ตอน บ่วงกรรม
คฤหาสน์อมรพันธ์หัสดินทร์
“ไอ้บัดซบเอ้ย! ทำงานกันประสาอะไรวะ ชิบหายกันหมดแล้วเห็นไหม”
เ้าสัวมงคลตวาดเสียงดังลั่น ใบหน้าแดงเทือกด้วยความโกรธจัด งานแต่งงานของลูกสาวเขาต้องล้มเหลวไม่เป็ท่าเพราะเ้าบ่าวติดต่อไม่ได้ แถมเ้าสาวก็ยังมาหายตัวไปอีก ข่าวฉาวเื่นี้ถูกพวกสมาคมชาวไฮซ้อไฮโซหยิบยกกันเอาไปนินทาเป็ที่สนุกปาก หาว่าลูกสาวของเขาหนีตามผู้ชายไปและเ้าบ่าวก็กุเื่ความร่ำรวยมาหลอกล่อทำให้เ้าสัวมงคลกับคุณหญิงดาหวันหลงกล ต้องเสียชื่อเสียงป่นปี้
“ปลอมทุกอย่างแม้นกระทั่งชื่องั้นเหรอคุณนักสืบ โอยฉันลมจะจับ”
คุณหญิงดาหวันยกมือทาบอก หน้าซีดเป็ไก่ต้มท่าทางของหล่อนพร้อมจะเป็ลมสลบไปได้ทุกเวลา จนคนรับใช้ต้องคอยมาห้อมล้อมพัดวียื่นยาดมมาให้หล่อนกันพลันวัน
“ครับคุณหญิง”
นักสืบที่ถูกว่าจ้างจากเ้าสัวมงคลก้มหน้างุดยืนประสานมือด้วยไม่กล้าสบตาผู้เป็นายจ้าง เนื่องจากตัวเองทำงานผิดพลาด
“ก่อนหน้านี้ฉันก็ให้คุณเช็คแล้วไม่ใช่หรือไง ทำไมตอนนั้นยืนยันหนักแน่นบอกว่าไอ้หมอนี่มันรวยจริง มีทรัพย์สินมากมายมีบริษัทหลายแห่ง พอเกิดเื่ขึ้นดันเสือกมาบอกว่ามันแอบอ้างตัวว่าเป็ทายาทมหาเศรษฐี ทำงานพลาดแบบนี้ฉันควรจ้างแกต่อไหม ห๊ะ”
“ผะ… ผมต้องขอโทษด้วยครับท่านเ้าสัว เอ่อ”
“หมดกัน แล้วทีนี้ฉันเอาหน้าไปไว้ที่ไหน พวกคุณหญิงคุณนายปากร้ายขี้นินทาต้องเอาฉันไปพูดในทางเสียๆ หายๆ แน่”
คุณหญิงดาหวันฉวยยาดมจากมือหญิงรับใช้ไปดมเสียเอง
“หน้าคุณก็เอาไว้ที่เดิมนั่นแหละคุณหญิง ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาห่วงหน้าตาอีกแล้ว”
เ้าสัวมงคลเอ็ดขึ้นเสียงขรมเล่นเอาภรรยาน้ำตาคลอ
“ไปสืบมาให้ได้ว่ามันเป็ใคร คราวนี้อย่าให้พลาดเด็ดขาด”
“ครับท่านเ้าสัวผมจะรีบจัดการทันทีเลยครับ ขอตัวก่อนนะครับ”
นักสืบหนุ่มค้อมตัวแสดงความเคารพแล้วรีบถอยหลังออกไปจากห้องโถงอย่างรวดเร็ว
“สั่งงานกูจังสตางค์เสือกไม่จ่าย พวกมึงไปหาคนอื่นทำงานให้เหอะไอ้เ้าสัวมงคล กูขอลาขาดมีอย่างที่ไหนวะลูกสาวหายไปทั้งคนไม่มีเอ่ยถึงลูกสาวเลยสักคำห่วงแต่ชื่อเสียงตัวเอง เห้อ เวรกรมแท้ที่มีพ่อแม่แบบนี้”
นักสืบเดินไปขึ้นรถยนต์แล้วขับออกไปโดยไม่คิดจะกลับมาอีกเลย
ท้องฟ้ายามนี้ไร้แสงอาทิตย์สาดส่องจนไม่อาจบอกได้ว่าเป็เวลาใด เมฆสีดำกลุ่มใหญ่ลอยอยู่เหนือทิวเขาสีเขียวขจี หยาดพิรุณยังคงโปรยปรายลงมาไม่หยุด ทางที่อัลเบร์โตพาหญิงสาวเดินไปเป็ทางดินพอฝนตกหนักเข้ามันก็กลายเป็โคลนเหนียวติดรองเท้า ยิ่งเดินไปนานเท่าไหร่ดินเหนียวก็ติดรองเท้าเป็ก้อนใหญ่ส่งผลให้เธอเดินได้ลำบากมากขึ้น จนลูกพีชต้องถอดรองเท้าโยนทิ้งไปข้างทาง
วิวทิวทัศน์รอบตัวของหญิงสาวสวยงามราวกับภาพฝัน กลิ่นไอดินลอยคลุ้ง หมอกขาวลอยละเลียดอยู่เหนือยอดไม้สีเขียวชอุ่ม ด้านหนึ่งของทิวเขามีสายรุ้งพาดผ่าน หากเป็เวลาปรกติลูกพีชคงได้ซึมซับความสวยงามของธรรมชาติรอบตัวได้บ้าง
ผู้ชายใจร้ายเอาเชือกมัดโยงที่ข้อมือของเธอลากให้เธอเดินตามไปราวกับจูงวัวจูงควาย ความเ็ปจากาแที่เท้าบวกกับความอัดอั้นคับแค้นใจทำให้หญิงสาวเดินร้องไห้มาตลอดทาง และเสียงร้องไห้ของเธอก็ไปกระตุ้นโทสะทำให้อัลเบร์โตหงุดหงิดรำคาญ จิตใต้สำนึกของเขาแบ่งออกเป็ฝ่ายดีและฝ่ายเลว ใจหนึ่งก็สงสารอีกใจก็เต็มไปด้วยความแค้นแน่นอก
“น่ารำคาญวะหยุดร้องไห้ได้แล้ว จะร้องไห้หาพ่อมึงหรือไง ห๊า”
“ไอ้เหี้ย!”
เ้าสาววัยสิบแปดในชุดวิวาห์สีขาวที่บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบดินโคลน ร่างกายมอมแมม ผมเผ้ายุ่งเหยิง ร้องะโด่าผู้ชายใจร้ายที่ฉุดกระชากลากถูเธอเดินฝ่าสายฝน จนหกล้มหกลุกตามเนื้อตัวบอบซ้ำเต็มไปด้วยาแ
“เหี้ยงั้นเหรอ ฮา ฮา ฮา”
แทนที่จะโกรธต่อคำด่าหยาบคายของเ้าสาว ชายหนุ่มกลับยืนหัวเราะร่า
“เหี้ย! มันยังฟังดูน่ารักเกินไปซะด้วยซ้ำ สำหรับผู้ชายที่กำลังจะเป็ผัวของมึงในไม่กี่นาทีต่อจากนี้ อ้อ แล้วก็อย่าลืมล่ะว่าที่กูต้องกลายร่างจากคนเป็สัตว์ก็เพราะครอบครัวบัดซบของมึง”
1K
