ตำนานยอดหญิงซูเจิน

“ถึงแล้ว นี่บ้านข้าเอง” ไห่จินจูพาสหายมาถึงประตูจวนที่สลักเอาไว้ว่า‘สกุลไห่’ จวนของนางอยู่ในถิ่นที่พวกเศรษฐีใหญ่ๆชอบมาปลูกจวนอยู่กันมันเป็นทำเลทองที่อยู่ถัดจากจวนของขุนนางออกไปไม่ไกล

        “เข้าไปกันเถอะ” ไห่จินจูชวนพวกซูเจินเข้าไปในจวนแต่พวกยามที่ยืนเฝ้าอยู่ด้านหน้ากันพวกนางไว้ไม่ยอมให้เข้าไป

        “พวกเจ้าทำอะไร?” จินจูถามพวกยามอย่างไม่พอใจ

        “คุณหนูรอง พวกเขาคือ?...”

        “พวกเขาเป็นสหายของข้า อย่าเสียมารยาทรีบเอาอาวุธลง!”จินจูเอามือกดอาวุธที่พวกเขากั้นพวกซูเจินออก

        “สหาย?ถึงจะเป็นเช่นนั้นก็ยังต้องได้รับอนุญาตจากนายท่านก่อนขอรับ”

        “อะไรกัน! ข้าแค่พาสหายมาบ้านก็ยังต้องขออนุญาตอีกหรือ?บ้านก็บ้านข้าแท้ๆ ถึงท่านพ่อจะยังโกรธข้าอยู่แต่ข้าก็ยังเป็นคุณหนูรองของพวกเจ้านะ” จินจูโวยวาย นี่มันจะเกินไปหน่อยแล้วนะแค่นางไม่ยอมแต่งงานต้องจำกัดสิทธิ์นางขนาดนี้เลยหรือ?

        ยามสองคนเองก็ลำบากใจแน่นอนว่านายท่านโกรธมากจึงมีคำสั่งลงมาแต่คุณหนูรองก็ยังเป็นบุตรสาวคนหนึ่งของนายท่านอยู่ดีไม่รู้ว่าหากพวกเจ้านายดีกันแล้วพวกเขาจะซวยอีกหรือไม่?

        ไห่จินจูเห็นท่าทางพวกเขายังลังเลก็เริ่มไม่พอใจมากขึ้น ซูเจินเห็นท่าไม่ดีก็คิดจะบอกจินจูว่าพวกนางไปหาโรงเตี้ยมพักเอาก็ได้แต่จินจูก็จับมือนางไว้แน่น

        “รีบเปิดทางสิ ท่านแม่กลับมาแล้วใช่หรือไม่?เดี๋ยวข้าจะพาสหายข้าเข้าไปพบท่านแม่ ขออนุญาตท่านแม่เองพวกเจ้าไม่เดือดร้อนหรอก”

        ยามสองคนได้ยินคุณหนูรองพูดถึงฮูหยินใหญ่ก็ตัดสินใจง่ายขึ้นหากฮูหยินใหญ่รับหน้าให้ก็คงไม่เป็นปัญหา พวกเขาสองคนพยักหน้าให้กันแล้วลดอาวุธลง“เชิญขอรับคุณหนูรอง”

        จินจูพยักหน้าพอใจ “ไปกันเถอะไปพบท่านแม่กันก่อนนะ”

        “ได้”

        ไห่จินจูพาพวกนางเดินตรงเข้าไปยังเรือนที่มารดาอยู่ทันทีซูเจินลอบสังเกตภายในจวนเงียบๆ กว้างใหญ่ดีสมเป็นจวนของสกุลที่ถือครองตลาดสิ่งทอ

        “พวกเจ้ารอข้าอยู่นี่สักเดี๋ยวนะ”ไห่จินจูบอกกับซูเจินเมื่อมาถึงประตูเรือนที่คาดว่าจะเป็นเรือนของมารดาไห่จินจูดูได้จากการตกแต่งจวนที่ดูหรูหรากว่าจวนหลังอื่นๆที่เดินผ่านมา

        จินจูเข้าไปในเรือนอยู่พักหนึ่งก็เดินออกมาหาพวกนางด้านนอกพร้อมสาวใช้สองคนที่มาเปิดประตูเชิญพวกนางเข้าไป

        “ท่านแม่นี่คือเฉินซูซูกับสหายคนอื่นๆที่ข้าบอกท่านเมื่อครู่นี้เอง”จินจูแนะนำพวกนางกับมารดาตนเอง “ทุกคนนี่คือท่านแม่ของข้าเอง”

        “ยินดีที่ได้พบเจ้าค่ะฮูหยินไห่”ซูเจินคำนับสตรีวัยกลางคนตรงหน้า พร้อมๆกับคนอื่นๆที่เหลือ

        “เรียกข้าว่าท่านน้าเถอะอย่างไรพวกเจ้าก็เป็นสหายกับเสี่ยวจูของข้า” ฮูหยินไห่พูดด้วยเสียงนุ่มนวลใบหน้าก็มีรอยยิ้มประดับอยู่ตลอด แต่กลับลอบมองซูเจินแวบหนึ่งตอนจินจูแนะนำนาง

        “เจ้าค่ะ” ซูเจินรับคำอย่างง่ายดาย

        “เสี่ยวจูอย่าปล่อยให้เพื่อนๆยืนเช่นนั้นสิรีบพาพวกเขามานั่งเร็วเข้า” ไห่ฮูหยินดุลูกสาวเบาๆจินจูยินดีที่มารดาดีกับสหายตนจึงไม่ทันได้เฉลียวใจอันใด

        “พวกเจ้าก็ไปเตรียมของว่างมาต้อนรับแขกด้วย”นางหันไปสั่งกับสาวใช้ข้างกาย

        “ข้าได้ยินเรื่องมาจากเสี่ยวจูแล้วป่านนี้โรงเตี้ยมก็คงเต็มหมดแล้วพวกเจ้าก็พักกันที่นี่เถอะเดี๋ยวน้าจะให้คนจัดเรือนรับรองไว้ให้”ไห่ฮูหยินพูดด้วยท่าทางอ่อนโยนเป็นที่สุด

        “ขอบคุณที่เมตตาเจ้าค่ะท่านน้าไม่ทราบว่าจะเป็นการรบกวนมากไปหรือไม่? ข้าเกรงว่าจะก่อปัญหาให้พวกท่านได้”

        “หากหมายถึงนายท่านพวกเจ้าไม่ต้องห่วงหรอกหากข้าอนุญาตเขาก็คงไม่กล้าหักหน้าข้า” ไห่ฮูหยินตอบในขณะเดียวกันสาวใช้ก็ยกน้ำชากับของว่างมาวางที่โต๊ะพอดี “มา ทานของว่างกันก่อนรออีกสักเดี๋ยวน้ากำลังให้พวกสาวใช้ไปทำความสะอาดเรือนรับรองให้อยู่”

        “เจ้าค่ะ” ซูเจินหยิบขนมขึ้นมากัดคำหนึ่ง“นุ่มลิ้นนัก ขนมเมืองหลวงของหนานเจียงรสดีจริงๆ”

        “เป็นคนที่อื่นหรือ? ขนมนั่นเรียกว่า ลอยจันทร์เป็นขนมที่มีเฉพาะที่นี่เท่านั้น เป็นของขึ้นชื่อมากเลยด้วยนะ”ไห่ฮูหยินยังคงยิ้มถามอย่างใจดี

        ซูเจินได้ยินก็วางขนมชิ้นนั้นลงยกชาขึ้นมาจิบหนึ่งคำ “เป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะบ้านของพวกข้าไม่ได้อยู่ในแคว้นหนานเจียง ขนมเช่นนี้ก็เพิ่งจะเคยกินเป็นครั้งแรกเคยได้ยินมาว่าขนมของหนานเจียงนุ่มลิ้นละลายในปากวันนี้ได้ลิ้มลองแล้วก็เห็นว่าเป็นเช่นนั้นจริงๆ”

        ไห่ฮูหยินหัวเราะน้อยๆ “ช่างเจรจานัก เสี่ยวจูเจ้าต้องดูสหายของเจ้าไว้นะเจ้าเอาแต่แก่นเซี้ยวท่านพ่อจึงโกรธเจ้านัก”

        “ท่านแม่ล่ะก็”คราวนี้ซูเจินร่วมหัวเราะไปกับไห่ฮูหยินด้วย

        “...จือเหลียง”ซูเจินหันไปเรียกจือเหลียงที่อยู่อีกด้านถึงไห่ฮูหยินจะบอกให้นั่งแต่ภายในมีเพียงโต๊ะขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ ไม่มีทางที่พวกนางทุกคนจะนั่งร่วมโต๊ะด้วยได้

        ซูเจินจึงเป็นเพียงคนเดียวที่นั่งร่วมโต๊ะกับไห่ฮูหยินและไห่จินจูพวกเขาที่เหลือนั่งเก้าอี้ที่สาวใช้ยกมาให้อีกด้าน มีเพียงสองสาวใช้หนิงจูกับเสวี่ยซูที่ยืนคอยรับใช้นายหญิงจือเหลียงเองก็นั่งรวมกับผู้อื่นอีกด้านเช่นกัน

        ไห่ฮูหยินผู้นี้ฉลาดนักเพียงตำแหน่งการนั่งก็บีบให้พวกนางแสดงลำดับฐานะได้ชัดเจนไม่รู้ว่าก่อนนี้จินจูบอกกับมารดาว่าอย่างไรแต่หากนางเปิดเผยเรื่องที่นางขอให้เก็บเป็นความลับสหายผู้นี้ก็ไว้ใจไม่ได้เสียแล้ว

        ซูเจินรับเอากล่องหยกใบสวยมาจากจือเหลียงแล้ววางให้ตรงหน้าไห่ฮูหยิน“เป็นของเล็กๆน้อยๆ ขอท่านน้ารับไว้ด้วยเจ้าค่ะ”

        สาวใช้ข้างกายของไห่ฮูหยินรู้หน้าที่เดินไปหยิบกล่องหยกแล้วเปิดให้ไห่ฮูหยินดูไห่ฮูหยินมองกำไลหยกแดงเกลี้ยงเกลาที่อยู่ภายในกล่องประกายความพึงพอใจพาดผ่านแวบหนึ่งก่อนจะจางหายไป นางพยักหน้าให้สาวใช้นำของไปเก็บแล้วนำผ้าเช็ดหน้าผืนงามออกมาหลายผืน

        “ผ้าเช็ดหน้าพวกนี้กำลังเป็นที่นิยมในเมืองหลวงถือว่าน้าให้เป็นของรับขวัญก็แล้วกันนะ”

        “ขอบคุณเจ้าค่ะ”ซูเจินมองผ้าเช็ดหน้าในมือทำทีชื่นชมพวกมันอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะส่งให้เสวี่ยซูที่อยู่ด้านหลัง

        ของรับขวัญ? ช่างเข้าใจพูด 

        พอให้ของขวัญกันและกันแล้วก็ดูเหมือนจะพูดคุยกันได้ไหลลื่นมากขึ้นไห่ฮูหยินเป็นผู้หญิงท่าทางนุ่มนวลแต่กลับพูดจาอย่างคนฉลาดไม่รู้ว่านางจงให้ซูเจินรู้หรืออย่างไรจึงได้แสดงออกโจ่งแจ้งนัก

        จินจูมองมารดาสลับกับซูซูไปมาไม่มีโอกาสแทรกบทสนทนาได้เลย พวกนางพูดคุยราวกับเป็นคนวัยเดียวกันจินจูเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง

        “ฮูหยินเจ้าคะ นายท่านกลับมาแล้วเจ้าค่ะ”สาวใช้นางหนึ่งเข้ามาบอกด้านข้างไห่ฮูหยินนางมองไปยังประตูเห็นข้างนอกเริ่มจะค่ำแล้ว

        “ดูสิ น้าชวนคุยเสียเพลินใกล้ได้เวลาอาหารค่ำแล้วด้วย น้าเชิญพวกเจ้าไปร่วมรับประทานอาหารที่เรือนหลักด้วยกันก่อนนะ”ไห่ฮูหยินเอ่ยชวน เมื่อเจ้าบ้านชวนนางก็ไม่มีอาจปฏิเสธ

        “เช่นนั้นคงต้องขอรบกวนแล้วเจ้าค่ะ”

        “เสี่ยวจูลูกไปทำความเคารพท่านพ่อและแจ้งเรื่องของสหายลูกก่อนเถอะเดี๋ยวแม่จะพาพวกเขาตามเจ้าไปทีหลัง”

        จินจูเห็นด้วยที่ควรจะไปเกริ่นเรื่องสหายกับท่านพ่อก่อนจึงพยักหน้าแล้วลุกขึ้น “เช่นนั้นลูกไปหาท่านพ่อก่อนนะเจ้าคะ”

        พูดแล้วก็ก้าวฉับๆออกไปอย่างรวดเร็วไห่ฮูหยินเห็นก็ได้แต่ส่ายหน้าไล่หลัง

        “ดูนางเถิดกระโดกกระเดกเช่นนั้นบิดานางจึงไม่ค่อยชอบ”

        “นางก็ดูร่าเริงดีนะเจ้าคะ”

        “จินจูบุตรสาวข้าคนนี้ไม่เหมือนพี่สาวนางรักอิสระและไม่ทะเยอทะยานข้าจึงเห็นด้วยที่นางจะไปเข้าสำนักศึกษาแต่ก็อ่อนใจที่นางไม่รู้จักอดทนอดกลั้นไม่พอใจสิ่งใดก็โผงผางออกไปเลย ไม่รอจังหวะเหมาะสมจนทำบิดาขายหน้าบิดานางจึงโกรธนัก”