ตอนที่ 1
ฉัตรชบา มองร่างของตัวเองที่นอนอยู่บนเตียง ใบหน้าที่ซีดเซียว และยาที่หล่นอยู่เกลื่อนทั้งบนเตียงและบนพื้นห้อง ทำให้เธอนึกถึงเื่ที่เกิดขึ้นมาก่อนหน้านั้น
เธอแต่งงานกับสามีมาได้หลายปีแล้ว เพราะว่ารักกันมาั้แ่ยังเป็นักเรียนอยู่ ทั้งสองคนมีความสุขกันมาก ในช่วยที่เรียนอยู่ในมหาวิทยาลัย จนทำให้เพื่อนที่เห็นความรักของทั้งคู่ต่างก็อิจฉา เพราะว่าเขานั้นดูแลเธอดีมาก
เวลาผ่านไปจนเรียนจบกันแล้ว ต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันไปทำงานในสิ่งที่ตัวเองชอบ และเธอเองก็แยกออกมาทำงานออกแบบที่เธอรักของเธอ และเมื่อเธอได้ทำงานก็มักจะไม่อยากจะพบใคร เนื่องจาก้าจดจ่ออยู่กับงานที่ทำ และมักจะมีเื่กับแฟนเสมอ แต่เราก็ผ่านพ้นกันมาได้ จนได้แต่งงานกัน
ชีวิตครอบครัวเมื่ออยู่ด้วยกันก็ทำให้ได้เจอกันทุกวัน ทำให้เื่ความห่างก่อนหน้านั้นได้หายไป เธอกับสามีได้ใช้ชีวิตกันอย่างมีความสุข
ไม่รู้ว่าั้แ่เมื่อไรกันนะ ที่ชีวิตครอบครัวของเธอได้เปลี่ยนแปลงไป มันเหมือนเปลี่ยนแปลงไปอย่างช้าๆ จนเธอเองก็ไม่ได้สังเกต เนื่องจากสามียังคงกลับบ้านทุกวัน แม้จะกลับช้าบ้าง แต่เขาไม่เคยที่จะไม่กลับ ทำให้เธอที่เชื่อใจเขาอยู่แล้ว ก็ยิ่งไม่คิดที่จะสนใจไปกันใหญ่
พอผ่านไปปีแรกก็ไม่มีอะไร พอผ่านไปหลายๆ ปีเข้า สามีของเธอก็เหมือนจะมีความเปลี่ยนแปลงมากยิ่งขึ้น เนื่องจากว่าเขาเริ่มกลับบ้านช้าลง หรือบางทีก็บอกว่าค้างที่ทำงาน เนื่องจากบ้านเขาเปิดบริษัทอยู่แล้ว เธอจึงคิดว่าเขางานยุ่งมาก และเธอเอง่นี้งานก็ยุ่งมากเช่นเดียวกัน เพราะเปิดร้านเป็ของตัวเอง จึงต้องดูแลหลายอย่าง
เวลาผ่านไปนานเข้าเรื่อยๆ เหมือนว่าความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยายิ่งห่างเหินออกไป จนทั้งสองคนแทบจะไม่ได้พบหน้ากันเลย ตอนแรก ฉัตรชบาเองก็คิดว่าเขานั้นงานยุ่งจริงๆ แต่หลังๆ มานั้นเธอได้กลิ่นน้ำหอมจากตัวของเขา ซึ่งมันไม่ใช่ของสามีหรือของเธออย่างแน่นอน
จากตอนแรกได้กลิ่นน้ำหอม เธอจึงเริ่มเอะใจ เธอจึงเริ่มดูที่เสื้อของเขามีทั้งกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงและมีลิปสติกอีกด้วย ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว เพราะทุกครั้งที่เธอเริ่มสังเกตจะมีทุกครั้ง เธอจึงคิดว่าสามีของเธอคงจะออกนอกเส้นทางไปเสียแล้ว
เธอเก็บเอาเื่นี้มาคิด จนเริ่มเครียด เขาไม่เพียงแต่แอบคบกันข้างนอก เมื่อกลับมาบ้านก็ยังติดต่อกัน สามีของเธอแอบคุยโทรศัพท์ และยังยิ้มอย่างมีความสุขอีกด้วย เขาทำตัวเหมือนกับเริ่มที่จะตามเธอไม่มีผิด จนเธอเครียดจนต้องพึ่งยาเลยทีเดียว เพราะไม่คิดว่าจะมีวันที่สามีเปลี่ยนใจ จนไม่สามารถคิดงานออกมาได้เลย
ในวันหนึ่ง เธออยากรู้จึงได้ตามเขาไป และก็พบรังรักของทั้งสองคน ผู้หญิงคนนั้นเป็รุ่นน้องของเธอเอง ได้เข้าไปทำงานในบริษัทของสามี และคงจะแอบคบกันไปด้วย เมื่อเห็นพวกเขาเข้าไปในห้องด้วยกัน ตอนนี้ใจของเธอเหมือนกับถูกบีบจนไม่สามารถหายใจได้ เธอไม่ได้เข้าไปเรียกพวกเขา แค่นี้เธอก็รู้แล้วว่า เธอได้เสียสามีที่แสนดีคนเก่าไปแล้ว
ความรักที่เขาเคยบอกเอาไว้ เป็เพียงแค่คำโกหก เขาไม่รักษาสัญญาอะไรเลย คำพูดของผู้ชายเชื่อไม่ได้จริงๆ เธอกลับมานอนร้องไห้ และก็พึ่งยาคลายเครียดเหมือนเช่นทุกวัน ตอนนี้เธอไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร ได้แต่คิดว่าตัวเธอนั้นผิดที่ตรงไหนกัน
ทางด้านสามีของเธอก็กลับบ้านมาเหมือนกับปกติ แต่เขาไม่ได้สังเกตเลยสักนิดว่าเธอนั้นไม่เหมือนเดิม เขายังใช้ชีวิตเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น หมดรัก คำนี้คงใช้กับสามีของเธอได้
เขาอาบน้ำเสร็จก็มานั่งเล่นโทรศัพท์ คงจะคุยกับคนที่เขาเพิ่งจากมานั่นล่ะ เขาไม่ถามว่าเธอกินอะไรหรือยัง หรือว่าเป็อะไร ทำเหมือนว่าเธอนั้นไม่มีตัวตนเลยสักนิดเดียว น้ำตาที่เธอหยุดไหลแล้ว ก็ไหลออกมาอีกครั้ง และอีกครั้ง จนเธอไม่สามารถเก็บมันเอาไว้ได้อีกแล้ว
"คุณหมดรักฉันแล้วใช่หรือเปล่าคะ" เธอถามสามีพร้อมทั้งน้ำตานองหน้า
ส่วนสามีที่กำลังมีความสุขอยู่นั้นจึงเพิ่งรู้สึกตัวว่าในห้องยังมีภรรยาอยู่ด้วย และตอนนี้ใบหน้าของเธอนั้นเต็มไปด้วยน้ำตา ทำให้เขารู้สึกตัว และรู้สึกผิดอยู่บ้าง ที่พักนี้เขาละเลยเธอไปมากจริงๆ
"ที่รัก พูดอะไรอย่างนั้นกัน ผมจะหมดรักคุณได้อย่างไร" เขาตอบอย่างลื่นไหล แต่นั่นไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกดีเลยสักนิด ถ้าเป็ก่อนหน้านั้น เธอยังคงพอเชื่อได้ แต่หลังจากที่รู้เื่ที่เขาทำแล้ว เธอยิ่งน้ำตาไหลด้วยความเจ็บช้ำมากยิ่งขึ้นไปอีก
"ฉันรู้เื่ที่คุณนอกใจฉันแล้วค่ะ คุณทำกับฉันอย่างนั้นได้อย่างไรคะ คำสัญญาของคุณมันไม่มีอยู่จริงใช่หรือเปล่าคะ" เธอไม่สนใจเขา และถามคำถามที่ทำเอาใจเจ็บมากยิ่งขึ้นไปอีก
"ชบา เธออย่าเข้าใจฉันผิดนะ ต้องมีคนมาพูดเพื่อที่จะทำร้ายครอบครัวของเราแน่ๆ เลยครับ ผมหรือจะเปลี่ยนใจจากคุณ ไม่มีทางหรอกครับ"
เขารักเมียของเขานั้นเป็เื่จริง เขาไม่มีทางที่จะหมดรักเธอได้ แต่เื่ผู้หญิงคนอื่นนั้น เขาแค่เล่นๆ แก้เบื่ออย่างนั้นเอง เขาไม่มีทางเอามาเทียบกับเมียของเขาได้ เมื่อเห็นน้ำตาของเธอไหลไม่หยุดอย่างนี้ ทำให้เขารู้สึกเ็ป เขาคิดว่าเก็บกวาดทุกอย่างได้ดีแล้ว ทำไมเธอถึงได้รู้เื่นี้กันล่ะ
"ฉันเจ็บมากเลยค่ะ ฉันรับไม่ได้ ฉันไม่อยากอยู่แล้วค่ะ " เธอบอกกับสามี เธอรู้สึกว่าไม่อยากที่จะรับรู้อะไรทั้งนั้น ถ้าเธอตายไป เธอก็จะไม่เจ็บอีกแล้วใช่ไหม
"ชบา อย่าคิดมากเลยนะ ฉันรักเธอที่สุด ไม่มีใครที่จะมาแทนเธอได้หรอกนะ เราจะอยู่กันไปจนแก่เฒ่า คุณบอกเองไม่ใช่หรือว่าปีหน้าเราจะมีลูกกันแล้ว คุณห้ามผิดสัญญานะ"
เมื่อเห็นว่าเธอเหมือนว่าจะไม่เข้าใจเขา และอยากจะไปจากเขา ไม่มีทาง เขาจะยอมได้อย่างไรกัน เรารักกันมานาน เธอต้องเชื่อเขาสิ ว่าเขานั้นรักเธอมากแค่ไหน จะว่าเขาเห็นแก่ตัวหรือ เขาไม่ได้เห็นแก่ตัวนะ ในเมื่อเขารักเธอมากกว่าใคร ไม่ได้ผิดคำพูดเสียหน่อย
"ฉันหรือที่ผิดสัญญา เป็คุณมากกว่านะที่ผิดสัญญา และคุณจำได้หรือเปล่าว่าฉันบอกกับคุณว่าอย่างไร ถ้าคุณผิดสัญญาฉันจะหายจากคุณไปตลอดกาล คุณจะหาฉันไม่เจออีก"
( ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ )