(ดาว)ร้ายคว้ารัก(เธอ)

ตอนที่ 19ทางที่ต้องเลือก ธามหยุดยืนมองเจ้าของร่างระหงที่เดินนำหน้าอยู่อย่างครุ่นคิด เวลาที่ได้อยู่กับเธอเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุด เพชรพันปีทำให้รู้สึกสบายใจ เขาไม่ต้องวางท่าอะไรให้มากมาย สามารถทำตัวสบายๆ ได้เวลาที่อยู่กับเธอเพชรพันปีมีแรงดึงดูดที่แรงกล้า ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนทำให้รู้สึกแบบนี้มาก่อนเลยสักครั้ง แต่กับผู้หญิงที่ดูธรรมดาๆ อย่างเธอ ทำไมถึงมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของเขามากมายขนาดนี้ได้ใจของแม่ค้าสาวเต้นไม่เป็นปกตินักตั้งแต่ที่ถูกจูบเมื่อคืน ความรู้สึกบางอย่างชัดเจนขึ้นมาก เธอรู้ใจตัวเองแล้วว่าคิดอย่างไรกับผู้ชายคนนี้ แต่ก็ไม่กล้าพูดออกมาเนื่องจากกลัวสิ่งที่จะเกิดขึ้นหลังจากนั้น ธามเองก็นิ่ง นิ่งมากเสียด้วย มากเสียจนเดาใจเขาในเวลานี้ไม่ออกเลยธามและเพชรพันปีอยู่รับประทานอาหารเช้า และพูดคุยกับทาริกาและวสุต่ออีกพักใหญ่ก็ตัดสินใจขอตัวกลับเข้ากรุงเทพฯ เพราะพรุ่งนี้เพชรพันปีมีงานที่จะต้องทำ การล่ำลาเกิดขึ้น นักแสดงหนุ่มสัญญาว่าถ้าว่างเขาจะกลับมาเยี่ยมมารดาอีกแน่นอนแม่ค้าสาวแอบมองคนที่กำลังขับรถอย่างแปลกใจ เขาขับรถเงียบๆ ไม่ชวนเธอคุยเหมือนทุกครั้ง ใบหน้าหล่อเหลาดูเครียดกว่าทุกครั้งที่พบกันจนน่าแปลกใจ“คุณเครียดเรื่องอะไรหรือเปล่า” หญิงสาวเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้ ธามหันมามองใบหน้าหวานเล็กน้อย ก่อนจะหันมาสนใจทางข้างหน้าต่อ“มีบางอย่างเกิดขึ้นกับผม แล้วผมไม่ชอบใจเท่าไหร่” น้ำเสียงเขาฟังดูไม่ค่อยสบายใจ“บอกฉันได้ไหม บางทีถ้าคุณได้ระบายอาจจะทำให้คุณสบายใจขึ้น” แม่ค้าสาวพูดด้วยความหวังดีธามหันมามองใบหน้าหวานอีกครั้งพร้อมทั้งถอนหายใจออกมาเบาๆ ชายหนุ่มจอดรถที่ข้างสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง แล้วหันมามองเธอเหมือนคนที่กำลังตัดสินใจอะไรบางอย่าง“เราออกมาเดินเล่นกันสักหน่อยดีกว่า”“คุณอยากจะบอกอะไรไหม” หญิงสาวถามอีกครั้ง นักแสดงหนุ่มมองใบหน้าหวาน ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วงอีกครั้ง“ผมคิดว่าตัวเองกำลังตกหลุมรัก ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ผมมองว่างี่เง่าที่สุด”“เธอคือใครเหรอ” หญิงสาวถามต่ออย่างอยากรู้ แอบอิจฉาผู้หญิงคนนั้นอย่างบอกไม่ถูก“ผมคิดว่าผมกำลังตกหลุมรักคุณ”เพชรพันปีนิ่งไป รู้สึกร้อนวูบที่ใบหน้าอย่างไม่เคยรู้สึกมาก่อน ริมฝีปากบางอมยิ้มอยู่น้อยๆ อย่างพอใจเมื่อได้ยินคำบอกรัก ถึงมันจะไม่ได้หวานมากมาย แต่ก็รู้ว่าคนพูดตั้งใจพูดออกมาจริงๆ“ผมคิดว่าเป็นความจริงเรื่องที่ว่าผมกำลังตกหลุมรักคุณ ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่ผมไม่ชอบเลยสักนิด ความรู้สึกแบบนี้เป็นสิ่งที่ผมไม่ต้องการให้มี”“ทำไม” หญิงสาวกลั้นใจถามทั้งๆ ที่ตอนนี้เธอรู้สึกเขินและงงจนแทบทำอะไรไม่ถูก“เพราะผมไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ผมสามารถควบคุมทุกอย่างได้ แต่พอผมได้รู้จักคุณและได้ใกล้ชิดคุณมากขึ้น มีอะไรหลายๆ อย่างที่ผมไม่สามารถบังคับหรือควบคุมตัวเองได้ ผมไม่สามารถบังคับสายตาตัวเองให้หยุดมองคุณได้ ไม่สามารถบอกตัวเองให้เลิกสนใจคุณได้ แต่ตอนนี้สิ่งที่ผมจะทำ คือขอร้องให้คุณอย่าสนใจผม อยู่ห่างๆ ผม และผมคิดว่าจะไม่พบคุณอีก สัญญาระหว่างเราคงต้องจบลง ผมทำตัวไม่ถูกและไม่อยากให้คุณคิดเกินเลยมากไปกว่าคำว่าเพื่อน” ธามบอกตามตรง“รู้ไหม ที่ผ่านมาผมไม่ชอบผู้หญิงแบบคุณเท่าไหร่ ท่าทางของคุณเหมือนรู้ทันผมทุกเรื่อง ดูเหมือนว่าคุณสร้างกำแพงระหว่างเราเอาไว้ คุณไม่ยอมเข้าหาผมเหมือนที่คนอื่นๆ ทำ คุณสามารถบอกข้อเสียของผมได้อย่างตรงจุด คุณเหมือนพยายามเว้นระยะห่างจากผม ในขณะที่ผู้หญิงอื่นพยายามลดช่องว่างนั้น คุณเดินหนีผม ในขณะที่ผู้หญิงคนอื่นวิ่งเข้าหาผม ท่าทางของคุณเหมือนจะมีใจให้ผม แต่บางทีคุณก็ดูเหมือนไม่มีใจ คุณไม่ออดอ้อนหรือเอาใจผม คุณต่อว่าผมอย่างตรงไปตรงมา คุณมองผมออกในหลายเรื่อง ในขณะที่ผมมองคุณไม่ออกเลยสักเรื่อง ผมรู้สึกอยากเอาชนะ แต่เมื่อได้ใกล้ชิดคุณจริงๆ ผมกลับรู้สึกว่าตัวเองแพ้”ธามพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ดูไม่เป็นธรรมชาติมากนัก ส่วนเพชรพันปียืนนิ่ง แค่เวลาไม่กี่วินาที ผู้ชายคนนี้ทำให้เธอมีความสุข ขัดเขิน และอีกไม่กี่วินาที เขาก็สามารถทำให้เธอไม่พอใจจนกระทั่งโกรธได้“ความหมายของคุณคือคุณตกหลุมรักฉัน แต่คุณไม่อยากสานสัมพันธ์ต่อ ไม่อยากตกหลุมรักใคร เพราะรู้สึกว่าตัวเองแพ้อย่างนั้นเหรอ”“ใช่”“คนโง่ คุณรู้ไหมว่าคุณทำให้ฉันดีใจ แล้วอีกไม่กี่วินาทีต่อมาคุณก็ทำให้ฉันโกรธ”“ผมบอกกับตัวเองมาตลอดว่าจะไม่รักใคร เพราะผมเคยผิดหวังจากความรักครั้งแรก ผมรักเธอคนนั้นมาก แต่แล้วมันก็จบลงตรงที่ว่าเธอไปแต่งงานกับเพื่อนสนิทผมแทน โดยให้เหตุผลว่าผมไม่มีเวลาให้ บวกกับเรื่องของแม่กับพ่อ ทำให้ผมไม่เชื่อเรื่องความรักและการแต่งงาน แต่พอมาเจอคุณ ได้รู้จักคุณ ความรู้สึกแบบนี้มันก็กลับเข้ามา ผมไม่อยากผิดหวังเพชรพันปี”“คุณยังไม่ได้เริ่ม แล้วจะรู้ได้ยังไงว่ามันจะผิดหวัง”“เพราะผมเคยผิดหวังมาก่อน”“คุณบอกว่าเราสามารถคบกันเป็นเพื่อนได้”“แต่ตอนนี้ผมไม่สามารถคิดกับคุณแบบเพื่อนได้เลย เมื่อคืนหลังจากจูบคุณ มันทำให้ความรู้สึกนี้ชัดเจนขึ้น เข้าใจไหมว่าผมคิดกับคุณลึกซึ้ง ความรู้สึกแบบนี้มันอันตรายมาก ผมต้องหาทางออกให้เร็วที่สุด” ชายหนุ่มพูดออกมาด้วยความสับสน เขารักเธอ แต่ก็ไม่อยากสานสัมพันธ์ต่อเพราะกลัวผิดหวัง ความผิดหวังมันร้ายแรงมาก“ถ้าอย่างนั้นมีสองทางที่จะทำให้คุณหลุดพ้นจากเรื่องนี้ได้”“ทางไหน คุณบอกผมมาสิ ผมอยากหลุดไปจากความรู้สึกแบบนี้ มันอึดอัด ผมไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ทุกครั้งที่ผมเจอผู้หญิง ผมพร้อมจะวิ่งเข้าหาและลงทุนซื้อของหลายๆ อย่างให้พวกเธอ เรามีสัญญาต่อกัน เมื่อเบื่อก็จบไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น แต่กรณีของคุณมันไม่ใช่ ผมทำแบบนั้นไม่ได้ ความรู้สึกของผมคือคุณต่างจากคนพวกนั้น” ธามบอกตามตรง“แน่ใจนะว่าอยากฟังทางเลือกของคุณ” หญิงสาวถามย้ำ“ทำไมถามผมแบบนั้น ก็คุณบอกผมเองว่ามีสองทางเลือกสำหรับผม นั่นหมายถึงคุณอยากจะบอกอะไรกับผม แต่ตอนนี้คุณกลับถามผมว่าอยากฟังจริงๆ หรือเปล่าหรือแน่ใจแล้วนะว่าอยากฟังไหมอย่างนั้นเหรอ” เขาเอ่ยถามอย่างแปลกใจ“เพราะอาจจะทำให้คุณไม่ชอบใจนัก”“ผมพร้อมจะฟังแล้ว บอกมาเลย ยังไงผมก็ไม่มีอะไรจะต้องคิดมากไปกว่านี้อีกแล้ว” นักแสดงหนุ่มบอกอย่างมั่นใจ“ตอนแรกฉันคงต้องบอกคุณก่อน ฉันรู้สึกตกใจมากที่อยู่ๆ คุณก็สารภาพความในใจกับฉัน แต่ยังไงฉันก็ชื่นชมในความตรงไปตรงมาของคุณ ตอนที่คุณบอกว่าคิดยังไงกับฉัน คุณทำให้ฉันตกใจ แต่ลึกๆ แล้วฉันก็ดีใจอยู่เหมือนกันที่ได้ยินคุณพูดแบบนี้ ฉันไม่คิดด้วยซ้ำว่าคุณจะสนใจฉัน”“ผมสนคุณมากรู้ไหม จะว่าไปก็ตั้งแต่ครั้งแรกที่เราเจอกันแล้ว วันที่เราทะเลาะกัน แต่ผมว่าคุณเข้าเรื่องเลยดีกว่า ผมอยากรู้สองทางเลือกของผม”“ถามอีกข้อนะ คุณรู้ตัวว่าตกหลุมรักฉันตั้งแต่เมื่อไหร่” เพชรพันปีถามตรงไปตรงมา“ผมคงต้องตอบสินะ” เขาพูดออกมาเบาๆ ราวกับว่ากำลังบ่นแบบไม่อยากให้เธอได้ยิน“ใช่ คุณบอกว่าอาจจะสนใจฉันตั้งแต่แรกที่เราเจอกัน แต่คุณไม่ได้บอกว่าตกหลุมรักเมื่อไหร่” หญิงสาวยังรอคำตอบ“ไม่แน่ใจ ผมพูดจริงๆ นะ ผมไม่รู้เหมือนกันว่าผมไปชอบคุณตอนไหน มารู้ตัวอีกทีก็อยู่ในหลุมลึกแล้ว และนั่นทำให้ผมไม่สงบ ผมคิดว่าผมคงต้องบอกคุณ พูดกับคุณอย่างตรงไปตรงมา อยากให้คุณรู้ว่าผมคิดยังไง คุณจะได้ระวังตัว และหวังว่าคุณจะพยายามห่างจากผม ผมอันตรายเกินไปสำหรับคุณ” ธามถอนหายใจด้วยความกลัดกลุ้ม“ทำไม...” หญิงสาวพูดได้แค่นั้นก็ต้องหยุด เมื่อมือของเขาเอื้อมมาปิดปากของเธอไว้อย่างสุภาพ“ถึงเวลาที่คุณต้องบอกผมแล้ว”“ก็ได้ ทางเลือกข้อแรกของคุณคือหนีความรู้สึกของตัวเอง หนีความจริงที่เกิดขึ้นกับคุณ หนีไปจากฉัน ไม่ต้องมาพบมาเจอหน้ากัน หลีกเลี่ยงฉันทุกทางที่ทำได้ หนีจากสิ่งที่คุณกลัว แต่วิธีนี้มีข้อเสียอยู่ที่ว่า ถ้าคุณหนีคุณต้องหนีไปตลอด คุณต้องหลอกตัวเอง โกหกตัวเองไปตลอดชีวิต คุณจะเป็นคนขี้ขลาดถ้าทำแบบนั้น แต่ฉันไม่คิดว่าคุณจะเลือกข้อนี้นะ เพราะคุณเพิ่งยอมรับและสารภาพกับฉันถึงความรู้สึกของคุณเอง และการที่คุณทำแบบนั้น มันก็แสดงว่าคุณมีความกล้ามากพอสมควร” หญิงสาวพูดทุกคำอย่างหนักแน่น“ผมไม่อยากหลอกตัวเอง และผมไม่ชอบที่จะต้องปิดบังความรู้สึกแบบนั้น มันอึดอัด คุณอย่าสนใจมันเลย ว่าแต่อีกวิธีล่ะ”“เผชิญหน้ากับสิ่งที่คุณกลัว ยอมรับมัน อย่ากังวล อย่าคิดมาก ทำตัวตามสบาย ทำตัวให้เหมือนเดิมเวลาพูดคุยกับฉัน ทำให้มันปกติ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเสียหาย ความรักเป็นสิ่งที่ดี คุณไม่ได้ทำอะไรผิด การที่คุณบอกกับฉันตรงๆ ก็เท่ากับว่าขาข้างหนึ่งของคุณก้าวมาทางนี้แล้ว ฉันชื่นชมคุณนะ ที่คุณกล้ายอมรับความรู้สึกของตัวเองอย่างตรงไปตรงมา มีไม่กี่คนที่จะกล้าพูดออกมาตรงๆ แบบนี้ มีหลายคนที่ไม่กล้ายอมรับความรู้สึกของตัวเองแบบคุณ”“ผมรู้ว่าผมตกหลุมรักคุณ ผมพยายามบอกตัวเองว่าเรื่องแบบนี้จะต้องไม่เกิดขึ้นกับผม แต่แล้วมันก็เกิด รู้ไหมผมไม่ชอบ ผมกระวนกระวาย เมื่อคืนผมนอนไม่หลับเพราะคิดถึงแต่เรื่องของคุณ ภาพของคุณ ท่าทางของคุณ รอยยิ้มของคุณรบกวนผม ผมเคยเจอผู้หญิงและเคยผ่านผู้หญิงมามากมายหลายคน แต่ไม่มีสักคนที่ทำให้ผมเป็นแบบนี้ ผมอยากให้คุณอยู่ห่างๆ ผม และตอนนี้ผมเลือกที่จะไปจากคุณ นั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเรา” ธามไม่คิดเลยว่าชีวิตจะต้องเจอช่วงเวลาเช่นนี้เพชรพันปีหน้าเริ่มชาเมื่อรู้ว่าเขากำลังจะปฏิเสธ สักพักหญิงสาวก็เดินเข้าไปยืนใกล้ๆ นักแสดงหนุ่มหลบตาคู่หวาน แต่เขาก็ต้องหันมาสบตาเธอจนได้ เมื่อมือของเธอทั้งสองข้างจับใบหน้าของเขาให้หันมาเผชิญหน้ากัน“ทำไมถึงคิดว่าฉันควรจะห่างจากคุณ” หญิงสาวถามอย่างสงสัย“คุณสวยเกินไป คุณดีเกินไป คุณฉลาดและมีความคิดมากเกินไป คุณเก่งเกินไป คุณมีทุกอย่าง และนั่นทำให้ผมกลัว” ธามตอบด้วยน้ำเสียงที่จริงใจแต่ก็มีความหวั่นไหวในตอนท้าย“คุณกลัวอะไรกันแน่” หญิงสาวเอ่ยถามเสียงแผ่ว“ผมต้องการผู้หญิงสักคนที่ไม่ทำให้ผมหวั่นไหว ผมต้องการผู้หญิงที่ผมสามารถควบคุมได้”“ควบคุมเหรอ” หญิงสาวไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูด“ผมต้องการผู้หญิงที่ไม่สามารถทำให้จิตใจของผมหวั่นไหวไขว้เขว คุณมีพร้อมทุกอย่าง แต่คุณไม่มีสิ่งที่ผมบอก”“ถ้าอย่างนั้นแปลว่าคุณจะหนี” หญิงสาวถามต่อทันที“ไม่ได้หนี แต่ผมต้องการจะอยู่ห่างๆ คุณเท่านั้น ผมเคยได้ยินหลายคนพูดว่าเวลาคนเราตกหลุมรักมักจะคิดอะไรไปต่างๆ นานา เพราะพวกเขาเหล่านั้นไม่เชื่อว่าความสุขจะเกิดขึ้นได้จริงๆ ตอนนั้นผมไม่ค่อยเข้าใจมันเท่าไหร่นัก เพราะผมไม่เคยตกหลุมรักใคร ผมมีรักแจกจ่ายให้ผู้หญิงมากมาย แต่ผมไม่เคยตกหลุมลึกแบบนี้ ความสัมพันธ์...ผมหมายถึงความรู้สึกของผมที่มีต่อคุณมันแปลกมาก ผมไม่ชอบ”“คุณรู้ไหม ครั้งแรกที่เราพบกัน ฉันเกลียดคุณมาก” หญิงสาวถามเขาเรียบๆ“รู้”“แล้วรู้ไหมว่าตอนนี้ความรู้สึกนั้นมันเปลี่ยนไป”“ทำไมคุณพูดเรื่องนี้” เขาถามทันที“ในเมื่อคุณกล้าที่จะพูดความรู้สึกของตัวเอง ดังนั้นฉันก็อยากจะพูดบ้าง ฉันไม่อยากเก็บไว้คนเดียว ตั้งแต่ได้พบคุณ ฉันรู้สึกว่ามีบางอย่างที่ทำให้ฉันเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นเรื่อยๆ และความรู้สึกมันก็เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ฉันมีความสุขเมื่อได้อยู่กับคุณ และมันเป็นอย่างนั้น ความรู้สึกของฉันที่มีต่อคุณมันก้าวข้ามความเป็นเพื่อนมาแล้ว จะว่าไปน่าจะเป็นหลังจากที่เรากลับมาจากการติดเกาะ”“คุณ...” ธามอึ้งไปเล็กน้อย“เราได้มีเวลาทำความรู้จักกัน ฉันเห็นอะไรหลายๆ อย่างในตัวคุณ คุณมีความอ่อนไหวที่ซ่อนเอาไว้ภายใต้ความเสเพล คุณขี้เหงา และคุณเป็นคนอ่อนโยน ฉันประทับใจคุณหลายอย่าง แต่ก็อย่างว่า ฉันต้องยับยั้งใจตัวเองไม่ให้เผลอไผลไปกับคุณ เพราะฉันคิดว่าคุณไม่สนใจฉัน คุณอาจจะเห็นฉันเป็นแค่ของแปลกใหม่เท่านั้น”“ใช่ คุณไม่เหมือนใคร” ธามยอมรับและสิ่งนี้แหล่ะที่ทำให้เขาตกหลุมรักเธอ“แต่เมื่อสักครู่ ฉันได้ยินสิ่งที่คุณสารภาพออกมา รู้ไหมมันสร้างความกล้าให้ฉัน ตอนนี้ฉันกล้าที่จะบอกคุณว่าฉันชอบคุณ” หญิงสาวบอกอย่างตรงไปตรงมา“ฉันเลือกที่จะยอมรับความจริงและไม่วิ่งหนีมัน แล้วคุณล่ะคะ คุณรู้แบบนี้แล้ว คุณยังคิดจะหนีความรู้สึกของตัวเองอีกหรือเปล่า” หญิงสาวย้อนถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“อย่าชอบผม คุณเป็นคนดี คุณเป็นผู้หญิงที่ดี แต่คุณไม่เหมาะกับผมหรอก ผมเลวร้ายเกินไป” นักแสดงหนุ่มบอกพร้อมทั้งเดินหนีเพชรพันปีมองตามคิดว่าเข้าใจความรู้สึกของเขาในตอนนี้ เขากำลังกลัวใจตัวเอง หญิงสาวเดินตามพร้อมทั้งจับมือของเขาไว้“คุณเลือกที่จะหนีใช่ไหม” หญิงสาวถามย้ำ เขามองสบตาหวานนิ่งพร้อมทั้งพยักหน้าช้าๆ“เรื่องบางเรื่อง จบมันเสียตั้งแต่เริ่มแบบนี้น่ะดีแล้ว”“เรื่องของเราจะไม่มีวันเริ่มต้นเลยใช่ไหม” หญิงสาวถามคำถามเดิม“เชื่อผมนะ อย่ารักผม อย่าชอบผม ลืมความรู้สึกที่มีต่อผม อย่างที่ผมบอก ผมอันตรายเกินไปสำหรับคุณ ผู้หญิงดีๆ อย่างคุณไม่ควรมาเสียเวลากับผู้ชายเสเพล”“แล้วคุณจะทำอะไรหลังจากนี้” หญิงสาวถาม“ผมก็จะใช้ชีวิตแบบเดิม ทำตัวแบบเดิม ผมเชื่อว่าผมจะเป็นคนเดิมได้ถ้าได้อยู่ห่างๆ คุณ” น้ำเสียงที่เขาพูดไม่มั่นคงเลยสักนิด“คุณคิดเองเออเอง โดยไม่ถามฉันเลยว่าต้องการแบบเดียวกันกับคุณหรือเปล่า” น้ำเสียงเพชรพันปีแฝงไปด้วยความน้อยใจ“คุณเหมาะสมกับผู้ชายที่ดีสมบูรณ์แบบ แต่ผมมีข้อเสียตั้งหลายอย่าง ผมไม่คู่ควรกับคุณ ประวัติของผมมันเสเพลมาก คุณควรจะได้รักกับผู้ชายที่ดีกว่านี้ ผมไม่ดีพอ” เขายังคงย้ำคำเดิม“ถ้าฉันจะรักใครชอบใคร คงไม่ต้องมาขอความเห็นจากคุณ ฉันคิดเองเป็น ในเมื่อคุณตัดสินเรื่องของเราแบบนี้ ฉันก็จะยอมรับ ต่อไปนี้หลังจากที่ถึงกรุงเทพฯ เราคงไม่มีอะไรที่ต้องติดต่อกันอีก ฉันจะทำตามที่คุณต้องการ แต่ฉันขอบอกคุณไว้เลยนะ คุณหนีจากฉันได้ แต่คุณหนีความรู้สึกของตัวเองไม่ได้ ยังไงซะ บางทีการที่คุณทำแบบนี้อาจจะดีกับเราทั้งคู่ เพราะการที่เราไม่ต้องเจอกัน จะทำให้เราเข้าใจความรู้สึกของตัวเองมากขึ้น” เพชรพันปีเชิดหน้าเล็กน้อยเรียกกำลังใจตัวเองกลับมา“ผมไปส่งคุณที่บ้านนะ”“ถ้าคุณต้องการหนีหัวใจตัวเอง หนีจากความรู้สึกที่มีต่อฉัน คุณก็ต้องหยุดมันเดี๋ยวนี้ พาฉันไปที่สถานีขนส่ง” เพชรพันปีบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง-----------------------------------------------------------------------????(ดาว)ร้ายคว้ารัก(เธอ)???? โดยกุหลาบแก้วตอนนี้หนังสือหมดแล้วเราจึงตัดสินใจพิมพ์เพิ่มให้ได้รับกลับบ้านไปฟินจ้าท่านใดต้องการ คุณธาม????เพชรพันปี ????อินบ็อกซ์มาลงชื่อได้ที่ เพจ ตะวันเปรมปรีดิ์ พับบลิชชิ่ง เลยค่า????????หนังสือพร้อมส่ง 31 พฤษภาคมนี้จ้า????????ฝากอีบุ๊คนะคะ????https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiMjA3NzE5IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NjoiMTEzMTI4Ijt9
error loaded

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 19.....ทางที่ต้องเลือก (รีอัพ)

นิยายแนะนำ

(ดาว)ร้ายคว้ารัก(เธอ)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 19.....ทางที่ต้องเลือก (รีอัพ)

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้