“ขอโทษ คุณไม่ต้องห่วง ผมจะรีบผิดชอบเื่ที่เกิดขึ้นเอง”
คำปลอบจากชายร่างสูงทำให้ฝ่ายหญิงรู้สึกสบายใจ เธอหยุดร้องไห้หันไปมองหลินตงด้วยสายตาจริงจัง
“คุณจะรับผิดชอบจริงๆใช่ไหม”
“ครับ”
“ฉันชื่อฟางหลินอายุ20 คุณล่ะชื่ออะไร”
“ผมหลินตง อายุ ห๊ะ คุณสกุลฟาง เดี๋ยวนะ อ๊ะ”
ชายหนุ่มมาดขึมถึงกับเสียอาการพูดผิดพูดถูกไม่เป็คำ ใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะตั้งสติได้ สรุปแล้วไม่ผิดไปจากที่หลินตงคาดการ ฟางหลินก็คือน้องสาวแท้ๆของฟางหรง คุณหนูจากตระกูลฟางนั่นเอง พอรู้แบบนั้นชายหนุ่มก็ปวดหัวขึ้นมาทันที แค่คิดถึงอนาคตอันใกล้ที่จะถึงก็พอจะพบกับปัญหามากมายรอเขาอยู่ ตอนนี้เขายังไม่กล้าที่จะมีหน้าไปพบกับตระกูลฟาง ขับรถพาฟางหลินมาส่งที่บ้านใหญ่เสร็จเขาก็ตรงกลับไปยังบ้านสวน วันนั้นทั้งคืนเขานอนแทบไม่หลับ
ธุรกิจกับตระกูลฟางดำเนินไปด้วยดี ทางตระกูลฟางได้ประกาศออกไปว่าร้านอาหารใช้วัตถุดิบหลักจากเทียนหวง วันต่อมาลูกค้าก็มากขึ้นเป็เท่าตัว กิจการจึงเติบโตอย่างก้าวะโ ผ่านไปราวหนึ่งเดือนความสัมพันธ์ระหว่างหลินตงกับฟางหลินนั้นยังไม่มีใครรู้ แต่ว่าหลินตงก็ได้บอกกล่าวเกี่ยวกับเื่ของซูลี่ ฟางหลินได้ฟังก็ไม่ได้ว่าอะไร เธอบอกกับหลินตงแค่มีเวลาให้เธอบ้างก็พอ
“พี่เข้ามาในมหาลัยเลย หนูอยู่ตรงร้านกาแฟ”
“โอเค พี่กำลังเข้าไป”
หลินตงขับรถมารับหลินซูเหมือนเช่นเคยตามปกติ วันนี้พี่ระหัสของน้องสาวจะเลี้ยงต้อนรับหลินซูที่สามารถหาพี่ระหัสเจอ พวกเขาจึงจะไปฉลองกันที่ร้านอาหารในเมือง ขึ้นรถมาแล้วหลินซูก็ทักทายพี่ชาย รุ่นพี่ก็กล่าวทักทายเช่นกัน จังหวะที่หลินตงหันกลับไปทักทายก็ต้องใออกมา
“คุณชายหลิน”
“เอ้า คุณเซิน”
“ทั้งสองคนรู้จักกันเหรอคะ”
หลินซูหันไปถามด้วยสีหน้าแปลกใจ เซินซูก็รีบเล่าเื่ที่เกิดขึ้นให้ฟังด้วยความตื่นเต้น เธอกำลังคิดถึงหลินตงอยู่พอดี เป็เพราะ่หลังหลินตงไม่ค่อยได้ไปเข้าร่วมงานประมูลแล้ว ทำให้ทั้งสองไม่ได้เจอกัน
“โลกช่างกลมจริงๆ ยังไงขอฝากน้องสาวผมด้วยนะครับ”
“เซินซูจะดูแลหลินซูให้เอง ไว้วันหลังไปทานข้าวกันอีกนะคะ วันนี้ขอบคุณมาก เซินซูขอตัวก่อน พี่ไปนะหลินซู บายๆ” หลังแวะส่งเซินซูแล้วสองพี่น้องก็กลับบ้านกัน ตลอดทางหลินซูกล่าวแซวพี่ชายไม่หยุด
อีกหนึ่งอาทิตย์จะมีงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของฟางซีฮัน ฟางหรงกับฟางซิงอีมาเชิญหลินตงด้วยตัวเองก่อนแล้ว หลังจากนั้นไม่นานฟางหลินก็มาชวนเขาอีกครั้ง ถือเป็โอกาสดีที่จะบอกเื่ของความสัมพันธ์ของเขากับฟางหลินพอดี ก่อนจะถึงวันงานเขาก็ทำการปรุงยาอายุวัฒนะเพื่อไว้เป็ของขวัญให้กับฟางซีฮัน
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ววันงานก็มาถึง มีแขกมากมายมาร่วมแสดงความยินดีกับตระกูลฟาง หลินตงมาถึงก็เดินเข้าไปพร้อมกับฟางหลิน ฟางซิงอีพร้อมกับภรรยาที่กำลังทำการต้อนรับแขกอยู่หันมาเห็นฟางหลินเกาะแขนหลินตงอยู่ก็ใรีบเดินเข้าไปหาทันที
“สวัสดีครับคุณชายหลิน”
“สวัสดีครับ”
“พ่อรู้จักกับหลินตงด้วยเหรอ”
“อะแฮ่ม ฟางหลินระวังคำพูดหน่อย เรียกคุณชายหลินห้วนๆแบบนั้นได้ยังไง”
“ทำไมจะเรียกไม่ได้ ก็เขาเป็แฟนของหนู”
“ห๊ะ”
ทั้งผัวทั้งเมียใออกมาพร้อมกันหลินตงก็รีบพูดอธิบาย แทนที่จะโดนติเตียนกลับกลายเป็ว่าทั้งสองเหมือนจะยินดีซะมากกว่า ฟางหรงที่อยู่ด้านในก็เดินออกมาพอดี เหตุการณ์เดจาวูก็เกิดขึ้นอีกรอบ พอทุกคนเข้าใจแล้วก็พากันเข้าไปด้านในเพื่ออวยพรและมอบของขวัญให้กับฟางซีฮัน ของขวัญหลายชิ้นมากมูลค่าถูกตั้งเรียงไว้อย่างเป็ระเบียบ ในตอนที่มอบให้ก็จะมีพิธีกรกล่าวแนะนำชื่อให้คนอื่นฟังไปด้วย
“โอ้โห้ หยกเขียวจักรพรรดิจากตระกูลหม่าครับ ช่างสวยงามสมคำร่ำลือจริงๆครับ”
“ต่อไปเป็ภาพวาดัจากยุคโบราณ ของขวัญจากตระกูลเย่ครับ”
“ชิ้นต่อไปเป็ดาบสั้นจากตระกูลจินครับ ดาบเล่มนี้สร้างขึ้นจากแร่ที่สกัดจากหินอุกกาบาตรซึ่งเป็ของหายากมากๆครับ มีความคมมากสามารถผ่าหินได้อย่างง่ายดาย นับว่าเป็สมบัติโดยแท้”
หลังพวกตระกูลใหญ่มอบของขวัญเสร็จแล้ว ต่อไปก็จะเป็รอบของตระกูลเล็กๆและคนอื่นๆ ในตอนที่หลินตงกำลังจะเดินนำของขวัญไปให้นั้น เขาก็ได้ยินเสียงเรียกดังมาจากด้านหลังเสียก่อน หันกลับไปก็พบกับจ้าวฝูกำลังเดินมา ด้านข้างของชายแก่ยังมีเด็กสาวหน้าตาน่ารักเดินเคียงข้างมาด้วย
“เจอกันอีกแล้วนะเรา ตกลงเ้าจะแต่งงานกับหลานข้าหรือเปล่า”
“ห๊า”
ขณะที่ชายแก่ถามหญิงสาวตัวน้อยก็มีท่าทีเขินอายออกมา สันชาตญานของฟางหลินทำงานเธอกอดแขนของหลินตงเอาไว้แน่น หลินตงก็รีบกล่าวอธิบายบอกว่าตนนั้นมีแฟนแล้ว
“มีแล้วก็มีอีกได้ แค่อย่าลืมหลานข้าก็พอ”
“นี่คุณถามเ้าตัวหรือยังว่าอยากจะแต่งงานไหม”
เสียงดังของจ้าวฝูดึงความสนใจของคนอื่นๆ ไม่เพียงแต่ฟางซีฮันแต่คนจากตระกูลใหญ่ทั้งหลายรู้ว่าหลินตงมาก็รีบเข้ามาร่วมวงทันที
“เสียงดังอะไรกัน แก่แล้วหูตาไม่ค่อยดีหรือไง ตาแก่จ้าว”
“ฮ่าๆๆๆ เปล่าๆ”
บรรดาคนรู้จักเจอกันก็กล่าวทักทายกัน ในตอนที่ทุกคนกำลังสนธนากันอยู่นั้น ประตูใหญ่ก็ถูกพังลงเผยให้เห็นคนที่มาเยือน ชายแก่ที่ยืนอยู่ด้านหน้าคนนับสิบเดินออกมาสองสามก้าวก่อนที่จะะโเสียงดัง
“ฟางซีฮันอยู่ไหน ออกมาคุยกับข้าเดี๋ยวนี้”
“ตาแก่ตงฟาง!”
ฟางซีฮันรีบเคลื่อนตัวไปตามเสียงเรียกทันที สองผู้นำตระกูลยืนเผชิญหน้ากันสายตามองจ้องแทบไม่กระพริบ คนอื่นๆก็รีบมามุ่งคอยดูเื่ที่กำลังจะเกิดขึ้น
“ตาแก่ฟางอธิบายมาให้ดี เื่สัญญาการแต่งงาน”
“อะไร จะให้ข้าอธิบายอะไรอีก”
“นี่ไง”
ตงฟางตะคอกเสียงดังพร้อมกับชี้นิ้วไปยังร่างของตงหาน มันนอนอยู่บนเปลหาม มือและเท้าแหลกละเอียดไม่สามารถใช้งานได้ ต้องกลายเป็คนพิการไปตลอดชีวิต
“ไม่ใช่ว่าสัญญาของเราจะให้หลานแต่งงานกันหรอกรึฟางซีฮัน”
“ฟางหลินเกิดอะไรขึ้น รีบเล่าเื่ทั้งหมดให้ปู่ฟังเดี๋ยวนี้” หญิงสาวจึงรีบเล่าเื่ที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้ทุกคนฟัง
“ใช่ สัญญาเป็แบบนั้น แต่เ้าอย่าลืมสิ งานแต่งงานจะเกิดขึ้นแน่นอน หากคนทั้งสองยินดีที่จะแต่ง แต่ว่าหลานข้าไม่ได้ยินยอม แถมหลานของเ้ายังทำไม่ดีกับหลานข้าอีก”
“เื่สัญญาแต่งช่างมัน แต่ว่าเื่ที่หลานข้าต้องกลายเป็คนพิการต้องมีคนรับผิดชอบ ส่งตัวคนที่ทำร้ายหลานข้ามา แล้วข้าจะปล่อยตระกูลเ้าไป”
“ผมเป็คนที่ทำร้ายเขาเอง” หลินตงเดินออกมาจากฝูงชนเผชิญหน้ากับผู้นำตระกูลตง
“ถือว่าเ้ายังมีความกล้า ตัดแขนและขาของตัวเอง แล้วข้าจะไว้ชีวิต”
“ผมทำไม่ได้”
“ถ้างั้นข้าจะเป็คนตัดมันเอง”
“ฟึ่บ” ร่างของชายแก่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วพุ่งเข้าหาหลินตง หมัดเข้าปะทะหมัด เท้าปะทะเท้า ทันทีที่เริ่มการต่อสู้ทั้งสองก็เอาจริง การต่อดูเริ่มดุเดือดมากยิ่งขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป ไม่มีใครกล้าเข้าไปสอดมือยุ่งในการต่อสู้ครั้งนี้ ตระกูลตงเป็ตระกูลใหญ่ที่มีอำนาจมากทางตอนเหนือของหนานจิน ไม่แปลกที่ตงฟางจะกล้างัดกับฝั่งตระกูลฟาง นอกจากตัวตงฟางแล้วยังมีปรมาจารย์การต่อสู้อีกมากมายที่อยู่ในตระกูล
การต่อสู้ผ่านไปสักพักหลินตงก็เป็ฝ่ายพลาดท่า ร่างกายที่แข็งแกร่งของเขาโดนการโจมตีของตงฟาง ััถึงความเ็ปหลังจากที่ไม่ได้รับมานาน หลินตงกลับมาตั้งหลักใหม่อีกครั้ง คราวนี้เขาไม่เร่งรีบจังหวะการต่อสู้เหมือนตอนแรก ค่อยๆเคลื่อนไหวอย่างระวัง การปะทะกันรอบสองก็ได้เริ่มขึ้น
“ตุ้บ ผละ อึก”
ร่างของชายหนุ่มกระเด็นลอยไปชนกับกำแพงเข้าอย่างจัง ตงฟางก็รีบพุ่งเข้าไปหมายจะปิดบัญชี แต่อีกฝ่ายก็เอี่ยวตัวหลบได้ทัน “ปัง” กำแพงทะลุเป็รูเมื่อเท้าของตงฟางปะทะ “กรึ๊บ” “อ๊าก” ตงฟางจับหลินตงได้ก็หักแขนอีกฝ่ายอย่างไร้ความปราณี
“หยุด”
จ้าวฝูที่ยืนดูอยู่ด้านข้างพูดขึ้นห้าม แต่เหมือนว่าคำพูดของจ้าวฝูจะไร้ความหมาย ตงฟางที่เต็มไปด้วยความโกรธเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง
“ข้าบอกให้หยุดไง”
“ถอยออกไป ตอนนี้ข้ากำลังโกรธ”
ฟางซีฮัน หนิงฟาน จินเถาจินหู่ก็เข้ามาช่วยกันพูดห้าม แต่ดูเหมือนว่าความโกรธจะเข้าครอบงำตงฟางอย่างสมบูรณ์ เขาไม่ฟังใครแม้แต่น้อยหันกลับไปจับแขนของหลินตงอีกครั้ง จ้าวฝูพุ่งตัวเข้าไปขวางด้วยความเร็ว จับแขนของอีกฝ่ายไว้ได้ทัน “ฟึ่บ” ตงฟางสบัดแขนแรงหลุดจากการจับ ปล่อยหมัดไปยังร่างของจ้าวฝูหวังจะทำร้าย แต่ชายแก่ก็ไหวตัวทันถอยหลบออกมาได้อย่างหวุดหวิด
“แกร็ก”
แขนของหลินตงถูกหักไปอีกข้าง เขาส่งเสียงร้องออกมาด้วยความเ็ป แต่ดูเหมือนว่าตงฟางยังไม่พอใจ เขาปล่อยแขนเดินไปจับที่ขาของหลินตงวเอาไว้แน่น นอกจากจ้าวฝูแล้วไม่มีใครที่จะเข้าไปช่วยหลินตงเลย จ้าวฝูพุ่งตัวเข้าไปอีกรอบหวังจะนำร่างของชายหนุ่มหนีออกมา แต่ก็ไปไม่ถึงถูกหยุดโดยเหล่าปรมาจารย์จากตระกูลตงเอาไว้ก่อน
“แกร็ก”
“อ๊าก”
“หลินตง ฮือ ฮือ หยุดทำร้ายเขาเสียที” ฟางหลินร้องไห้โฮ่ออกมาเสียงดัง
“เหลืออีกข้าง”
วินาทีของชีวิตจ้าวฝูไม่ได้สนใจอันตรายที่เกิดกับตัวเอง เขาบุกฝ่าเหล่าปรมาจารย์ไปได้สำเร็จ แต่ก็แลกด้วยแขนฝั่งซ้ายถูกหักลง ตามลำตัวเต็มไปด้วยาแนับไม่ถ้วน หลุดจากการสกัดกั้นได้เขาก็รีบพุ่งตัวไปขวางการโจมตี
“อั๊ค”
เท้าหนักเข้าปะทะบริเวณลำตัวอย่างรุนแรง จ้าวฝูนอนง้อตัวเนื่องจากเจ็บจากการโจมตี ตงฟางทิ้งความสนใจจากคนแก่ตระกูลจ้าว หันกลับหวังจะปิดบัญชีแค้นให้จงได้ วินาทีที่เขาหันหลังกลับก็ต้องแปลกใจ ร่างของชายหนุ่มกำลังยืนจ้องมองมาที่เขาด้วยสายตาอาฆาต
“เป็ไปได้ยังไง”
2K
