“ช่วยฉันด้วย…”
อู๋เสียส่งเสียงร้องไห้เหมือนหมูที่กำลังจะถูกเชือด เธอถอดรองเท้าส้นสูงทิ้งไปแล้ว เพราะจะวิ่งได้เร็วกว่าเดิมถ้าเป็เท้าเปล่า จังหวะนั้นเซี่ยปู้เอ้อร์ร้องบอกให้เธอเงียบเสียงลง เพราะเสียงของเธอกำลังดึงดูดซอมบี้ให้เข้ามาหา
“รอผมด้วยสิ รอผมด้วย…”
ครูใหญ่สื่อวิ่งตามไป แต่ก็รักษาระยะห่างเอาไว้จากจ้าวหงซิน เนื่องจากครูใหญ่ไม่อยากมีชะตากรรมเหมือนครูผู้ชายที่ถูกแทงอยู่บนพื้น อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนจ้าวหงซินจะไม่สนใจผู้ใดอีกแล้ว เขารีบวิ่งต่อไป แม้แต่อู๋เสียที่ร้องขอความช่วยเหลืออย่างน่าเห็นใจ เขาก็ไม่เหลือบตามองด้วยซ้ำ
“ไปลงนรกซะ…”
เซี่ยปู้เอ้อร์หยิบก้อนอิฐได้ก็เขวี้ยงตามหลังไป จ้าวหงซินในตอนนี้คือตัวอันตรายสำหรับทุกคน แต่ดูเหมือนว่าคุณครูคณิตศาสตร์จะเตรียมตัวเป็อย่างดี เขาสามารถะโหลบก้อนอิฐได้อย่างว่องไวและวิ่งต่อไป โดยไม่คิดที่จะเสียเวลากับเซี่ยปู้เอ้อร์อีก
“แฮ่”
ในทันใดนั้นเอง ซอมบี้อีก 3 ตัวก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า พวกมันทำให้จ้าวหงซินต้องหยุดเท้าลงกะทันหัน และอาศัยจังหวะที่พวกมันยังมองไม่เห็นเขา ะโหลบเข้าไปซ่อนตัวในดงไม้ข้างทาง แต่พวกของเซี่ยปู้เอ้อร์ไม่สามารถซ่อนตัวแบบนั้นได้ เนื่องจากเขายังมีเฉินจิงฮัวและซงเจี่ยเหวินให้คอยดูแล ต้ายุ้ยโถวที่อยู่รั้งท้ายสุดก็ไม่น่าจะดูแลตัวเองได้อีกคน
“พวกเรารีบจัดการมัน…”
เซี่ยปู้เอ้อร์ได้แต่สู้ไม่ถอยเท่านั้น ตอนนี้เขาไม่กลัวที่จะต้องฆ่าซอมบี้อีกแล้ว โก่วเหม่ยและโต่วโต่วตามผู้เป็ลูกพี่มาโดยไม่ต้องพูดคำใด ทั้งสามคนแยกกันจัดการซอมบี้คนละตัว แล้วในทันใดนั้นเอง ซงเจี่ยเหวินก็ะโเตือนว่า “ปู้เอ้อร์ ระวัง ข้างหน้ามีซอมบี้!”
“สวบ!”
หลังจากจัดการซอมบี้ตัวนึงได้แล้ว เซี่ยปู้เอ้อร์ก็มองตรงไปข้างหน้า ปรากฏว่าพวกซอมบี้ไม่ได้ออกมาจากหลังูเา แต่พวกมันวิ่งออกมาจากตึกที่อยู่ด้านข้างโรงแรม คงไม่มีใครจะคาดคิดได้ว่าตึกที่มีหน้าตาปกติธรรมดาหลังนี้ แอบเปิดเป็สถานบริการอย่างไนท์คลับ!
“แฮ่”
ซอมบี้ฝูงใหญ่วิ่งออกมาจากไนท์คลับ แต่ละตัวต่างก็เคยเป็หญิงสาวที่สวมใส่ชุดสุดแสนเซ็กซี่ มีบางส่วนที่แต่งตัวเป็เด็กเสิร์ฟ และคนแรกที่ปะทะเข้ากับซอมบี้กลุ่มนี้ก็คือจ้าวหงซิน แต่คุณครูผู้สอนคณิตศาสตร์ก็ใช้พละกำลังที่มีอยู่จัดการซอมบี้จนล้มได้ 2 ตัว หลังจากนั้นจึงได้วิ่งหนีกลับมา
“ไม่นะ!”
สีหน้าของเซี่ยปู้เอ้อร์แปรเปลี่ยนไป เขาเด็กเกินกว่าที่จะได้รับอนุญาตให้เข้าสถานบันเทิงอย่างนี้ แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาคิดถึงเื่นั้น ฝูงศพเดินได้พุ่งเข้ามาหาพวกเขาจากทุกทิศทุกทาง เหมือนเป็หายนะที่เข้ามาไม่รู้จักจบสิ้น
“คุณครูครับ! ทางนี้ เร็วเข้า…”
ในวินาทีนั้นเอง มีเสียงคนะโมาจาก้า ทุกคนเงยหน้ามองและพบว่ามีกลุ่มเด็กนักเรียนยืนอยู่ที่หน้าต่างชั้น 3 ของตึกไนท์คลับ เด็กนักเรียนเ่าั้กำลังโบกมือมาให้พวกเขา เด็กหนุ่มคนหนึ่งในกลุ่มะโบอกต่อว่า “อ้อมไปข้างหลัง ข้างหลังมีบันได!”
การได้ทราบว่ามีคนอื่นรอดชีวิตอยู่ด้วยทำเอาทุกคนน้ำตาไหลด้วยความดีใจ คณะคุณครูและกลุ่มเด็กหนุ่มรีบวิ่งสุดชีวิต มีถนนเล็กๆ ทางซ้ายมือนำไปสู่ด้านหลังโรงแรม และมีบันไดตรงลักษณะเล็กแคบติดอยู่บนผนังด้านหลังตึกไนท์คลับ ในขณะนี้ทุกคนต้องรีบปีนขึ้นไปทีละคน เพราะว่ามีซอมบี้ 3 ตัวไล่ตามมาทางด้านหลังแล้ว
“พวกครูขึ้นไปก่อน…”
เซี่ยปู้เอ้อร์ร้องบอกในขณะที่โต่วโต่วกับโก่วเม่ยมาช่วยเขาจัดการพวกซอมบี้ ในไม่ช้า พวกมันก็ถูกแทงนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น แต่ในจังหวะนั้นเอง ก็มีเสียงกรีดร้องด้วยความใดังมาจากทางบันได ดูเหมือนว่าเฉินจิงฮัวจะพลัดตกลงมาจากบันไดเสียแล้ว แต่เมื่อเธอลุกขึ้น คุณครูสาวก็ต้องส่งเสียงร้องอีกครั้งเมื่อลงน้ำหนักที่เท้าและรู้สึกเ็ปขึ้นมาทันที
ทว่า ไม่มีคุณครูคนไหนสนใจจะช่วยเธอเลย ทุกคนต่างก็ะโเกาะบันไดและปีนขึ้นไป ต้ายุ้ยโถวแทบจะเป็คนแรกที่ปีนขึ้นไป ส่วนจ้าวหงซินก็เหยียบเธอก่อนจะปีนบันไดด้วยซ้ำ เซี่ยปู้เอ้อร์เป็เพียงคนเดียวที่ร้องคำรามด้วยความปวดใจและพุ่งเข้าไปพยุงเธอลุกขึ้นมา แต่เมื่อเฉินจิงฮัวมาอยู่ในอ้อมแขนของเขา เด็กหนุ่มจึงได้รู้ว่าถ้าตกอยู่ในสภาพนี้ เขาคงปีนขึ้นบันไดไปไม่ได้
“พี่เอ้อร์ ส่งตัวเธอขึ้นมาเร็ว…” โต่วโต่วและโก่วเม่ยซึ่งปีนขึ้นไปบนบันไดแล้ว พร้อมใจกันยื่นมือกลับลงมา เซี่ยปู้เอ้อร์รวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีอยู่ดันร่างของเฉินจิงฮัวขึ้นเหนือศีรษะ เฉินจิงฮัวเอื้อมมือจับราวบันไดเหล็กและพยายามปีนขึ้นไป แต่ก่อนที่โกว่เหม่ยจะทันได้ดึงตัวเธอขึ้นไป ซอมบี้ตัวหนึ่งก็เดินมาถึงใต้บันไดแล้ว
“เร็วเข้า…”
เซี่ยปู้เอ้อร์ส่งเสียงร้องะโและรีบใช้ศีรษะของตนเองดันก้นเฉินจิงฮัวขึ้นไป้าให้สูงขึ้น ในเวลาเดียวกันนั้น โก่วเม่ยก็คว้าคอเสื้อด้านหลังของเฉินจิงฮัวและดึงเธอขึ้นไป แต่ในขณะนั้นเอง เมื่อพวกเขาปีนขึ้นมาในระดับความสูงของชั้นที่ 2 เื่ไม่คาดฝันพลันบังเกิดขึ้น
“เพล้ง!”
กระจกหน้าต่างชั้น 2 แตกออก มีซอมบี้ 2 ตัวเอื้อมมือออกมาจากด้านในพยายามจะคว้าจับเฉินจิงฮัว คุณครูสาวปล่อยมือออกจากราวบันไดและกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว คอเสื้อของเธอที่โก่วเม่ยจับอยู่ก็ฉีกขาด ร่างของเฉินจิงฮัวกำลังจะร่วงหล่นผ่านหน้าเซี่ยปู้เอ้อร์ไปแล้ว
“ระวัง!”
เซี่ยปู้เอ้อร์ยื่นมือออกไปจับข้อเท้าของเฉินจิงฮัวเอาไว้ได้ทันด้วยความตื่นตระหนก ทางด้านของเฉินจิงฮัวก็หนีบสองขาเข้ากับสะโพกของเขาในสภาพกลับหัวกลับหาง ซึ่งถ้าเธอไม่ทำแบบนี้ ก็คงมีหวังต้องร่วงหล่นลงไปกระแทกพื้นอย่างแน่นอน
“ช่วยด้วย…”
เฉินจิงฮัวกรีดร้องอย่างหวาดกลัว และเนื่องจากตอนนี้เธอห้อยหัวอยู่กลางอากาศ กระโปรงที่สวมใส่จึงถลกขึ้นมาคลุมศีรษะ เผยให้เห็นกางเกงชั้นในสีชมพูหวานแหว๋ว แต่เซี่ยปู้เอ้อร์ไม่มีเวลาชมเชย เขาคงจับบันไดไว้ได้อีกไม่นาน ขณะนี้เด็กหนุ่มใช้เรี่ยวแรงที่มีทั้งหมดจนหน้าแดงไปหมดแล้ว
“พี่เอ้อร์ ปล่อยเธอไปเถอะ เดี๋ยวก็ตายกันทั้งคู่หรอก”
โก่วเหม่ยที่อยู่้าศีรษะเซี่ยปู้เอ้อร์เตะซอมบี้ตกลงจากหน้าต่าง มีพวกมันอีก 7 - 8 ตัวพยายามจะปีนออกมา บันไดแคบเกินไป โต่วโต่วไม่สามารถปีนข้ามลงมาเพื่อดึงตัวเฉินจิงฮัวขึ้นไปได้ แต่เซี่ยปู้เอ้อร์ก็ยังพูดอย่างไม่ยอมแพ้ว่า “ไม่...ปล่อย ต่อให้ตาย...ก็ไม่ปล่อย!”
“ปู้เอ้อร์! ปล่อยครูเถอะ ขอบคุณเธอมากนะ…”
ในตอนนี้ เฉินจิงฮัวร้องไห้ออกมาแล้ว เธอปัดกระโปรงออกจากใบหน้าเพื่อให้มีโอกาสจ้องมองใบหน้าของเซี่ยปู้เอ้อร์ เธอเห็นแล้วว่าเด็กหนุ่มกำลังจะหมดแรงเต็มที ถ้าเป็แบบนี้เธอกับเขาจะตกลงไปตายด้วยกันทั้งคู่ ซอมบี้ที่รออยู่ด้านล่างเกือบจะยื่นมือมาจับเส้นผมของเธอได้แล้ว
“อย่าปล่อยนะ!…”
เซี่ยปู้เอ้อร์ะโด้วยความใ แต่แล้วเฉินจิงฮัวก็ตัดใจปล่อยขาออกจากสะโพกของเขายอมตายแต่เพียงผู้เดียว แต่อย่างไรก็ตาม เซี่ยปู้เอ้อร์ยังคงไม่ปล่อยมือจากข้อเท้าของเธอ รองเท้าที่คุณครูสวมใส่อยู่ทำให้มือของเขาเจ็บ เด็กหนุ่มอ้าปากคำรามออกมาเหมือนกับสัตว์ป่าที่ใกล้หมดแรง
“ปล่อยครูเถอะ! ขอร้องล่ะ เดี๋ยวเธอก็ต้องมาตายด้วยหรอก…”
เฉินจิงฮัวบอกเขา แต่เซี่ยปู้เอ้อร์ยังคงดื้อรั้นต่อไป ข้อนิ้วมือของเขากลายเป็สีขาวซีด แต่เด็กหนุ่มก็ไม่สามารถต้านแรงโน้มถ่วงของโลกได้อีกแล้ว เซี่ยปู้เอ้อร์รู้ตัวดีว่ามืออีกข้างหนึ่งของเขากำลังจะหลุดออกจากราวบันไดในอีกไม่กี่วินาทีต่อจากนี้
501
