ใกล้เคียงกับคำบอกเล่าเ่าั้
“มือปราบสวีเหตุใดท่านจึง้าสอบสวนบุตรชายคนเล็กของข้า?”คหบดีถานแม้จะเสียใจที่บุตรชายคนโตก่อคดีอุกอาจแต่ก็ไม่วายห่วงลูกชายคนเล็กมากกว่า
“ท่านพ่อ! ถึงยามนี้แล้ว ท่านยังจะห่วงน้องเล็กมากกว่าข้าอยู่อีกหรือ?ท่านช่างลำเอียงไม่เลิกเสียจริง”
“เสี่ยวหยางพ่อรู้ว่าพ่อผิดที่เลี้ยงเ้าไม่ดี แต่จะทำอย่างไรได้? เ้าทำเื่ใหญ่ลงไปแล้วต่อให้พ่อคร่ำครวญสักเพียงใดก็คงไม่อาจจะช่วยเหลือเ้าได้” คหบดีถานยิ้มอย่างปลงตกเขารู้แล้วว่าการที่ตนเองมีอคติต่อบุตรชายคนโตก่อให้เกิดความเลวร้ายอย่างไร?แต่ก็ยากจะสลัดความคับข้องใจของตนเองลงได้เช่นกัน
สวีเสี่ยวถงเห็นว่าสองพ่อลูกจะยังต่อปากต่อคำกันไม่เลิกจึงได้ยกมือห้ามปราม“พวกท่านไม่ต้องทะเลาะกัน ท่านถานที่ข้าต้องนำตัวคุณชายเล็กไปด้วยก็เพราะเขาคือผู้ที่วาดรูปดอกโบตั๋นแดงรูปนั้น”
“ไอหยา!”
“เป็ท่านใช่หรือไม่?ถานหยาง ท่านหลอกให้น้องชายวาดรูปนี้เพื่อจะได้ใช้ในการปล้นพอเขาเห็นว่ารูปที่ฆาตกรใช้คือรูปที่เขาวาดเขาก็จะหวาดกลัวท่านและไม่กล้าขัดใจท่านอีก”
“ฮ่าๆฮ่าๆ เก่งจริงมือปราบสวี!เ้ารู้แผนการข้าไปเสียหมดเช่นนี้ ข้าคงต้องยอมรับแล้ว!”
“ท่านถานไม่ต้องห่วงข้าแค่ให้เขาไปลงนามในฐานะพยานเท่านั้น”
ยังไม่ทันจะได้สอบถามเื่คนที่มารับจ้างปล้นคฤหาสน์พลันก็เกิดเหตุสลด
ฟิ้ว! ฉึก!
“อ๊ากกก....!!!”
ลูกธนูปักเข้ากลางอกของถานหยางราวกับจับวางสวีเสี่ยวถงหันขวับไปทางต้นเสียงก็พบคนชุดดำผู้หนึ่งหมอบอยู่บนหลังคา
“จับมือสังหาร! มันหลบอยู่บนหลังคา!” นางะโลั่นมือปราบที่ล้อมอยู่รอบเรือนก็รีบง้าวคันธนูยิงสวนขึ้นไปบนหลังคา
“โดนแล้ว! ล้อมไว้ๆ”
“จับเป็ให้ได้!” สวีเสี่ยวถงร้องสั่งนางใช้วิชาตัวเบาลอยหวือขึ้นไปเป็ครั้งแรกที่โหลวซีห่าวได้เห็นฝีมือของนางอย่างเต็มตา
หัวหน้ามือปราบหญิงวิ่งไปบนหลังคาด้วยความเร็วนางชักกระบี่เข้าปะทะอย่างดุเดือดมือสังหารผู้นั้นใช้มือขวาดึงศรที่ปักเอวข้างซ้ายออกทิ้งลงบนหลังคาก่อนจะเข้าปะทะกับสวีเสี่ยวถงเหยาอิงิกระโจนขึ้นไปช่วยในทันที
ครั้นคนผู้นั้นกำลังจะเพลี่ยงพล้ำจู่ๆก็มีอาวุธลับพุ่งขึ้นมาจากด้านล่างปักไปที่แขนขวาของสวีเสี่ยวถงและยังมีอีกอันพุ่งไปถูกแขนของเหยาอิงิ
“อ๊ะ!”สวีเสี่ยวถงพลันต้องปล่อยกระบี่เพราะแขนของนางช้าไปทั้งแถบ
โหลวซีห่าวที่เห็นความผิดปกติจากด้านล่างก็รีบะโขึ้นไป
“เสี่ยวถง! ระวัง!”
นางหลบกระบี่ของมือสังหารได้อย่างหวุดหวิดแล้วฝ่ายนั้นก็รีบกระโจนปตามหลังคาเรือนออกไปนอกเขตคฤหาสน์โดยมือปราบหลายสิบคนวิ่งตามเหยาอิงิที่ถูกอาวุธลับเข้าเฉียดๆ แค่เพียงเป็รอยถากๆ รีบถลาเข้าไปประคองสวีเสี่ยวถงแล้วพานางะโลงจากหลังคา
“ใต้เท้าโหลว! หัวหน้าสวีถูกอาวุธลับขอรับ!”
โหลวซีห่าวตื่นใรีบเข้าไปช่วยประคองนางเข้าไปนั่งในห้องโถงสวีเสี่ยวถงกลั้นใจดึงอาวุธลับที่มีลักษณะคล้ายมีดอันเล็กๆ ออกจากต้นแขนของตนเอง
“แขนข้า! แขนข้า!ชาไปหมด!”
นางส่งเสียงแ่ๆก่อนจะเอียงหน้ากระซิบให้โหลวซีห่าวที่ประคองนางอยู่ล้วงเข้าไปในสาบเสื้อ่เอวหยิบเอาตลับยาที่ท่านหมอเกาให้ออกมาแล้วหยิบยาเม็ดหนึ่งใส่ในปากนาง แล้วยื่นให้เหยาอิงกินด้วยหนึ่งเม็ดมือปราบอีกคนรินน้ำชามายื่นส่งให้ท่านนายอำเภอเป็ผู้ป้อนคู่หมั้นด้วยตนเอง
“อาวุธลับนี้มีพิษแน่ไม่เช่นนั้นคุณชายใหญ่ถานเพิ่งโดนเข้าไปคงไม่สิ้นใจทันทีข้าตรวจสอบดูแล้วอาวุธเฉียดหัวใจไปพอสมควร ตอนนี้ริมฝีปากเขาเริ่มเขียวคล้ำแล้ว”
“อืม....”ดูเหมือนสวีเสี่ยวถงจะหายใจแ่ลง
โหลวซีห่าวจำสิ่งที่เกาเมิ่งเจี๋ยสั่งเอาไว้ได้หากว่ากินยาแก้พิษนี้เข้าไปหลังจากถูกพิษจะนอนหลับไปประมาณสองชั่วยามเขาจึงหันไปขอยืมห้องนอนในคฤหาสน์สกุลถานสักห้องเพื่อให้นางได้พักผ่อน
“เหยาอิงิเ้าเองก็ตามไปนอนในนั้นด้วยจะได้ดูแลง่ายๆ”
“ขอรับใต้เท้า”
โหลวซีห่าวอุ้มสวีเสี่ยวถงนำหน้าเหยาอิงิตรงไปยังห้องนอนรับรองแขกในคฤหาสน์สวีเสี่ยวถงนอนเตียงใหญ่ส่วนเหยาอิงินอนเตียงเล็กที่นำมาเพิ่ม โดยให้มือปราบลูกน้องของนางอีกสองคนเฝ้าอยู่ข้างเตียง
“เ้าระวังให้ดีข้าเกรงว่ามือสังหารอาจจะไม่มีคนเดียว เดี๋ยวข้าจะกลับมา”
นายอำเภอหนุ่มรีบกลับไปห้องโถงขณะนั้นมือปราบเหลยได้ให้คนไปเรียกนักชันสูตรศพมาจากในอำเภอแล้วคหบดีถานนั่งร่ำไห้ด้วยความโศกเศร้าที่บุตรชายเสียชีวิตแต่ยังมิอาจเคลื่อนย้ายศพได้
โหลวซีห่าวเริ่มทำการสอบสวนคนในเรือนทั้งหมดเพื่อสืบหาว่าคุณชายใหญ่ถานติดต่อกับผู้ใดบ้าง?
“เขาถูกฆ่าปิดปากคงเป็ฝีมือพวกที่มารับจ้างปล้นบ้านของท่าน”
*******************************
