โต๊ะอาหารถูกวางเต็มไปด้วยอาหารมากมายหลากหลายชนิดส่งกลิ่นหอมทำให้รู้สึกอยากอาหารเป็พิเศษ จิ่งอันจับมือเซียวมู่หรงประคองเข้ามายังโต๊ะอาหาร ทุกคนต่างนั่งกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา ไม่ว่าจะเป็เสนาบดีจิ่ง ฮูหยินจิ่ง จิ่งรั่ว อนุเฟิง จิ่งซื่อ จิ่งเจิน อนุเป้า จิ่งซือ โดยเว้นที่ว่างด้านขวามือของเสนาบดีไป่ไว้สองที่
"เชิญ ๆ อันอัน พาท่านอ๋องมานั่งสิ"
จิ่งอันพาอ๋องสี่มานั่งข้างบิดาของตนโดยตนเองนั่งข้างท่านอ๋อง
"อาหารวันนี้ล้วนหน้าตาน่าทานมากเพคะ"
จิ่งอันกล่าวก่อนที่เสนาบดีจิ่งและทุกคนจะลงมือรับประทานอาหาร ชายหนุ่มยิ้ม ๆ ชอบใจกับการเอาใจของหญิงสาว ทุกคนต่างทานอาหารพลางพูดคุยกันไปด้วยดูผิวเผินแล้วเหมือนเป็ครอบครัวที่แสนจะรักใคร่ปรองดองกัน
"ท่านลองชิมอันนี้สิเพคะ"
จิ่งอันคีบอาหารบนโต๊ะใส่ในจานข้างของอ๋องสี่
"ขอบใจ"
ชายหนุ่มยิ้มรับก่อนจะกินอาหารที่หญิงสาวคีบให้ในทันที
"อาหารจวนเสนาบดีจิ่งช่างมีรสชาติที่ถูกใจเรายิ่ง คงต้องหาโอกาสมาอีกบ่อย ๆ เสียแล้ว"
อ๋องสี่หันไปเอ่ยกับเสนาบดีจิ่งที่นั่งยิ้มด้วยพึงพอใจที่เห็นอ๋องสี่ถูกใจอาหารจวนตระกูลจิ่ง ฮูหยินจิ่งสะกิดจิ่งรั่วเบา ๆ คล้ายส่งสัญญาณบางอย่างให้แก่กัน
"จริงสิเ้าคะ เมื่อบ่ายจิ่งรั่วได้ตุ๋นไก่ไว้ เด็ก ๆ นำตุ๋นไก่มาเร็ว"
บ่าวรับใช้ในจวนนำตุ๋นไก่มาหลายถ้วย ควันขาวลอยออกมาจากถ้วยไก่ตุ๋นนั้นทำให้รู้ว่าน้ำตุ๋นไก่ในถ้วยยังคงร้อนอยู่ จิ่งอันมองสองแม่ลูกก่อนจะหันไปมองถ้วยไก่ตุ๋นนั้น 'งานนี้คงจะมีเื่สนุก ๆ ให้เล่นอีกแล้วสิ' จิ่งอันคิดในใจ
"ให้รั่วเอ๋อยกให้นะเ้าคะท่านพ่อ ท่านอ๋อง"
จิ่งรั่วพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนก่อนจะค่อย ๆ เดินไปยกถ้วยไก่ตุ๋นลงมาวาง ขณะนั้นหญิงสาวแอบยกยิ้มเล็กน้อยดั่งสมใจที่แผนการของนางนั้นเป็ไปอย่างราบรื่น มือเล็กที่ถือถ้วยไก่ตุ๋นกำลังยกผ่านหน้าจิ่งอันอยู่นั้นสั่นเล็กน้อย ในใจหญิงสาวหวังจะแสร้งทำให้ถ้วยนั้นตกตรงหน้าจิ่งอันเพื่อให้น้ำไก่ตุ๋นลวกเนื้อตัวของจิ่งอัน
"อุ๊ย!!!ร้อน ๆ"
ขณะที่มือน้อยนั้นกำลังจะปล่่อยถ้วยไก่ตุ๋นลงตรงหน้าจิ่งอัน อ๋องสี่ได้แอบใช้ท่อนแขนที่จิ่งรั่วบังอยู่ผลักต้นแขนหญิงสาวทำให้ถ้วยไก่ตุ๋นนั้นกระเด็นไปคว่ำอยู่ตรงหน้าฮูหยินจิ่งแทน
"กรี๊ดดด ร้อน ๆ "
เนื้อตัวฮูหยินจิ่งเปรอะไปด้วยน้ำไก่ตุ๋น ควันขาว ๆ ลอยออกมาจากตัวนาง เสนาบดีจิ่งรีบเข้าช่วยภรรยาของตนก่อนจะหันมาทางจิ่งรั่ว
"เ้าทำอะไรของเ้า เด็ก ๆ พาฮูหยินออกไปก่อน"
"ทะ ท่านพ่อ ลูกมิได้ตั้งใจ"
หญิงสาวใจนทำตัวไม่ถูก เพราะคนที่นางตั้งใจให้ถ้วยไก่ตุ๋นหกใส่คือจิ่งอันมิใช่มารดาของนาง
"ท่านอ๋อง ต้องขออถภัยที่ข้ารับรองได้ไม่ดี ข้าขอตัวพาฮูหยินจิ่งไปชำระร่างกายก่อนจะให้ท่านหมอตรวจ”
ชายมากอายุก้มหัวให้ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงนั้น
"ตามสบายเถิดท่านเสนาบดี เราเองก็จะกลับแล้วเหมือนกัน"
"จิ่งอัน อยู่ส่งท่านอ๋องด้วยนะ เด็ก ๆ ไปตามหมอมา"
ทุกคนต่างดูวุ่นวายกันไม่น้อย มีเพียงอ๋องสี่ที่นั่งกุมมือจิ่งอันที่นั่งอยู่ด้านข้าง
"เ้าไม่เป็อะไรนะ"
"ขอบคุณนะเพคะ"
หญิงสาวเอ่ยเบา ๆ เพราะนางรู้ดีว่าหากอ๋องสี่ไม่ช่วยนาง ตอนนี้คนที่จะถูกน้ำได่ตุ๋นลวกคงมิใช่ใครนอกจากนางอย่างแน่นอน หญิงสาวพาเซียวมู่หรงเดินไปขึ้นรถม้าที่จอดหน้าจวน ชายหนุ่มหันมาทางจิ่งอัน
"กำไลที่ข้าให้ หากเป็ไปได้ข้ามิอยากให้ห่างจากกายเ้า"
"ทราบแล้วเพคะ"
หญิงสาวยิ้มทะเล้น ก่อนจะหน้าแดงน้อย ๆ เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเสียงกำไลกระทบกันยามที่ทั้งสองเสพสุขกันนั้นเป็เช่นใด
"ฮึฮึ"
ชายหนุ่มหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ
"นี่คือขนมที่หม่อมฉันทำไว้ ไม่รู้จะถูกปากท่านอ๋องหรือไม่"
เหวินจูเดินมารับกล่องขนมจากมือเสี่ยวเถา เหวินจูแอบส่งยิ่มให้เสี่ยวเถาแต่กลับถูกหญิงสาวแลบลิ้นใส่ จิ่งอันยืนส่งอ๋องสี่จนรถม้าหายลับสายตาไป
"เ้าไม่ชอบเหวินจูหรือ"
จิ่งอันเอ่ยถามเสี่ยวเถา หญิงสาวที่มิทันตั้งตัวถึงกับหน้าแดงเล็กน้อยที่ถูกคุณหนูของตนถามเช่นนั้น
"คุณหนูถามอะไรเช่นนั้นเ้าคะ"
จิ่งอันมองท่าทางของเสี่ยวเถาก่อนจะยกยิ้มให้บ่าวรับใช้คนสนิท
"ถ้างั้นก็ดีแล้ว"
"คุณหนู ท่านหมายความว่าอย่างไรเ้าคะ"
เสี่ยวเถาเอ่ยถามจิ่งอันที่กำลังเดินกลับเรือน หญิงสาวมิได้ตอบสิ่งใดแต่กลับหัวเราะน้อย ๆ ทำให้เสี่ยวเถาแอบเคืองน้อย ๆ
"คุณหนูล่ะก็"
เสียงจิ้งหรีดเรไรร้องแข่งกัน แม้ยามนี้อากาศจะเริ่มร้อน แต่ก็มิได้ร้อนจนเกินไป เสี่ยวเถาและบ่าวในจวนนั้นจิ่งอันต่างให้พวกนางไปพักผ่อน มีเพียงเสี่ยวเถาที่ยังดื้ออยู่ปรนนิบัติหญิงสาวจนถึงเวลานอน
"ไปพักเถอะเสี่ยวเถา เราจะนอนแล้ว"
"เ้าค่ะ"
หญิงสาวดับเทียนแล้วจึงปิดประตูออกจากห้องไปอย่างเงียบ ๆ เมื่อตาคุ้นกับความมืดแล้วจิ่งอันจึงได้ลุกขึ้นนั่งบนเตียงก่อนจะปรบมือ 2 ครั้ง ชายหนุ่มในชุดสีดำได้โผล่มาคุกเข่าข้างเตียงหน้าหญิงสาว
"พระชายา"
หญิงสาวพิจารณาองครักษ์เงาทั้งสองอย่างช้า ๆ
"พวกเ้ามีชื่อว่าอย่างไร"
"ท่านอ๋องประทานนามให้ข้าน้อยว่าไป๋จู ส่วนน้องชายของข้าน้อยนั้นมีนามว่าไป๋จี๋พะยะค่ะ"
"เช่นนั้น ในเมื่อท่านอ๋องประทานเ้าทั้งสองให้ข้า พวกเ้าจะต้องซื่อสัตย์กับข้าเพียงผู้เดียวใช่หรือไม่"
"ใช่พะยะค่ะ"
"หากมีเื่อันใดที่เกี่ยวข้องกับข้า พวกเ้าจะต้องรายงานท่านอ๋องหรือไม่"
"...."
"เช่นนั้นเรามาตกลงกันใหม่ เ้าสามารถรายงานเื่ข้าแก่ท่านอ๋องได้ แต่หากมีเื่ไหนที่ข้าไม่อนุญาต พวกเ้าจะไม่สามารถแจ้งแก่ท่านอ๋องได้ เข้าใจหรือไม่"
"รับทราบพะยะค่ะ"
"วันใดที่เ้าอยากมีครอบครัว ก็บอกข้า ข้าจะปกป้องครอบครัวของพวกเ้าเอง เอ้านี่"
หญิงสาวยื่นถุงเงินให้แก่ไป๋จูและไป๋จี๋คนละถุง
"ข้าให้เป็เงินขวัญถุง แม้พวกเ้าจะไม่มีตัวตนต่อหน้าผู้คน แต่พวกเ้าก็ยังต้องกินต้องใช้ เงินนี้เก็บเอาไว้ ส่วนนี่ไว้ให้สตรีที่เ้าหมายปองก็แล้วกัน"
ต่างหูคู่งามสองคู่ถูกยื่นให้องครักษ์เงาทั้งสอง แม้จิ่งอันจะมิรู้ถึงความรู้สึกของบุรุษทั้งสองแต่นางกลับััได้ถึงมือที่สั่นยามรับของจากมือนาง
"จริงสิ ยามที่พวกเ้าเจ็บป่วยต้องแจ้งแก่ข้า อย่าฝืน เข้าใจหรือไม่"
"ขอบพระทัยพระชายา เราสองพี่น้องสาบานว่าจะซื่อสัตย์ต่อพระชายาจนกว่าชีวิตจะหาไม่"
จิ่งอันยิ่มก่อนจะโบกมือให้ทั้งสองไปพัก ร่างบุรุษสีดำหายไปในความมืดดั่งมิมีสิ่งใดเกิดขึ้นมาก่อน
"ท่่านพี่ ไม่คิดว่าพระชายาจะ"
"อื่ม หายากยิ่งที่จะได้เ้านายดี ๆ แบบนี้"
พวกเขาเป็เพียงคนในความมืดที่น้อยนักที่จะมีคนหยิบยื่นสิ่งดี ๆ ให้ บ้างที่ได้เ้านายร้าย ๆ ชีวิตของพวกเขาก็ไร้ค่าดั่งผักปลา เช่นนี้แล้วช่างถือว่าพวกเราทั้งสองนั้นโชคดีที่ได้พระชายาเป็นายคนใหม่
88
