เมื่อ7ปีก่อน? ผม..ได้เจอกับเธอคนนั้น หญิงสาวที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับผม เธอมีผมสีดำสนิท เป็ผมที่สวยที่สุดั้แ่ผมเคยเห็นมาเลยล่ะ ที่ได้พบกับเธอผมเชื่อว่ามันไม่ใช่เื่บังเอิญ!?
คงต้องขอบคุณเ้าหมาตัวนั้นสินะ555 ถ้าวันนั้นแกไม่นั่งอยู่ตรงนั้น วันนี้ฉันกับริม(ผู้หญิง) คงไม่ได้มาอยู่ด้วยกันแบบนี้ เื่มันเริ่มั้แ่ 7 ปีก่อน วันที่ผมได้พบกับริม ผมเชื่อว่ามันเป็พรหมลิขิต ผมตกหลุมรักเธอทันทีราวกับโดนมนสะกดเลยล่ะ
"ริมเป็ใครน่ะหรอ?" ผมเจอเธอที่ใต้สะพานเมื่อ 7 ปีก่อน ผมไม่ได้ถามรายละเอียดอะไรกับเธอ ในตอนนั้นแววตาเธอดูว่างเปล่า ไม่สิ! คงต้องบอกว่า แววตาของเธอมันล้ำลึกจนมองไม่เห็นอะไรเลยมากกว่า ผมพาเธอกลับมาที่บ้านของผม ต้องบอกก่อนว่า ผมอยู่บ้านคนเดียวเนื่องจากพ่อและแม่ไปทำงานต่างประเทศ แต่แน่นอนผมโทรบอกพวกท่านแล้วว่า เจอเด็กผู้หญิงโดนทิ้งอยู่คนเดียว พวกท่านตอบทันทีเลยว่า "ฝากด้วยนะ"
ในใจของผมนั้นสงสัย พ่อแม่ที่ไหนเค้าปล่อยให้ผู้หญิงกับผู้ชายสองคนอยู่ด้วยกันตามลำพัง! อ๋อ..ลืมบอกไปเลย เ้าหมาตัวนั้นน่ะ มีเ้าของพามันกลับไปแล้วล่ะ ในบ้านหลังนี้ก็เลยมีแค่ผมกับริม วันเวลาอันแสนโรแมนติกจึงเริ่มต้นขึ้น
ก็อยากจะบอกว่าโรแมนติกอยู่หรอกนะ แต่..ริมน่ะจำเื่ราวในอดีตไม่ได้เลย สิ่งเดียวที่ริมพูดกับผมคือ "ช่วยทำให้ฉันมีความสุขด้วยนะ" นั่นเป็คำพูดของคนความจำเสื่อมงั้นหรอ? แล้วเธอเป็ใครกันแน่ พรหมลิขิตนี่แปลกจังเลยนะ
(เช้าวันต่อมาหลังเก็บริมมาเลี้ยง555) ผมเดินลงมาจากห้องนอนชั้น2ของบ้าน "เอ๊ะ ริมเธอทำไรอะไรน่ะ?"ผมถามด้วยความสงสัย
ริม:ก็การทำอาหารเช้ามันเป็หน้าที่ของภรรยาไม่ใช่หรอ
ผม:ภรรยาหรอออ! แล้วฉันไปเป็สามีเธอตอนไหนห๊าาา
ริม:K(ผม) นี่ใจร้ายจังนะ ก็สัญญาแล้วนี่ว่าจะทำให้ฉันมีความสุขน่ะ
จากนั้นเื่วุ่นๆก็เกิดขึ้นมากมายเลยล่ะ ตามต่อEp.2นะจ๊ะ เด็กๆ
105
