เมอบิอุสพบว่าทุ่งหญ้าบริเวณที่เขาช่วยน้องสาวของกูมิโฮอยู่ห่างจากเมืองเกตเวย์แค่ 1กิโลเมตรเท่านั้น ก็อดไม่ได้ที่จะเสียดายม้วนคาถากลับเมืองใหม่ที่ใช้ไปเพราะเขาได้ยินมาว่าม้วนคาถากลับเมืองเป็อีกอย่างที่หายากมากเขามองไปหน้าเมืองที่มีผู้เล่นใหม่ที่ใหม่กว่าเขา กำลังตีกระต่าย หนูลูกหมูป่าอยู่ทำให้อดคิดไม่ได้ว่าเพราะความยุติธรรมของระบบหรือเปล่าที่ทำให้เขาข้ามขั้นไปตีหมูป่าตัวใหญ่แทน
ระหว่างทางเดินไปถ้ำแห่งโชตชะตา เมอบิอุสได้ลองสู้กับกวางเขาแหลมระดับ9 ซึ่งมีระดับสูสีกับเขา ผลคือกวางตัวแรกเขาลองยิงจากระยะกลางประมาณ 5 เมตรเขาต้องสาดะุไปถึง 30นัดเพื่อล้มกวางระดับ 9 ตัวเดียวแถมที่ยิงโดนก็เป็เพราะกวางตัวนั้นมันวิ่งเข้ามาจะชนเขา เขาจึงสามารถยิงมันโดนได้แต่ถ้าเทียบค่าะุกับเศษเงินที่กวางตัวนั้นให้แล้ว เมอบิอุสคิดว่ามันไม่คุ้มเอาซะเลยเขาจึงมองหาเป้าหมายที่ใหญ่กว่านี้เพื่อให้สามารถยิงปืนใส่ได้ง่ายมากขึ้น
ไม่นานเขาก็เจอ หมีสีน้ำกลางขนาดกลางระดับ 11คราวนี้เมอบิอุสใช้วิธีเอาปืนพกค่อยๆเล็งยิงหมีตัวนั้นจากระยะไกลก่อนพอมันวิ่งมาใกล้ๆถึงจะเอาทอมสันออกมาสาดะุวิธีนี้เปลืองะุน้อยกว่าวิธีแรกมาก แต่เปลืองน้ำยาฟื้นพลังของเขาแบบสุดๆ
เพราะว่าถึงปืนทอมสันจะเป็ปืนกลเบาก็จริงแต่มันก็หนักมากพอที่จะทำให้เขาไม่สามารถหลบการโจมตีของหมีสีน้ำตาลได้หมด ทำให้เขากลุ้มใจมากว่าแค่เลื่อนระดับยังทำไม่ได้จะไปชนะาได้ยังไงแต่ผู้ที่ชี้แสงสว่างที่ปลายทาง ให้เมอบิอุสผู้สิ้นหวังก็คือจิ้งจอกสาวนั่นเอง
“นี่มัน...กลิ่นนี้มัน...”
กูมิโฮที่อยู่ๆก็หยุดเดินทำจมูกฟุดฟิดในอากาศก่อนจะเดินวนไปรอบๆตัวเมอบิอุส ที่ทำให้ชายหนุ่มเหงื่อตกไม่น้อยเนี่ยจากเกรงว่าสาวสวยจะหิวอีกรอบ แล้วจะเป็เขาที่กำลังจะถูกกิน แต่เขาก็คิดผิดเมื่อเธอแปลงร่างเป็หมาจิ้งจอกแล้วก็วิ่งหายเข้าไปในป่าอย่างรวดเร็ว
ไม่นานหลังจากที่กูมิโฮในร่างหมาจิ้งจอกวิ่งเข้าไปในป่าสนก็มีเสียงดังโครมครามออกมาจากป่าตามด้วยเสียงอะไรบางอย่างที่ดังกว่าเสียงการวิ่งของหมาจิ้งจอกแน่นอน มันเป็เสียงของกองทัพอะไรสักอย่างที่เคลื่อนที่มาด้วยความรวดเร็ว
“โฮก...!!!”
ภาพที่เมอบิอุสเห็นคือ กูมิโฮคาบลูกหมีสีน้ำตาลมา 1 ตัวแล้วก็มีครอบครัวหมีสีน้ำตาลวิ่งตามเธอมา 7-8ตัวเมอบิอุสหยิบทอมสันขึ้นมาประทับบ่าทันทีแล้วลังเลว่าควรที่จะยิงดีไหมเพราะโอกาสที่จะยิงโดนกูมิโฮก็มากเหมือนกัน
(เมอบิอุสสู้มันไปนะ เราขอตัวแป๊บนึง)
จิ้งจอกสาวส่งกระแสจิตบอกเมอบิอุสด้วยความร่าเริงก่อนจะวิ่งผ่านชายหนุ่มไปด้วยความรวดเร็ว ปล่อยให้ชายตัวเล็กๆเผชิญหน้าฝูงหมีตัวใหญ่เพียงลำพัง
“ง่า...แล้วเร็วๆนะครับ”
เมอบิอุสตอบอย่างจนใจ ก่อนจะรัวปืนกลใส่ฝูงหมีตรงหน้าอย่างไม่ยั้งจากนั้นก็พบว่าเวลาที่หมีมาเยอะๆแบบนี้ โอกาสการยิงโดนของเขาก็เพิ่งขึ้นสูงมากทำให้มีตัวเลขความเสียหายพุ่งออกมาจากกลุ่มของหมีเหมือนกับน้ำพุ และเมื่อการเสียงปืนหยุดลงก็หมายถึงะุทั้ง151 นัดของทอมสันได้ถูกยิงจนหมด
เหลือหมีสีน้ำตาลอีกแค่ 2 ตัว เท่านั้นที่ตอนนี้พวกมันเข้าประชิดเมอบิอุสได้แล้ว ชายหนุ่มรีบแก้ไขเหตุการณ์เฉพาะหน้าด้วยการยื่นมือขวาไปด้านหน้า
‘หัตถ์แห่งเมอบิอุสหลุมขาว ดาบยาว’
800
“เสร็จไปหนึ่ง”
เมอบิอุสที่เรียกดาบยาวให้พุ่งออกมาแทงหมีตัวแรกในระยะประชิดได้ทันแต่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวหมีตัวอีกตัวที่รอดอยู่วิ่งเข้ามาถึงระยะโจมตีของมันแล้ว
“กรอด...”
เสียงเมอบิอุสกัดฟันหนักขณะที่หมีสีน้ำตาลนั้นโอบกอดเขาเหมือนญาติที่ไม่ได้เจอกันมานานแต่ต่างกันตรงที่ไอ้ตัวที่กอดเขาอยู่มันอ้าปากกว้างเพื่อที่จะกินหัวเขาเข้าไปในทีเดียวเสี้ยววินาทีก่อนที่คมเขี้ยวจะประทับลงบนหัวของเขานั่นเอง
จิ้งจอกสาวที่จัดการธุระของเธอเสร็จแล้วก็วิ่งกลับมาะโกัดหัวหมีตัวนั้นจากด้านหลังทำให้เมอบิอุสรอดจากการโดนกัดอย่างฉิวเฉียด พร้อมกับส่งกระแสจิตมาด้วยความร่าเริง
(ไม่เป็ไรนะ เมอบิอุส ลูกหมีนั้นอร่อยมากเลยล่ะ)
ชายหนุ่มที่รู้แล้วว่าธุระที่เธอว่าคืออะไรหันไปขอบคุณด้วยสีท่าจนใจก่อนจะคิดว่าต้องหาทางสู้ระยะประชิดบ้างแล้ว เพราะหวังให้คู่หูของเขาก็คงช่วยไปตลอดก็คงไม่ได้แถมไอ้วิธีปล่อยดาบยาวออกจากมือนั้น ถ้าศัตรูหลบได้เขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้อีก และใช้แต่ละทีเหนื่อยไม่ใช่เล่นนี่เป็ปัญหาเร่งด่วนที่เมอบิอุสตั้งใจหาวิธีแก้ต่อไป
ของที่ตกจากงานรวมญาติหมีสีน้ำตาลมีมากพอสมควร มีเงินเกือบๆ 1500เรียวผลึกธาตุไฟก้อนเล็ก 4ก้อน น้ำยาเพิ่มพลังสีฟ้าและเหลืองนิดหน่อยนับว่าได้กำไรพอสมควร และด้วยความที่ได้น้ำยาเพิ่มพลังด้วยนี่เอง ที่ทำให้กูมิโฮเอาลักพาตัวลูกหมีมาอีกและไปวิ่งลากหมีสีน้ำตาลมาอีก 7-8 กลุ่ม
ซึ่งตลอดเวลาที่กูมิโฮไปวิ่งรอบๆป่าเมอบิอุสก็ต้องใส่ะุลงในแมกกาซีนทรงกลมมือเป็ระวิงเพราะเขาต้องเตรียมปืนของให้พร้อมก่อนที่จิ้งจอกสาวจะวิ่งกลับมากว่าที่กูมิโฮจะพอใจก็ทำเอาคลังะุของเมบิอุสลดลงเหลือไม่ถึงครึ่งของตอนออกมาจากเมืองเกตเวย์
แต่สิ่งที่ได้มาคือเมอบิอุสได้เลื่อนระดับเป็ระดับ 13เงินอีกจำนวนมาก ผลึกธาตุไฟ 30 ก้อน และน้ำยาจำนวนหนึ่งที่เมอบิอุสเก็บเอาไว้ให้ครอบครัวของมิโฮที่กำลังจะไปหา
ส่วนเหตุผลที่หยุดนั้นนอกจากเพราะว่าจิ้งจอกสาวอิ่มแล้วเมอบิอุสยังกลัวที่หมีจะหมดป่าซะก่อนแล้วเขาก็เกรงใจผู้เล่นคนอื่นที่เก็บเลเวลอยู่ใกล้เคียงที่ต้องวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน จากการลากหมีของจิ้งจอกสาวและสุดท้ายกระเป๋าของเขาก็ได้เกือบเต็มไปแล้วเพราะน้ำยาหลากสีที่ได้จากกลุ่มหมีสีน้ำตาล
ไม่นานทั้งสองก็ถึงทางเข้าถ้ำแห่งโชคชะตาในยามที่แดดร้อนที่สุดของวันแต่ ทางเข้าของถ้ำนี้นั้นเรียกได้ว่าเหมือนตลาดที่ 2ของหุบเขามือใหม่ก็ได้ว่า เพราะว่ามีพ่อค้าแม่ค้ามากมายมาขายของั้แ่อาวุธจนไปถึงอาหารแห้ง มีแม้กระทั่งบริการนำทางไปยังเมืองที่้าพร้อมทีมคุ้มกันสำหรับคนที่ไม่ได้เล่นสายต่อสู้ด้วย
คราวนี้เมอบิอุสซื้อะุปืนไปอีกถึง 10000 นัดโดยคิดว่าอาจจะอีกนานเลยก็ได้กว่าเขาจะได้ซื้อะุอีก และที่ร้านขายะุปืนนี้เองที่เมอบิอุสได้ซื้อปืนลูกซองเพื่อใช้ในการต่อสู้ระยะประชิดอีกกระบอกด้วย
นอกจากนี้เมอบิอุสยังซื้ออาหารแห้งมากักตุนไว้จำนวนมากพอสมควรเพราะว่าจิ้งจอกสาวสีทองนี้กินเยอะมากๆและชุดเครื่องมือดำรงชีพพื้นฐานพวกมีด เชือก หม้อสนาม กระทะด้วยเผื่อจะได้เอามอนสเตอร์ที่ท่าทางอร่อยมาทำเป็อาหารเพื่อลดค่าอาหารที่ต้องจ่ายนั่นเองเมื่อซื้อของครบเขาก็หันมาถามกูมิโฮที่ยังอยู่ในร่างจิ้งจอกสีทองตัวใหญ่
“ไกลไหม มิโฮกว่าจะถึงป่ามายาน่ะ”
เมอบิอุสถามเพื่อที่จะได้สามารถคำนวณเวลาได้อย่างคร่าวๆถ้าใช้เวลานานพวกเขาอาจจะต้องค้างกันที่ปากถ้ำก่อนแล้วตอนรุ่งเช้าถึงจะเข้าไป
(อือ ไกลมากเหมือนกันนะเพราะว่าตอนเรามาเราวิ่งอยู่เกือบวันนึงเต็มๆเลยถ้าพวกเราออกเดินทางกันตอนนี้น่าจะถึงตอนเย็นของพรุ่งนี้นะ)
กูมิโฮอยากกลับบ้านให้เร็วที่สุดเพราะเธอคิดถึงแม่จะแย่แล้วแต่ก็ไม่อยากแบกเมอบิอุสวิ่งไปเนื่องจากเธออยากให้เมอบิอุสได้ฝึกฝนให้เก่งกว่านี้ก่อนเผื่อจะตัวโตกว่านี้ แล้วทั้งสองก็เดินเข้าถ้ำแห่งโชคชะตา
ภายในถ้ำแห่งโชคชะตานี้เป็ถ้ำที่มีหินงอกหินย้อยมากมายโดยตรงกลางมีทางเดินกว้างประมาณ 4เมตรที่ทอดยาวอยู่บริเวณกลางถ้ำ้าเพดานมีผลึกสีขาวเม็ดเล็กที่ส่องแสงออกมาถูกฝังลงเป็กลุ่มเพื่อให้แสงสว่างใน่ต้นของถ้ำนี้นั้นมีผู้เล่นมือใหม่จำนวนมากคนแออัดราวกับรถไฟฟ้าในเวลาเร่งด่วน
ทำให้่แรกของทางเดินนั้นค่อนข้างอบอุ่นทุกคนช่วยกันฆ่ามอนสเตอร์พวกค้างคาวเห็ดสีแดงดอกใหญ่ที่สามารถเดินได้ หรือโครงกระดูกที่หยิบกระดูกแขนของตัวเองออกมาเป็อาวุธส่วนเมอบิอุสตอนแรกก็ตั้งใจที่จะร่วมมือกับผู้เล่นคนอื่นแต่ไม่นานเขาก็ต้องตัดใจเพราะว่าตัวเขาเองนั้นไม่ทันยิงมอนสเตอร์ก็โดนคนอื่นฆ่าไปก่อนแล้วเมอบิอุสจึงเดินเข้าข้างในถ้ำอย่างรวดเร็ว
(นั่นๆตรงนั้นมีที่พักด้วยเมอบิอุส)
เมื่อทั้งคู่เดินเข้ามาจากปากถ้ำประมาณ 3ชั่วโมงก็พบห้องโถงของถ้ำที่มีขนาดใหญ่ประมาณ 20*30เมตรเหมือนว่าในห้องนี่จะทำถูกกำหนดให้เป็เขตพักผ่อนเพราะว่าไม่มีมอนสเตอร์เกิดเลยแม้แต่ตัวเดียวทำให้ห้องนี้มีผู้เล่นคนอื่นค่อนข้างหนาตาส่วนมากนั่งพักผ่อนรอให้พลังฟื้น
“เรามากินข้าวเย็นกันเถอะมิโฮ ไม่รู้ว่ากลางคืนจะทำให้มอนสเตอร์ดุขึ้นไหม”
ใช่แล้วสิ่งที่เมอบิอุสพูดมานั้นพูดต้อง ในเกมนี้ก็เหมือนเกมอื่นๆที่กำหนดให้มอนสเตอร์ในตอนกลางคืนมีความเก่งกว่ามอนสเตอร์ตอนกลางวันประมาณ2 เท่า อย่างหมูป่าเขี้ยวตันสีนิลที่ทั้งสองเคยพบนั้น เป็บอสที่ออกมาแต่ตอนกลางคืนนี่เป็เหมือนความฉลาดของระบบที่ไม่อยากให้ผู้เล่นออกมาเขตอันตรายตอนกลางคืนเพราะว่าโลกแห่งนี้บางคืนจะมืดมากแม้กระทั่งมือของตัวเองตรงหน้าก็มองไม่เห็นอาจจะหลงทางได้ง่ายๆ
(เสร็จแล้วเมอบิอุส)
ไม่นานจิ้งจอกสาวก็อุ่นเนื้อหมูป่าย่างด้วยไฟสีทองของเธอเสร็จกลิ่นหอมของมันทำให้ผู้เล่นคนอื่นที่กำลังกินอาหารแห้งสนใจทั้งสองคนทันทีเมอบิอุสจึงคิดว่าน่าจะแจกเนื้อหมูป่าย่างให้ผู้เล่นคนอื่นก็น่าจะดีกว่าทิ้งเพราะว่ามื้อนี้คงเป็มื้อสุดท้ายแล้วที่เนื้อหมูป่าจะยังกินได้
แล้วยังเป็การสร้างที่ว่างในกระเป๋าของเขาด้วยเนื่องจากตอนนี้มันเต็มไปด้วยยาขวดสีฟ้าและเหลืองอย่างละเกือบ 80 ขวดโชคดีที่ระบบที่ได้ให้หัตถ์แห่งเมอบิอุสกับเขามา มันช่วยให้เขาเก็บะุปืนหมื่นกว่านัดได้อย่างง่ายดายทำให้เขานึกออกว่าทำไมมือปืนคนอื่นถึงหิ้วกระเป๋ากันหลายใบนักคงเพราะเอาไว้ใส่ะุปืนนี่เอง
“เชิญเลยครับผมมีค่อนข้างเยอะเลย”
เมอบิอุสหยิบเนื้อที่ถูกย่างไว้นานแล้วออกจากกระเป๋าของเขามันต่างจากเนื้อย่างที่จิ้งจอกสาวใช้ไฟสีทองอุ่นแล้วอย่างสิ้นเชิงทำให้ผู้เล่นคนอื่นที่มารอรับเนื้อจากเมอบิอุส มองเนื้อที่อุ่นแล้วกับยังไม่อุ่นสลับกันไปมากูมิโฮที่มองอยู่ก็นึกวิธีอะไรดีๆได้
(บอกพวกเขาว่าถ้าจะให้อุ่นให้เอาน้ำยาขวดแดงมา อุ่น 1 ชิ้น ใช้ 1 ขวด)
จิ้งจอกเ้าเล่ห์บอกเมอบิอุสก่อนจะทำท่าเหมือนคอแห้ง หน้ามืดตาลาย คล้ายจะพ่นไฟไม่ออกเพื่อเรียกคะแนนสงสารเมอบิอุสได้แต่ทำตา ปริบ ปริบ กับความเ้าเล่ห์ของจิ้งจอกสาว
ซึ่งทำให้เขาต้องบอกผู้เล่นคนอื่นตามนั้นเพราะว่าคนที่เหนื่อยพ่นไฟคือมิโฮจริงๆนอกจากนี้ผู้เล่นมือใหม่จะได้น้ำยาหลากสีมาจากบริษัทฟรีๆทำให้ผู้เล่นเ่าั้แห่กันมาแลกน้ำยาเพิ่มพลังสีแดงกับเนื้อหมูป่าย่างของเมอบิอุสอย่างไม่เสียดายทำให้ตอนนี้มีน้ำยาสีแดงมากพอๆกับน้ำยาสีอื่นแล้วหลังจากนั้นเมอบิอุสกับกูมิโฮก็นั่งกินเนื้อย่างกันอย่างเอร็ดอร่อย
(นี่ๆ เมอบิอุสไปกันต่อเถอะนะ)
จิ้งจอกสาวเร่งให้เมอบิอุสออกเดินได้ทันทีเมื่อเธอกินเนื้อย่างเสร็จ
“อือ ออกเดินทางกันต่อเลย”
เมอบิอุสที่กินเสร็จก่อนหน้านี้ได้นั่งพักหลังทานอาหารเสร็จได้ไม่นานก็ลุกขึ้นเดินไปอีกด้านของถ้ำตามการเร่งของคู่หูของเขา แม้จะมีทางแยกมากมาย จิ้งจอกสาวนำทางอย่างเชี่ยวชาญเพราะมันยังมีกลิ่นที่เป็เอกลักษณ์ของเธอที่ทิ้งไว้ตอนขามาเป็สัญญาณนั่นเอง
เมื่อเมอบิอุสเดินทางมาเรื่อยๆ ผู้เล่นในบริเวณทางเดินก็บางตาลงมากเพราะว่าต่างคนต่างแยกย้ายไปทางที่ตนเลือกบางคนสุ่มไปตามโชคชะตา บางคนก็ถือแผนที่เพื่อไปเมืองที่ตัวเองอยากไปในตอนนี้เมอบิอุสได้แสดงฝีมือบ้างแล้ว เขารู้สึกว่าปืนลูกซองของเขามีประโยชน์มากๆโดยเฉพาะในถ้ำนี่ที่มอนสเตอร์เป็แบบโจมตีระยะประชิดแต่เดินช้าๆโจมตีช้าๆ แถมอยู่ในถ้ำแคบๆ
เขาจึงเอาทอมสันยิงพวกมันไปเรื่อยๆ พอตัวไหนที่เข้ามาใกล้ๆเขาเมอบิอุสจะเอาปืนลูกซองมายิงกรอกปากพวกมันทันที ส่วนกูมิโฮที่ตอนนี้ใช้ร่างมนุษย์ก็ช่วยเก็บของที่ได้เอาไปเทใส่กระเป๋าของเมอบิอุสอย่างรวดเร็วแต่อีกสิ่งที่กวนใจเมอบิอุสคือเขาใส่ะุได้ช้ามากแม้ทอมสันและปืนลูกซองจะออกแบบมาให้ใส่ะุได้อย่างรวดเร็วแล้วแต่มันก็ช้ากว่าที่มอนสเตอร์จะเข้าหาเขาอยู่ดี
หลายครั้งที่ใส่ะุไม่ทันเสร็จเขาก็ต้องเหวี่ยงปืนต่างกระบองเข้าใส่มอนสเตอร์เ่าั้ด้วยและนั้นทำให้เขาปวดใจมากเพราะมันทำให้ความคงทนของอาวุธลดลงเร็วพอสมควรการที่ระบบส่งมอนสเตอร์มามากขนาดนี้ทั้งๆที่ทางเดินตรงนี้มีแค่เขาและจิ้งจอกสาวเท่านั้นมันก็คงเป็เพราะความยุติธรรมของระบบอีกแล้วสินะ