ชีวิตล้วนก้าวเดินไปข้างหน้า เมื่อโหยหาอดีตก็ทำได้เพียงมองย้อนกลับไปเท่านั้น เหล่าอันตระหนักถึงความจริงข้อนี้ในพิธีก้าวเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ของตน เซียนหนุ่มผู้สวมชุดคลุมสีเขียวอ่อนทับเสื้อสีกลีบบัวก้าวเข้าไปคุกเข่าลงตรงหน้าพี่บุญธรรมที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว เฉินลู่ยังคงงดงามไม่เปลี่ยนโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่ออยู่ในชุดสีแดงเืหมูที่ขับให้ผิวเนียนละเอียดดูขาวผ่องกว่าที่เป็ ทว่าบรรยากาศที่โอบล้อมร่างบางอยู่นั้นกลับต่างไปจากเมื่อหลายปีก่อนอย่างเห็นได้ชัด เสวียนอ่อนแอขาดความมั่นใจในตัวเองคนนั้นไม่มีอีกแล้ว มีแต่ภรรยาเอกแห่งรองแม่ทัพหลี่ผู้สุขุมและสง่างาม
“เวลาผ่านไปไวจริง พริบตาเดียวเ้าก็เติบโตจนถึงวัยออกเรือนเสียแล้ว” เฉินลู่พูดหลังจากรับการคารวะจากน้องชายบุญธรรม ร่างบางก้าวไปยืนด้านหลังเหล่าอัน จากนั้นก็เริ่มแกะเชือกและผ้าผูกผมของน้องชายออกจนผมสีน้ำตาลสยายเต็มแผ่นหลัง “จากวันนี้ไปเ้าจะมิใช่เด็กน้อยอีกแล้ว จะกระทำสิ่งใดต้องคิดให้รอบคอบ” ผู้เป็พี่ชายกล่าวพลางใช้หวีหยกสางผมให้อย่างเบามือ
หวีครั้งหนึ่งสั่งสอนเื่หนึ่ง การเป็ผู้ใหญ่นั้นมีเื่มากมายให้พูดถึง กว่าเฉินลู่จะหมดเื่พูดเส้นผมของเหล่าอันก็เรียงตัวสวยดุจเส้นไหม หลังจากนั้นผู้เป็พี่ชายก็จัดแจงรวบผมของน้องชายขึ้นเป็มวยสูง
“กวานนี้แทนความสุขุมที่ต้องรักษา” เครื่องประดับศีรษะอันทำจากเงินถูกนำมาครอบทับมวยผมที่เกล้าไว้ “ปิ่นนี้แทนจริยาอ่อนน้อมที่ต้องยึดมั่น” ปิ่นเงินประดับหินสีรูปดอกบัวถูกนำมาปักยึดให้กวานติดแน่นกับมวยผม แล้วพิธีการก็เสร็จสิ้นไปอีกขั้นหนึ่ง
เหล่าอันััได้ถึงความเย็นที่หลังคอเพราะเส้นผมถูกรวบขึ้นไปจนหมดใช่ว่าเขาไม่เคยรวบผม แต่นี่เป็ครั้งแรกที่ต้องออกไปอยู่ต่อหน้าผู้คนมากมาย
“ประหม่าหรือ?” เฉินลู่ก้มหน้าลงมาถามคนที่ยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้น
“ขอรับ ข้าไม่ชินเอาเสียเลย”
เห็นน้องชายบีบมือตัวเองแน่นทั้งยังขมวดคิ้วอย่างน่าเอ็นดูแล้วเฉินลู่ก็คลี่ยิ้มบาง “พ้นจากงานนี้เ้าจะรวบผมครึ่งศีรษะก็ไม่มีใครว่าหรอก” พอเขาพูดไปแบบนั้นเหล่าอันก็มีสีหน้าดีขึ้นจนสามารถเดินออกจากห้องทำพิธีไปได้ด้วยท่าทีสุขุมและสง่างาม มั่นคงแต่ไม่แข็งกร้าว อ่อนหวานแต่ไม่อ่อนแอ อยู่กึ่งกลางระหว่างหยินและหยางสมกับเป็เสวียนที่เลือกเดินทางสายกลาง เฉินลู่นึกไปถึงพิธีก้าวเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ของตนเองแล้วก็ถอนใจ ตัวเขาในตอนนั้นไม่กล้าที่จะเลือกเส้นทางอย่างเดียวกันกับเหล่าอัน ส่วนหนึ่งเป็เพราะการเลี้ยงดูของทางบ้าน แต่ปัจจัยหลักก็คือความอ่อนแอของตัวเขาในอดีตที่ไม่กล้าคัดค้านการตัดสินใจของพี่ชายต่างมารดา ยอมเข้าพิธีฟักปิ่นและใช้ชีวิตใต้เงาสามี มิได้มีโอกาสสวมกวาน
‘เคราะห์ดีนักที่เป็ท่านพี่’ นายท่านคนที่สองแห่งสกุลหลี่รำพันในใจ หลี่จ้านให้เกียรติเขาทั้งในฐานะภรรยาและคู่ชีวิต สั่งสอนให้เขาเติบโตและเลิกสับสนในบทบาททางเพศของตน ‘เสวียนเป็ทั้งบุรุษและสตรี เ้าไม่จำเป็ต้องปฏิบัติตัวเป็สตรีหัวอ่อนในห้องหอหรอก สตรีที่กล้าลุกขึ้นมาจัดการเื่ต่างๆ ในจวนก็มีไม่น้อย อย่าได้จำกัดตัวเองอยู่ในกรอบแคบๆ เลย อีกอย่างถ้าหากว่าข้าเป็อะไรไปก็มีแต่เ้าที่ข้าจะฝากฝังบุตรเอาไว้ได้’
คำกล่าวของสามีดังก้องขึ้นมาในห้วงความคิดขณะที่เฉินลู่ก้าวตามน้องชายบุญธรรมไปยังโถงจัดการเลี้ยง ที่นั่นเหล่าอันที่เพิ่งก้าวเข้าสู่ความเป็ผู้ใหญ่เต็มตัวยืนรอเขาอยู่แล้ว หลี่จ้านซึ่งนั่งอยู่ตรงตำแหน่งประธานเองก็หันมาพยักหน้าให้ ส่วนบุตรทั้งสองของเขาแน่นอนว่ากำลังส่งยิ้มแป้นมาอย่างร่าเริง หากไม่ติดว่ามีแม่นมจอมเข้มงวดอย่างลี่จูคอยคุมอยู่เด็กทั้งสองคนกระโจนเข้ามาออดอ้อนเขาแล้วเป็แน่ ‘รีบทำพิธีให้เสร็จไปก็น่าจะดี’ คนเป็แม่หวั่นใจเหลือเกินว่าแฝดหงส์ัคู่นั้นจะก่อเื่ขึ้นก่อนจะจบพิธี
เมื่อญาติผู้ใหญ่นั่งลงพร้อมแล้วเหล่าอันก็รินสุราส่งให้หลี่จ้านก่อนเป็ลำดับแรก จากนั้นก็ตามด้วยเฉินลู่ เมื่อทั้งสองดื่มสุราแล้วรินสุรามอบให้เหล่าอัน สุรานี้คือหนึ่งในสัญลักษณ์ของวัยผู้ใหญ่ดังนั้นเหล่าอันจึงต้องดื่มมันลงไป แน่นอนว่าเซียนฝึกหัดที่หลายปีมานี้แทบไม่ได้กินอาหารอย่างมนุษย์เลยย่อมรับมือกับฤทธิ์สุราไม่ไหว แม้ว่ามันจะเป็สุราผลไม้รสอ่อนมากก็ตาม
“เพียงสองจอกก็หน้าแดงเสียแล้ว เถ้าแก่เหล่าคงต้องฝึกให้มากขึ้น” หลี่จ้านสัพยอกผู้ที่เป็เหมือนน้องชายอย่างอดไม่ได้ เฉินลู่เองก็กลั้นหัวเราะอยู่ข้างกัน ฝ่ายเหล่าอันก็ได้แต่ยิ้มกึ่งๆ จะเขินอายและลำบากใจ เขาเลือกที่จะสวมกวานและปักปิ่น นั่นคือการประกาศว่าจะไม่ยอมอยู่อย่างสตรีในห้องหอ ยิ่งเขาเป็เ้าของร้านค้าด้วยแล้วยิ่งต้องพบปะผู้คนเป็จำนวนมาก เื่ของการดื่มสุราจึงเป็สิ่งที่เลี่ยงไม่ได้
‘การเป็ผู้ใหญ่นี่ก็ยากเหมือนกันนะ’ คิดแล้วเหล่าอันก็ได้แต่ลอบถอนหายใจ พิธีการสำคัญเสร็จสิ้นลงแล้ว ที่เหลือก็คืองานเลี้ยงเพื่อให้เขาได้พบปะพูดคุยกับบรรดาแขกที่มาร่วมงานเท่านั้น ซึ่งชายหนุ่มก็เชื่อว่าเขาจะผ่านมันไปได้
“ยินดีด้วยเถ้าแก่เหล่า เป็ผู้ใหญ่แล้วนะ ทีนี้ก็ไปดื่มกันได้แล้วสิ เอ้าดื่มฉลองกันหน่อย” แต่พอคู่ค้าคนสำคัญอย่างหงหนิวยื่นจอกสุรามาให้ เหล่าอันก็พบว่าการเป็ผู้ใหญ่นั้นยากเย็นกว่าที่คิด
๐๐๐
หลังพิธีก้าวสู่ความเป็ผู้ใหญ่หนึ่งวันเหล่าอันก็แวะมาเยี่ยมสหายจิ้งจอกที่ตอนนี้จำแลงกายเป็มนุษย์ได้แล้ว นางเป็ที่รู้จักกันในฐานะบุตรสาวเพียงคนเดียวของเถ้าแก่ร้านเครื่องประดับที่เปิดกิจการมาได้ห้าปีแล้ว แน่นอนว่าเถ้าแก่ผู้นั้นคือหุ่นพยนต์ที่เสี่ยวหลิงนำมาใช้เป็เครื่องปกปิดตัวตนที่แท้จริงของนางเท่านั้น
“กับแค่สุรา เ้าจะทำหน้าเครียดไปทำไมกัน?” ทันทีที่ได้รับฟังความกลัดกลุ้มใจของสหายนางก็ขมวดคิ้วเอียงคออย่างฉงน ก่อนจะเข้าใจว่าอีกฝ่ายคงไม่คุ้นชินกับรสชาติหยาบกระด้างของสุราในแดงมนุษย์ “ประเดี๋ยวข้าจะส่งข่าวบอกท่านอาห่าวเหมยให้ดีหรือไม่? รับรองเลยว่าถ้าท่านอาห่าวมาช่วยพวกเราจะต้องดื่มสุราต่างน้ำได้อย่างแน่นอน”
“ดื่มสุราต่างน้ำ? นั่นออกจะมากเกินไปกระมัง? แล้วมิใช่ว่าเ้ายังเป็เด็กอยู่หรือ?” คราวนี้เป็เหล่าอันที่ขมวดคิ้วบ้างแล้ว ถึงเขากับเสี่ยวหลิงจะเติบโตมาด้วยกันแต่จิ้งจอก์ยังไม่มีร่างเซียนเป็ของตัวเองจึงยังไม่ถือว่าเติบโตเป็ผู้ใหญ่ เซียนหนุ่มเข้าใจว่าเสี่ยวหลิงที่เกิดจากครรภ์ของเซียนนั้นน่าจะเติบโตช้ากว่าตัวเขาที่เดิมเคยเป็มนุษย์มาก่อน
“มากเกินไปอะไรกันเล่า? แล้วข้าก็ไม่ใช่เด็กด้วยนะ” เสี่ยวหลิงในร่างของดรุณีน้อยรูปงามเชิดหน้าขึ้นอย่างแง่งอน นางว่าต่อไป “แล้วก็สุราของท่านอาห่าวเหมยเพิ่มพลังทิพย์ได้ดีมากๆ เลยนะ กินเยอะๆ สิถึงจะดี”
“ดื่มชาเซียนเหมือนทุกทีก็ได้นี่” เหล่าอันไม่เห็นความจำเป็ที่จะต้องเปลี่ยนไปดื่มสุราที่ชวนให้เวียนศีรษะเพื่อเพิ่มพูดพลังทิพย์ในร่าง เพราะต้นชาจาก์ที่ปลูกในเซียนซานเองก็มีพลังทิพย์แฝงอยู่ไม่น้อย
“น้ำชาหรือ? ของแบบนั้นมีไว้ให้เด็กกับคนชราเท่านั้นแหละ เป็ผู้ใหญ่ก็ต้องดื่มสุราสิ!” เสี่ยวหลิงประกาศกร้าว
“พูดแบบนี้ไม่อยากจิบชากินขนมกันแล้วหรือ?” เซียนหนุ่มจำได้ว่าสหายชอบการดื่มชากินขนมยิ่งกว่าสิ่งใด บางครั้งก็ถึงกับยึดตัวเสี่ยวหลันไปทั้งวันจนนางเสียการเรียนไปหมด
“จ—เ้าจะเอาเื่นี้มาเป็ข้ออ้างงดขนมว่างของข้าไม่ได้นะ!” เสี่ยวหลิงร้องเสียงหลงทั้งยังเผลอคืนร่างเป็จิ้งจอกขาวอีกด้วย สิบปีผ่านมาทำให้นางมิใช่ลูกจิ้งจอกตัวอ้วนกลมอีกแล้วแต่เป็จิ้งจอกที่ดูงดงามทรงเสน่ห์ และหางก็งอกเพิ่มมาเป็สองหางแล้วด้วย
“เ้าเป็คนบอกเองนะว่าเลิกดื่มชา”
“แล้วเลิกดื่มชามันเกี่ยวอะไรกับขนมกันเล่า!” นางจิ้งจอกพองขนแยกเขี้ยวขู่ ท่าทางเอาเื่เสียจนเหล่าอันชักหนักใจ
ชายหนุ่มส่งยิ้มไปขัดตาทัพก่อนอธิบายเหตุผลว่า “ข้าไม่ค่อยเห็นใครดื่มสุรากับขนม อีกอย่างรสมันคงไม่เข้ากันหรอกกระมัง?”
“ข้ามิได้พูดถึงสุรารสหยาบกระด้างของพวกมนุษย์สักหน่อย หากเ้าได้ลิ้มลองสุราท้อ์แล้วคงไม่มีทางกล่าวเช่นนี้แน่”
“เ้าเคยดื่มสุราท้อ์ด้วยหรือ?”
“ข้าเคยกินขนมที่ผสมสุราท้อ์ต่างหาก” เสี่ยวหลิงกล่าวพลางจำแลงร่างกลับเป็เด็กสาวอีกครั้ง “เนื้อขนมนุ่มฟู กลิ่นสุราท้อ์หอมอบอวลไปทั่วทั้งปากทั้งจมูก ผสานกับรสชาติหวานละมุนจนข้าแทบจะลอยเลยทีเดียว” นางบรรยายถึงขนนมของโปรดไปพลางหลับตาพริ้มและยกสองมือขึ้นกุมแก้ม ดูมีความสุขมากเสียจนคนมองเผลออมยิ้มตาม
“สรุปว่าเ้าจะเปลี่ยนจากการจิบชากินขนมเป็การร่ำสุรากินขนมแทนสินะ” เห็นสหายมีความสุขเสียขนาดนั้นเหล่าอันก็ไม่กล้าขัดใจนาง พอกล่าวแล้วเขาก็ชี้บอกอีกฝ่ายว่าเสื้อที่เสกขึ้นมานั้นผิดไปจากเดิม หากพวกเขาอยู่ที่ร้านของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งคงไม่เป็ปัญหาแต่งยามนี้พวกเขานั่งคุยกันอยู่ในห้องส่วนตัวของร้านน้ำชาชื่อดังในเมือง เสียงพูดคุยภายในห้องอาจไม่เล็ดลอดออกไปเพราะกางม่านพลังเอาไว้แล้ว ทว่าหากรูปลักษณ์เปลี่ยนไปคงไม่ดีเท่าไรนัก
“เย็นนี้ข้าจะรีบเขียนจดหมายหาท่านอาห่าวเหมย จะให้เขาขอวิธีทำขนมจากสุรามาด้วย” เสี่ยวหลิงพูดพลางปรับเปลี่ยนชุดของตนให้เป็แบบที่สวมใส่มา จากนั้นจึงถาม “ว่าแต่ว่าที่ร้านเ้าเป็อย่างไรบ้างเล่า?” หลายเดือนมานี้นางมัวแต่วุ่นวายเื่การออกแบบเครื่องประดับใหม่ๆ จึงไม่ได้แวะเวียนไปเยี่ยมร้านของสหายเลย
“วันก่อนท่านหงหนิวกับสหายมาร่วมพิธีของข้าด้วย พวกเขาบอกว่าผักดองตำรับใหม่ของข้ามีฤทธิ์แก้พิษได้หลายชนิด ก็เลยจะสั่งจำนวนมากขึ้นแล้วก็อยากได้แบบไหเล็กๆ ด้วย”
“ไหเล็กๆ?”
“เห็นว่าสำหรับเอาไว้พกพาตอนเดินทาง ข้าเห็นว่ามันไม่ได้ลำบากอะไรก็เลยตอบตกลงไปแล้ว” ถึงมันจะเป็การเพิ่มงานให้กับหุ่นพยนต์ที่ทำหน้าที่บรรจุผักลงไห แต่มันก็ไม่ได้เสียหายอะไร อีกทั้งกลุ่มของต้าสงยังจ่ายเงินเพิ่มเป็พิเศษเพื่อให้เขาขายผักดองแบบไหเล็กให้พวกตนแต่เพียงกลุ่มเดียวด้วย มันอาจจะวุ่นวายไปบ้างแต่ก็ถือว่าได้กำไรดี
“เ้าทำสัญญาชิ้นใหญ่มาแบบนี้แสดงว่าเราจะได้สร้างกุศลครั้งใหญ่กันอีกแล้วสินะ” เสี่ยวหลิงเข้าใจในตอนนี้เองว่าสหายเรียกนางมาหาทั้งๆ ที่เพิ่งจะพบปะกันไปเมื่อวันก่อนก็เพราะเหตุนี้เอง ั้แ่สถานะในจวนของเฉินลู่มั่นคงขึ้นเหล่าอันก็นำกำไรที่ได้จากการค้าขายไปทำบุญอยู่เสมอๆ แน่นอนว่าเื่ที่จะได้สร้างกุศลแบบนี้เขาย่อมชวนสหายเซียนเข้าร่วมด้วยเสมอ
“ที่หมู่บ้านหนิงอันมีบัณฑิตชราผู้หนึ่งเปิดโรงเรียนสอนหนังสือให้เด็กๆ โดยไม่คิดค่าจ้างอยู่ ข้าคิดว่าจะไปซ่อมแซมอาคารและซื้อกระดาษ หมึก พู่กัน ให้เด็กๆ ได้ใช้กัน เ้าคิดว่าอย่างไร?”
“เป็ความคิดที่ดี แต่เ้าจะละเลยเื่ปากท้องของเด็กๆ ไม่ได้หรอกนะ เราควรเปิดโรงทานในหมู่บ้านด้วยน่าจะดีกว่า” เสี่ยวหลิงเสนอความเห็นเพิ่มเติม แล้วหลังจากนั้นเซียนทั้งสองก็หารือกันถึงเื่ที่จะไปทำบุญกันอย่างตั้งใจจวบจนกระทั่งตะวันคล้อยต่ำลงจนใกล้จะลับฟ้า
๐๐๐
‘คุยกันเพลินไปหน่อยนะ’ เหล่าอันคิดขณะเดินกลับร้านของตน แต่แล้วสายตาก็บังเอิญไปสะดุดเข้ากับร้านสุราแห่งหนึ่ง สองขาที่กำลังก้าวเดินชะงักไปโดยไม่รู้ตัว และเมื่อได้สติคืนมาอีกครั้งไหสุราเล็กๆ ก็ถูกยื่นมาใส่มือแล้ว
เซียนหนุ่มถือไหสุราเดินออกมาจากร้านด้วยสติที่ยังเลื่อนลอยเล็กน้อย เขาไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าเหตุใดจึงซื้อสุราไหนี้มา ตัวเขามิได้ชอบสุราและไม่มีสหายร่วมดื่ม สุราไหนี้จึงนับว่าซื้อมาอย่างเปล่าประโยชน์โดยแท้
“หรือว่าจะไปที่นั่นดีนะ?” ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเองขณะมองออกไปยังูเาสูงทางทิศตะวันตก หลายปีมานี้เขามักจะมองไปยังซงซู่ซานอยู่เสมอๆ อาจจะั้แ่วันที่เสี่ยวหลิงหลุดปากพูดออกมาว่าท่านอาหวังหย่งเฉียงของนางหรือแม้แต่แม่ทัพ์ที่เก่งกาจอย่างอิ๋งเทียนก็เคยมี่เวลาที่ยากลำบากจนต้องกลายร่างเป็ัตัวเล็กๆ จนถูกเข้าใจผิดว่าเป็งูหรือกิ้งก่ามาแล้ว
จากคำบอกเล่าของเสี่ยวหลิงทำให้เขาทราบว่ากิ้งก่าน้อยที่เคยช่วยไว้ก็คือผู้าุโอิ๋ง และการที่อีกฝ่ายยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือก็เป็เพราะ้าตอบแทนบุญคุณที่ตนเคยช่วยชีวิตเอาไว้ ในทีแรกที่ทราบความจริงข้อนี้เหล่าอันก็รู้สึกแปลกๆ ในอกอยู่บ้าง ปมความสงสัยในใจถูกคลายออกแล้วก็จริง แต่พอคิดว่าสิ่งที่อิ๋งเทียนทำทั้งหมดก็เพื่อทดแทนบุญคุณแล้ว เหล่าอันกลับรู้สึกเจ็บร้าวในอกอย่างหาเหตุผลไม่ได้ ความสับสนนี้รบกวนจิตใจของเขามานานหลายปีจวบจนกระทั่งตอนนี้ก็ยังเป็อยู่
‘แล้ว...ก็มาอยู่ตรงนี้จนได้สินะ’ เหล่าอันพูดกับตัวเองเมื่อมาหยุดยืนอยู่หน้าต้นสนใหญ่ สถานที่เดียวกันกับที่เขาได้พบกับอิ๋งเทียนเป็ครั้งแรก เขามักจะมาที่นี่เสมอเมื่อคิดถึงคนผู้นั้น
'ป่านนี้ท่านอิ๋งเทียนคงจะเกิดเป็มนุษย์แล้ว หากได้พบกันอีกก็คงจะดี เซียนฝึกหัดคิดพลางจ้องมองโคนต้นสนนิ่ง ใจประหวัดถึงเซียนาุโที่ต้องไปเกิดเป็มนุษย์ตามโองการ์ ถึงอิ๋งเทียนจะเคยบอกว่าพวกเขามีโอกาสที่จะได้พบกัน แต่ผ่านมาสิบปีแล้วเขาก็ยังไม่พบมนุษย์ที่มีดวงจิตของเซียนแฝงอยู่เลยแม้สักคนหนึ่ง
เนิ่นนานทีเดียวกว่าเหล่าอันจะหลุดจากห้วงคะนึงของตน ร่างโปร่งนั่งลงกับพื้นเปิดไหสุราแล้วก็หยิบจอกหยกออกมาจากเซียนซาน เขารินสุราใส่จอกอย่างเบามือ เสร็จแล้วก็บรรจงวางลงบนพื้นตรงโคนต้นสน “น่าเสียดายที่ท่านไม่มีโอกาสเข้าร่วมพิธี แต่ข้าก็อยากรินสุราให้ท่านนะขอรับ” กล่าวแล้วเซียนหนุ่มก็รินสุราลงพื้นครึ่งหนึ่งแล้วดื่มส่วนที่เหลือจนหมดในครั้งเดียว ก่อนจะรินให้ตัวเองอีกครั้ง
มันเป็ครั้งแรกในชีวิตที่เขาร่ำสุราเพียงลำพังใต้แสงจันทร์กระจ่าง รสขมบาดคอของสุราทำให้ชายหนุ่มต้องเบ้หน้า และในตอนนั้นเองที่มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง
“หากไม่ชอบแล้วเหตุใดท่านจึงต้องดื่มลงไปด้วยเล่า?” เสียงนั้นเล็กกว่าจะเป็เสียงของผู้ใหญ่ แต่ก็ฟังรู้ว่าเป็เสียงของเด็กผู้ชาย
เหล่าอันสะดุ้งจนเกือบทำสุราหกก่อนจะหันกลับไปเพื่อที่จะพบว่าผู้มาเยือนคือเด็กชายวัยไม่ถึงสิบปีคนหนึ่ง น่าประหลาดนักที่เด็กคนนี้เดินเข้ามาใกล้ได้โดยที่ชายหนุ่มไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย
“เหตุใดต้องใขนาดนั้นเล่า? หรือว่าท่านแอบขึ้นมาทำเื่ไม่ดีกัน?” เด็กน้อยถามพลางเอียงคอทำสีหน้าฉงน ทว่าเหล่าอันกลับััได้ว่าเด็กชายตรงหน้ากำลังเสแสร้งอยู่
‘บางทีอาจจะเป็เพราะั์ตาคู่นั้นกระมัง?’ ชายหนุ่มครุ่นคิดพลางคลี่ยิ้มส่งให้เด็กชายปริศนาผู้มีั์ตาคมเข้มดูสุขุมเกินวัย ครั้นพอเห็นว่าอีกฝ่ายจ้องนิ่งมาอย่างคาดคั้นเอาคำตอบ เหล่าอันจึงตอบไปว่า “ข้าก็แค่ขึ้นมารำลึกถึงสหายเท่านั้น แต่พอมีคนมาเห็นข้าดื่มสุรากับต้นไม้เช่นนี้มิใช่ว่ามันน่าอายหรอกหรือ?”
“สหาย? ข้านึกว่าท่านกำลังพูดถึงคนรักอยู่เสียอีก”
“คนรัก?” เหล่าอันเลิกคิ้วขึ้นอย่างฉงน ทั้งยังเผลอเอียงศีรษะไปด้านข้างตามความเคยชินเสียด้วย เขาเพียงคิดถึงผู้าุโที่คอยช่วยเหลือกันมาโดยตลอด มิได้คิดคะนึงหาคนรักอย่างที่อีกฝ่ายเข้าใจ
“มิใช่ว่าเมื่อครู่ท่านเพิ่งดื่มสุราร่วมจอกกับเขาอยู่หรือ?”
“ด—ดื่มสุราร่วมจอก?” คราวนี้เหล่าอันทำจอกสุราหลุดมือจริงๆ เสียแล้ว ความร้อนค่อยๆ แล่นลามจากอกขึ้นสู่ใบหน้าและเลยไปถึงใบหูทั้งสองข้าง
เด็กชายมองคนงามที่หน้าแดงเป็ผลอิงเถา*ด้วยความรู้สึกที่ยากจะเข้าใจ เมื่อแรกเขานึกระแวงบุคคลที่มาทำตัวลับๆ ล่อๆ อยู่บนูเาอันเป็ที่ตั้งหอสังเกตการณ์ของกองทัพ แต่มาตอนนี้เขากลับคิดว่าอีกฝ่ายดูงดงามและน่าเอ็นดูอย่างน่าประหลาด และก่อนจะรู้ตัวเขาก็พูดออกไปเสียแล้วว่า
(*樱桃 ผลเชอร์รี)
“ข้าคงเข้าใจผิดไปเอง ทำสุราท่านหกเสียแล้ว เช่นนั้นให้ข้าเลี้ยงน้ำชาท่านเป็การไถ่โทษก็แล้วกันนะ”
“น้ำชา?” เหล่าอันถามกลับแล้วก็เห็นว่าอีกฝ่ายเองก็ดูจะประหลาดใจกับคำพูดของตนเช่นกัน
เด็กชายขมวดคิ้วทำหน้ายุ่งอยู่ชั่วอึดใจก็ดีดนิ้วเสียงดัง พลันบุรุษชุดดำคนหนึ่งก็ะโออกมาจากเงามืด “ข้าจะดื่มชาชมจันทร์กับคนผู้นี้สักหน่อย” สิ้นคำกล่าวของเด็กหนุ่มบุรุษลึกลับก็ขานรับแล้วกระโจนหายไปในเงามืด
“ท่านคงไม่รังเกียจหากเด็กอย่างข้าจะนั่งเป็เพื่อนใช่หรือไม่?” เด็กชายปริศนาถามพลางก้าวมานั่งเคียงข้าง แน่นอนว่าเขาเลือกนั่งคนละฝั่งกับโคนต้นไม้ที่เหล่าอันเพิ่งจะรินสุราให้
เซียนหนุ่มมองเด็กน้อยท่าทางโตเกินวัยอย่างพิจารณา อีกฝ่ายแต่งกายอย่างทะมัดทะแมง เนื้อผ้าไม่ได้หรูหราอย่างคุณชายแต่ก็คงทน หากเขาไม่มีผู้ติดตามมากฝีมือ เหล่าอันก็คงจะคิดว่าเด็กชายเป็ลูกหลานคนธรรมดาที่รู้ความมากกว่าเด็กทั่วไป “ข้าเหล่าอัน เป็เ้าของร้านขายผักดองอวี้ไป่ไช่ แล้วเ้าเล่า? เป็ลูกหลานขุนนางผู้ใดกัน?”
“ท่านรู้ว่าบิดาข้าเป็ขุนนาง?” เด็กชายดูประหลาดใจ และในขณะเดียวกันั์ตาสีรัตติกาลคู่นั้นก็ฉายความหวาดระแวงออกมาอีกครั้ง
“ลูกชาวบ้านไหนเลยจะมีผู้ติดตาม” เหล่าอันยิ้มบาง แล้วให้เหตุผลต่อไปว่า “ส่วนบุตรหลานหรือผู้เกี่ยวข้องกับสำนักยุทธ์ย่อมไม่ระแวงคนที่เข้ามาทำลับๆ ล่อบนซงซู่ซานเช่นนี้หรอกจริงหรือไม่?”
เด็กชายฟังเหตุผลของเหล่าอันแล้วก็นิ่งไป นานครู่หนึ่งเขาจึงค่อยถอนหายใจยาว “ถูกท่านอ่านออกเสียแล้ว ดูเหมือนว่าข้าจะต้องฝึกให้มากกว่านี้สินะ”
“เ้ายังเล็กนักจะรีบโตไปทำไมกัน?” ผู้ถูกสถานการณ์บีบบังคับให้ต้องรับผิดชอบภาระมากมายั้แ่เด็กอดถามไม่ได้ ตัวเขาเมื่อครั้งยังเยาว์ก็ไม่เคยถามคำถามนี้กับตัวเอง มีแต่คิดว่าจะต้องเข้มแข็งเพื่อคนสำคัญเท่านั้น จนกระทั่งเขาตัดสินใจรับเซียงหลันมาเลี้ยง เหล่าอันก็มองเห็นอะไรที่แตกต่างออกไป การได้เห็นนางใช้ชีวิตอย่างสมวัยทำให้เขาตระหนักว่าวัยเด็กจะไม่มีวันหวนคืนกลับมา คงมีเพียงความเป็ผู้ใหญ่ที่เมื่อมาถึงแล้วก็ไม่อาจสลัดทิ้งไปได้ แต่ถึงมุมมองจะเปลี่ยนไปอย่างไรเหล่าอันก็มิเคยนึกเสียใจที่มิได้ใช้วัยเด็กเหมือนเด็กคนอื่นๆ และดูเหมือนว่าเด็กชายตรงหน้าจะคิดเช่นเดียวกันกับเขา
“ข้ามีสิ่งที่ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องรักษาเอาไว้ให้ได้ หากไม่รีบแข็งแกร่งขึ้นโดยเร็วก็อาจจะสูญเสียสิ่งนั้นไป” เด็กชายยอมบอกเหตุผลของตนให้คนที่เพิ่งรู้จักกันได้ทราบ ทั้งสีหน้าและแววตาเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นอย่างคนที่ตัดสินใจดีแล้ว
เหล่าอันนิ่งงันไปกับความแน่วแน่ของเด็กชาย แต่ยังไม่ทันได้พูดโต้ตอบอะไรบุรุษชุดดำในตอนแรกก็ปรากฏตัวขึ้นมาพร้อมด้วยตะกร้าใบหนึ่ง เด็กชายละสายตาจากเหล่าอันแล้วหันไปส่งสัญญาณให้บุรุษชุดดำรินน้ำชา เมื่อฝาตะกร้าถูกเปิดออกเหล่าอันก็พบว่ามันคือตะกร้าบุนวมสำหรับรักษาความร้อนของกาน้ำชา
องครักษ์ลับทำงานอย่างคล่องแคล่ว เด็กชายรับถ้วยชาใบแรกมาแล้วก็มอบให้เหล่าอัน “ข้าแซ่หลง นามว่าเจิ้ง ปัจจุบันเป็บุตรคนโตของแม่ทัพหลง วันนี้ถือเป็วาสนาที่เราได้พบกัน ขอผู้าุโรับคารวะจากข้าด้วย”
๐๐๐
2K
![[จบ] ไลฟ์สดดูดวง โดย หมอดูเซียนสาว](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1733281358_56421056.webp)
