จงเรียกข้าว่าจอมราชัน

                    เซย์รินเปิดประสาทสัมผัสขั้นสูงสุดของตนเองขึ้นมาพร้อมทั้งสังเกตุสิ่งมีชีวิตโดยรอบหืม…ที่นี่มันใช่โลกเสมือนจริงๆอย่างงั้นเหรอพร้อมทั้งจ้องมองสภาพป่าเขาโดยรอบและเหล่าสัตว์อสูรที่อยู่ไม่ไกล…

                 ประสาทสัมผัสของเด็กหนุ่มนั้นสูงส่งกว่าบุคคลทั่วไปหลายเท่าหลังจากทำการตรวจสอบอยู่หลายครั้งจึงได้ข้อสรุปที่น่าตกใจว่าโลกเสมือนแห่งนี้นั้นแท้จริงแล้วมันเป็นพื้นที่มิติที่ถูกสร้างขึ้นมาโดยนำภูเขาต้นไม้ลำธารเข้ามาอยู่ภายในพื้นที่ลับแห่งนี้รวมทั้งสิ่งมีชีวิตต่างๆมีทั้งสัตว์อสรูที่อ่อนแอไปจนถึงพวกที่อยู่ในระดับที่แข็งแกร่งแม้แต่ตัวของซันซัสเองก็ยังมีความสามารถที่จะไปได้ถึงเพียงแค่ชั้น15 เท่านั้น

และที่น่าแปลกอีกอย่างคือโลกจำลองที่ถูกสร้างขึ้นนี้มันกำหนดอายุผู้ที่สามารถจะเข้าไปยังพื้นที่พิเศษแห่งนี้จะต้องอายุไม่เกิน20 ปีเท่านั้นผู้ที่อายุมากกว่านั้นไม่สามารถเจ้าเข้ามายังพื้นที่แห่งนี้ได้เซย์รินลองทำการสำรวจที่ร่างกายของตนเองกับพบว่ามันมีสัญลักษณ์เวทอะไรสักอย่างที่มันจะสามารถช่วยให้ฟืนคืนชีพได้หรือไม่ก็จะช่วยให้กลับไปสู่โลกภายนอกได้ตัวเด็กหนุ่มเองก็ไม่มั่นใจนัก

การประลองของทั้ง 6 อาณาจักรอยู่ๆเจ้าแกรมเบียร์มันก็ขอสละสิทธิ์มันให้เหตุผลว่าตัวมันอยากจะเห็นด้วยตาของตัวเองว่าการแข่งในรอบต่างๆนั้นเซย์รินจะผ่านไปได้อย่างไรแล้วจัดการกับคู่ต่อสู้อย่างไรเพื่อที่ตัวมันจะจดจำแล้วเก็บไปพัฒนาตนเอง ทั้งที่ตอนแรกเขาคาดหวังกับการแข่งในครั้งนี้หากมันบังเอิญได้เจอกับคิงจะได้ถือเป็นการแก้ตัวที่เคยแพ้ไปด้วย

                หลังจากเหล่าตัวแทนทั้ง 60 คนถูกส่งมายังพื้นที่แห่งนี้ คนทุกคนล้วนถูกส่งที่พื้นที่แห่งเดียวกันและคิงก็ได้เดินเข้ามาหาเซย์รินในทันที

"พวกข้านั้นตั้งใจจะเกาะกลุ่มกันเพื่อที่จะผ่านประตูไปยังชั้นต่างๆท่านเซย์รินเองต้องการที่จะไปกับพวกเราหรือไม่การเดินทางคนเดียวค่อนข้างจะอันตรายพอสมควรและพวกเราจะต้องอาศัยอยู่ในโลกแห่งนี้นานถึง8 วันด้วยกันถึงคนภายนอกจะส่งพวกเรากลับ

"ข้าต้องขอบใจเจ้าที่มาชวนข้าเข้ากลุ่มด้วย แต่ข้าขอเดินทางไปเพียงลำพังดีกว่าคิงเจ้าแน่ใจอย่างงั้นหรือว่าการแข่งในรอบนี้พวกเจ้าจะเดินทางกันเป็นกลุ่มเพราะผู้ที่จะผ่านเข้ารอบเพียงแค่30 คนเท่านั้น

"แน่นอน เพราะข้าตั้งใจจะพาคนเหล่านี้ผ่านไปพร้อมด้วยกันกับข้าท่านเซย์รินโปรดรักษาตัวด้วย

"อืม เจ้าเองก็เช่นกัน

                  เมื่อแยกย้ายกันแล้วเซย์รินจึงเร่งออกเดินทางในทันที โดยพื้นที่โดยรอบจะถูกล้อมไปด้วยป่าดิบชื้นในระหว่างการเดินทางนั้นเด็กหนุ่มก็พบเจอกับพวกสัตว์อสูรอยู่หลายครั้งหากมันไม่เป็นฝ่ายบุกโจมตีก่อน เด็กหนุ่มก็จะไม่จัดการพวกมันโดยพื้นที่ชั้นที่ 1 สัตว์อสูรมีความแข็งแกร่งเพียงแค่ระดับดินขั้นที่ 1-3 เท่านั้น สัตว์อสูรชั้นนี้เป็นจำพวกกระต่ายขาวรูปร่างของมันมีขนาดเล็ก

                พวกมันนั้นมักจะอยู่อาศัยกันเป็นกลุ่มโดยพื้นฐานนั้นมันไม่ค่อยมีนิสัยที่ดุร้ายมากนักนอกเสียจากว่าจะมีคนไปก่อกวนมันเสียก่อนแต่ก็มีผู้เข้าแข็งขันบางคนเลือกที่จะจูโจมมันเสียก่อนสุดท้ายจึงโดนฝูงกระตายขาวรุมจู่โจมมากกว่า20 ตัว

ทางด้านเซย์รินเองก็ไม่อยากที่จะเสียเวลากับมันมากนักจึงเลือกวิธีการกดพลังของตนเองให้ต่ำถึงขีดสุดพร้อมทั้งใช้ทักษะอำพรางตนเองเดินผ่านสัตว์อสูรและผู้เข้าแข่งจากอาณาจักรอื่นไปเพื่อที่จะหาทางเข้าประตูสู่ชั้นถัดไปให้ไวที่สุดเมื่อเดินมาได้ถึงกลางป่าลึกเซย์รินเปิดประสาทสัมผัสเพื่อสำรวจอีกครั้ง ในที่สุดก็เจอประตูมิติเพื่อนำทางไปสู่ชั้นที่2

                 ในทันที่โดยระยะทางห่างจากเซย์รินเพียงแค่ 500 เมตรเท่านั้น เวลาผ่านไปเพียงชั่วอึดใจก็เดินทางมาถึงชั้นถัดไปเซย์รินจึงเดินเข้าประตูเพื่อไปสู่ชั้นที่สองในทันทีเซย์รินจึงเป็นคนแรกและเป็นคนที่ใช้ระยะเวลาน้อยที่สุดในการหาทางเข้าไปสู่ชั้นที่2 ส่วนผู้เข้าแข่งขันคนอื่นนั้นยังเดินทางมายังไม่ถึงครึ่งทางเลยเพราะพื้นที่ป่าดิบชื้นแห่งนี้กว้างใหญ่เป็นอย่างมากมันจึงเป็นเรื่องที่ยากยิ่งนักที่จะหาประตูสู่ชั้นถัดไปโดยง่าย

ณ ห้องรับชม VIP

                 ในขณะนี้จอภาพขนาดใหญ่กำลังฉาย เหตุการณ์ต่างๆภายในพื้นที่มิติหือ…."เจ้าหนูนั้นมันใช้เวลาไวไปหรือป่าวขนาดสมัยข้ายังใช้เวลาไปถึง 7 ชั่วยามเชียวนะกว่าจะหาทางเข้าชั้น2 แต่เจ้าเด็กบ้านั้นมันใช้เวลาเพียงครึงชั่วยามเท่านั้นราวกับว่ามันรู้อยู่แล้วว่าทางไปชั้น2อยู่แห่งหนใดซันซัสยังเผลออุทานออกมาด้วยความตกใจในตอนแรกมันก็ไม่ได้ให้ความสนใจใครมากเป็นพิเศษนักแต่เนื่องจากว่าหากมีคนผ่านไปชั้นถัดไปได้จะมีสัญญาณแจ้งเตือนมาทันทีพร้อมทั้งภาพและเสียงก็จะถูกโฟกัสไปที่คนๆนั้นด้วย