากระตุกเมืองแล้วสองข้างทางเข้ามาเต็มไปด้วยร้านค้าและพ่อค้าจำนวนมากที่ดำการค้าขายคนเยอะยิ่งกว่าถนนคนเดินเสียงอีกมีทหารและหน่วยรักษาความปลอดภัยคอยควบคุมทำให้ทุกอย่างอยู่ในความเรียบร้อย นินนมองประตูเมืองอย่างสนใจเพราะมันใหญ่มากจริงๆ เมื่อสองแควและเมืองละโว้เทียบไม่ได้เลยจริงๆ มันดีกว่าทั้งสองที่เขาผ่านมาถึงสิบเท่า กล่าวอย่างไรดีศิลปะของเมืองนี้มันเหนือกว่าที่เขาจินตนาการจริงๆ กล่าวให้ถูกมันมีความผสมผสานละหวานจีนและไทยมากทีเดียวทุกอย่างถูกปรับให้สะดวกและทันสมัยมากขึ้นแต่ทางด้านวังหลวงเป็ศิลปะแบบไทยดั้งเดิม นินพบว่ามันมีความรู้สึกความรู้สึกแฟนตาซีมากเพราะบรรยากาศเมืองความคึกคักมันคล้ายกับซีรี่ส์เื่ ฉางอันสิบสองชั่วยาม มากมีผู้คนเต็มไปหมดถนนปูด้วยอิฐบ้านคนและร้านด้านในเมืองจะถูกแบ่งเป็ล็อกๆ และมีเส้นทางน้ำหลักและเส้นทางน้ำย่อยด้วยเส้นทางน้ำย่อยนั้นจะกระจายไปยังชุมชนต่างๆ ในเมืองเพื่อให้คนได้ใช้น้ำอย่างทั่วถึงและใช้เดินทางไปที่ต่างๆได้ด้วย
นิน “สุดยอดไปเลยเมืองสวยมากที่นี่แหละที่เหมาะกับผม” ทั้งสองกลอกตา
“ไอ้นินเอ็งอย่าทำตัวขายหน้าจะได้ไหมเนี่ย” นินยิ้มออกมา
นิน “ทำไมลุงจะทิ้งผมหรือไงอย่าลืมนะว่าเราสัญญากันไว้แล้วว่าลุงจะให้เงินผมหีบใหญ่” ทั้งสามกลอกตา
“เอ็งคิดว่าข้าเป็คนอย่างไรวะเงินแค่นี้ข้าไม่โกงหลอก” นินถูกมือไปมา
นิน” แน่นอนๆ” ท่านเ้าคุณหัวเราะ
“เอ็งก็ต้องรักษาสัตย์ด้วยล่ะสัญญากับข้าไว้แล้วนี่” นินตบหน้าอก
นิน “แน่นอนสิผมไม่เคยผิดคำพูดกับใคร” ท่านเ้าคุณยิ้มออกมา
“ดีได้ยินแบบนี้ข้าก็สบายใจ” เมื่อเข้ามาในเมืองลึกขึ้นนินเห็นสาวๆ ก็แอบสงสัยว่าไม่หนาวหรือเพราะมันเป็แบบใช้ผ้าพันรอบอกต้องบอกว่าอากาศของไทยในมิตินี้ไม่ร้อนเลยมันออกจะเย็นๆ สบายแต่เปิดไหล่แบบนี้ก็เกินไปเขาเห็นมาหลายเมืองแล้วว่าจะถามแต่ก็คงไม่สมควร
ทอง “ไอ้น้องควบคุมสายตาหน่อยไหม” นินยิ้มเจื่อน
นิน “เข้าใจผิดแล้วพี่ชายผมไม่ใช่คนแบบนั้นนะ “ทั้งสามกลอกตามองขนาดนั้นใครจะไปเชื่อ พวกเขาผ่านประตูเมืองเข้าไปยังเมืองชั้นในก็เป็เขตของบ้านของขุนนางระดับสูงบ้านของเ้าพระยาเรืองฤทธิ์ก็อยู่ในเขตนี้เช่นกันซึ่งอยู่ทางตะวันออกของเมือง พวกเขาจึงจากนั้นก็มีถึงประตูขนาดใหญ่เขียนว่าเรือนเ้าพระยา
นิน “เชี่ยนี่บ้านลุงหรือโคตรใหญ่เลย “ท่านเ้าคุณทำหน้าภูมิใจ
” ไม่งั้นจะบ้านไอ้แสนหรือไอ้ทองหรือไง “แสนกล่าวออกมา
แสน “ก็บ้านท่านน่ะสิขอรับท่านเ้าคุณ” ท่านเ้าคุณยิ้มออกมา
“ก็นั่นน่ะสิ” นินยิ้มอย่างประจบ
นิน “ถ้นงั้นเงินหนึ่งหีบก็ไม่มีปัญหาแล้วบ้านใหญ่ขนาดนี้” ท่านเ้าคุณถึงกับหน้ากระตุก
“เอ็งยังกังวลเื่นี้อยู่อีก” นินยิ้ม
นิน “โลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอนนี่ลุง” จากนั้นพวกเขาก็เข้าไปด้านในบ่าวคนหนึ่งเดินผ่านมาถือถึงน้ำอยู่ก็ใ
“ท่านเ้าคุณกลับมาแล้ว” ทำเอาทั้งสี่สะดุ้งเพราะเสียถังตกค่อนข้างดัง
นินมองสีหน้าบ่าวคนนั้นที่เหมือนเห็นผีเขารู้สึกว่านี่อาจมีอะไรเข้าใจผิดกันหรือเปล่าแต่ท่านเ้าคุณไม่สนใจเขาแล้วเดินเข้าไปอย่างสง่างาม
นิน “นี่บ้านลุงแน่นะทำไมผู้ชายคนนั้นถึงใขนาดนั้นคงไม่ไปแจ้งจับเราหรอกนะ “ทองหัวเราะ
ทอง” ใครเข้าจะแจ้งจับเ้าของบ้านกันวะสมองเอ็งไปหมดแล้วกระมัง “นินกลอกตา
นิน” ใครจะไปรู้เล่าว่าแต่พี่นอนที่นี่หรือเปล่าที่นี่หรูหรามากเลยนะ “ทองส่ายหน้าและก็พยักหน้า
” ข้าจะมานอนเป็บางครั้งน่ะส่วนไอ้แสนบ้านมันอยู่ในเรือนท่านเ้าคุณทางด้านเรือนของบ่าวน่ะ “นินพยักหน้าทั้งสี่เดินเข้าไปทุกคนต่างโค้งให้และทำท่าสำรวม ในยุคที่เขาอยู่นี้ไม่มีการคุกเข่าให้ขุนนางแล้วมีเพียงพระเ้าแผ่นดินเท่านั้นที่ประชาชนถึงคุกเข่าให้ทว่าท่ายืนแบบสำรวมก็ยังต้องทำอยู่หรือถ้าเ้านายนังบ่าวก็ไม่ควรยืนค้ำหัว
นิน” ผมทำตัวไม่ถูกเลยนะเนี่ยมีคนมายืนต้อนรับแบบนี้ “ท่านเ้าคุณหัวเราะ
” เดี๋ยวก็ชินน่า “นินถามขึ้น
นิน” แล้วผมต้องเรียกลุงว่าอะไรดีท่านเ้าคุณหรือเ้าพระยา” ท่านเ้าคุณกลอกตา
“เรียกอะไรก็ได้แต่ไว้หน้าข้านิดหนึ่งก็พออีกหน่อยก็เป็คนกันเองแล้ว” ทองถึงกับมองไปที่นินและท่านเ้าคุณสงสัยว่าท่านเ้าคุณจะเอาจริงหรือเื่ที่สัญญาไว้ต่อไปคงเรียกว่าไอ้นินไม่ได้แล้วกระมัง
นิน” ได้งั้นเรียกลุงเหมือนเดิมแล้วกันดูสนิทและให้เกียรติเหมือนญาติผู้ใหญ่ “ท่านเ้าคุณพยักหน้า
” ได้ก็ตามนั้นแหละ “อีกด้านหนึ่งปุณยะาเ็สาหัสมันถูกหุ่นพยนต์พาตัวมาถึงโรงหมอได้ทันเวลาทว่าอาการาเ็ของมันรุนแรงมากทำให้หมอธรรมดาไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้ ใช่แล้วหมอธรรมดารักษาไม่ได้แต่หมอที่เป็ระดับที่เหนือกว่ารักษาได้ ถ้าเป็หมอจีนก็คือหมอที่มีพลังปราณในการรักษาส่วนหมอไทยคือหมอที่มีมนต์คาถาในการรักษาคน เราเคยได้ยินคำว่าหมอพระมาบ้างไม่มากก็น้อยใช้น้ำมนต์ปัดเป่ารักษาคนหรือบางคนเหยียบไปที่ร่างของคนแล้วกลับมาเดินได้แม้จะจริงบ้างไม่จริงบ้างก็ขึ้นอยู่กับความเชื่อของคนนั้นๆ ทว่าในโลกแห่งนี้มีอยู่จริงๆ แต่ไม่ใช่การท่องคาถาแล้วเหยียบไปบนร่างกายอะไรแบบนั้นและหมอก็ไม่ใช่พระเสมอไปมันมีวิชาแพทย์ที่รักษาด้วยวิชาเหนือธรรมชาติอยู่จริงๆ ทว่าใช้หลักการของแพทย์จริงๆ ไม่ใช่แค่ท่องมนต์แต่เป็สูตรยาและการกดจุดในร่างด้วยพลังอาคม
ปุณยะ” เป็ไปได้อย่างไรข้าจะเจ็บหนักขนาดนี้ได้อย่างไร “เขาจำได้ว่าแค่โดนนินถีบกระเด็นไปกระแทกต้นไม้แล้วโดนกิ่งไม้เสียงร่างเท่านั้นหากเป็ยามปกติอาจจะพักนานหน่อยแต่ก็ไม่มีปัญหาถึงขั้นนี้แน่นอน
ปุณยะ” ท่านหมอท่านช่วยส่งจดหมายให้ข้าหน่อยได้หรือไม่ใช้ม้าเร็วนะขอรับ “หมอชราพยักหน้าปุณยะจึงส่งตั๋วเงินให้โรงหมอไม่น้อยที่ช่วยชีวิตเขา มีคำกล่าวในโลกนี้ไว้ว่าจะมีเื่กับใครก็ได้ยกเว้นหมอจะแน่ใจได้อย่างไรว่าต่อไปเ้าจะไม่ป่วยดังนั้นดีกับหมอไว้ดีที่สุด เมื่อเขาอยู่คนเดียวเขาก็คิดถึงปัญหาที่เกิดขึ้นตอนสู้กับนินจากนั้นดวงตาของเขาก็ตกตะลึง
“เป็ไปได้ไหมว่าเหล็กไหลของมันจะเป็ทลายมนต์” ลือกันว่าเหล็กไหลนั้นมีอำนาจที่แตกต่างกันไปของแต่ละอันและอำนาจของมันสูงมากเหนือกว่าของขลังทั้งปวงและยิ่งหากเป็เหล็กไหลที่เรียกว่าทลายมนต์ด้วยแล้วกล่าวได้ว่าแม้จะมีเวทย์ที่น่ากลัวแต่ไหนเมื่ออยู่ต่อหน้ามันก็ไร้ความหมาย
“เป็ไปไม่ได้ของแบบนั้นจะไปอยู่กับคนไร้ชื่อเสียงได้อย่างไร” เขาส่ายหน้าปัดความคิดนี้แล้วคิดว่าเขาซวยเองด้วยอาการาเ็ทำให้เขาหลับไปอีกครั้ง กลับมาที่เรือนท่านเ้าคุณเวลาเดียวกันนั้นที่บันไดคุณหญิงมายืนรอรับสามีหลังจากได้ยินคนะโเข้ามาไม่เจอกันสองเดือนกว่าๆ นางก็คิดถึงและเป็ห่วงไม่น้อยสตรีกริยางดงามและดูสูงศักดิ์ใบหน้าหมดจดไม่มีริ้วรอยของอายุเลยแม้แต่น้อยท่านนี้คือภรรยาของท่านเ้าคุณแม้จะอายุห้าสิบทว่าดูไม่แก่เลยยังคงงดงามเหมือนสาวๆ วัยสามสิบกลางๆ กล่าวได้ว่านางงดงามอย่างยิ่งคุณหญิงมีชื่อว่า ไหมแก้ว
นิน “พี่สาวคนนี้เป็ใครกันสวยไม่เบาเลย” ทองไอออกมา
ทอง “ไอ้เด็กเวรนั่นมันคุณหญิงไหมแก้วภรรยาท่านเ้าคุณ” นินยิ้มเจื่อนทำหน้าขอโทษ
นิน “ขอโทษครับคุณป้า” คุณหญิงยิ้มและพยักหน้าให้นินมองไปที่ท่านเ้าคุณ
นิน “ไม่น่าเชื่อว่าอย่างลุงจะมีเมียสวยขนาดนี้” ท่านเ้าคุณถึงกับอยากจะเตะเขาสักทีแต่เห็นว่าชมเมียเขาก็ปล่อยผ่าน
“ไอ้เด็กบ้านี่รีบขึ้นไปเถอะเดี๋ยวจะแนะนำท่านป้าให้เอ็งรู้จัก” แน่นอนว่าคุณหญิงได้ยินที่นินพูดนางใและประหลาดใจที่สามีของนางสนิทสนมกับเด็กหนุ่มที่ไม่เคยเห็นหน้าคนนี้แถมไม่โกรธที่พูดว่าจาแบบนั้นกับตัวเองอีกเมื่อท่านเ้าคนเดินผ่านไปนางก็ขมวดคิ้ว
ไหมแก้ว” พวกเ้ายืนทำอะไรกันไปหาน้ำท่าให้ท่านเ้าคุณสิ “ทุกคนจึงรีบไปทันทีเมื่อนินเดินขึ้นเรือนมาสายตาสอดส่ายไปทั่วเรือน กล่าวถึงบ้านท่านเ้าคุณนั้นเป็เรือนไทยที่หลังใหญ่มากๆ เรือนหลักนั้นจะมีอาคารและอยู่ในเรือนเดียวอยู่ถึงห้าหลังแต่ละหลังเหมือนเป็บ้านย่อยๆ ในตัวบ้านใหญ่ ท่านเ้าคุณกับคุณหญิงจะอยู่อาคารหลัง ส่วนลูกชายก็จะอยู่อาคารฝั่งตะวันออกตัวเรือนหลักที่ยังมีจุดที่ใช้ทำกิจกรรมอีกหลายอย่างเช่นจุดที่ใช้ทำงานเย็บปักต่างๆ ส่วนมากคุณหญิงจะมาที่จุดนี้บ่อยๆ เพราะมันเย็นสบายที่สุดในบ้าน ใจกลางเรือนเมื่อเดินเข้ามาอันดับแรกที่เห็นจะเป็จุดที่ใช้รับแขกจะมีหลังคากันแดดโปร่งโล่งสบายมีเก้าอี้ให้แขกนั่งสบายๆ เรือนรับแขกนี้ค่อนข้างใหญ่เลยทีเดียวถึงจะเรียกว่าเรือนแต่ไม่มีผนักหรอกนะมีแต่ม่านตกแต่งนิดหน่อยเท่านั้น นอกจากนี้ยังมีเรือนเล็กอีกหลังทางซ้ายของเรือนหลังนี่หมายถึงแยกกับเรือนหลักนะไม่ได้อยู่หลังเดียวกันทว่ามีทางเชื่อมถึงกันสามารถเดินจากเรือนเล็กนี้ไปเรือนใหญ่ได้เลยโดยไม่ต้องลงจากเรือนก่อนและเรือนเล็กนี้เป็ที่อยู่ของลูกสาวสามคนของท่านเ้าคุณ ด้านหลังเป็เรือนบ่าวรับใช้ที่มีนับสิบหลังแสนก็อยู่ที่นี่ส่วนทองเขามีห้องที่นี่จะมาเป็บ้างครั้ง ทางขวาของบ้านท่านเ้าคุณจะเป็เรือนจีนแถมเป็เรือนสี่ประสานเสียด้วยท่านสร้างไว้เพราะเนื้อที่มันว่างและตอนนั้นกระแสบ้านจีนมาแรงก็เลยสร้างเอาไว้แต่ก็ไม่ค่อยได้ไปอยู่หรอกเพราะงานเขาเยอะเกินไปไหนจะเลี้ยงไก่ เลี้ยงนก ตรวจงานและไปราชการลับอีก นินมองทุกอย่างก็ตกตะลึงไปเขาเคยเห็นเรือนไทยแต่ในละครพอมาเจอจริงๆ มันหรูหรากว่าที่คิดไว้แถมเย็นสบายด้วย
นิน “ลุงจะให้ผมอยู่นี้จริงดิโคตรหรูเลย” ท่านเ้าคุณกลอกตา
“ไม่โว้ยข้ามีเรือนให้อีกหลังหนึ่งที่นี่ข้าอยู่กับเมียข้าโว้ย “นินกลอกตา
นิน” ขี้เหนียวจริงๆ “เขามองไปรอบๆ แล้วมองไปทางซ้ายมือก็พบว่ามีกลุ่มคนนั่งกันอยู่เป็สตรีจากนั้นเขาก็พบเข้ากับสตรีร่างบางคนหนึ่งนางช่างงดงามมากนางสวมชุดไทยแบบกระโจมอกพันตัวแบบโบราณด้วยผ้าสีแดงมีลวดลายงดงามมีท่าทางเ็านินมิอาจหาคำใดมาอธิบายความงามของนางได้เลยนางมีบุคลิกเ็าตาคมใบหน้าเรียวผมรวบตึงปักปิ่นดอกไม้สีทองไว้ที่ผมแม้ว่านางจะไม่ยิ้มเลยทว่าใครจะรังเกียจนางได้ลงกันเล่าดารินว่าสวยแล้วทว่ากับสตรีคนนี้ดารินเทียบไม่ได้เลยถ้านินจะกล่าวถึงเธอแบบเห็นภาพเหมือนตัวร้ายหญิงที่มีแผนการตลอดเวลาทว่าสวยจนที่ทุกคนมองข้ามแผนการร้ายกาจของนางได้นั่นเองนางอ่านหนังสืออยู่ที่มุมหนึ่งในกลุ่มของสตรีพวกนั้นเหมือนนางจะรู้ว่ามีคนมองจึงเงยหน้าขึ้นมาแต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็พบชายหนุ่มสภาพมอมแมมที่มองมาพอดีจากนั้นตาทั้งสองก็สบกันเวลาเหมือนจะหยุดนิ่ง…
206
